บทที่ 168 หากดื่มจนเมามายก็ไปนอนกับเสี่ยวเฮยเถอะ

บทที่ 168 หากดื่มจนเมามายก็ไปนอนกับเสี่ยวเฮยเถอะ

บทที่ 168 หากดื่มจนเมามายก็ไปนอนกับเสี่ยวเฮยเถอะ

“เมียลู่อี้ตามใจเด็กจริง ๆ ของดี ๆ ก็เอาไปให้เด็กเล่นเสียนี่ สิ้นเปลืองของเปล่า ๆ!” เจี่ยงซื่อขมวดคิ้ว

หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ สองสามคนไม่สนใจ หันไปพูดคุยเรื่องอื่นแทน

เจี่ยงซื่อเห็นว่าไม่มีคนเห็นด้วยก็รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย นางจึงลุกขึ้นไปคุยกับคนอื่น ทว่าทุกคนล้วนเห็นกับตาตัวเองว่านางหาเรื่องเอ้อร์หนิวและคนอื่น ๆ เช่นไร

ที่นี่ครึกครื้นไม่น้อย ทว่าในหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนกำลังเอ่ยตำหนิลู่อี้ ครอบครัวของอวี๋ซื่อกลับอึกทึกครึกโครมที่สุด นางอยากจะไป แต่ถูกสามีขวางเอาไว้ สามีภรรยาทั้งสองคนถึงกับฉีกทึ้งกัน

สามีผู้นั้นไม่ให้อวี๋ซื่อไปขายขี้หน้าตนเองที่บ้านของลู่อี้ ในขณะที่อวี๋ซื่อคิดว่าตนเป็นป้า แต่กลับไม่ได้ไปงานขึ้นบ้านใหม่ของลู่อี้ที่เป็นหลาน แล้วบ้านอื่นมีเหตุผลอะไรถึงได้ไป จึงเอะอะโวยวายอยู่ครึ่งค่อนวัน

ถึงแม้สามีของอวี๋ซื่อจะขี้ขลาด แต่กับเรื่องนี้เขาแน่วแน่เป็นอย่างมาก อวี๋ซื่อไม่สามารถปลีกตัวมาได้ และเมื่อได้ยินความครึกครื้นทางฝั่งบ้านของลู่อี้ นางก็ถึงกับต้องหยิบค้อนขึ้นมาไล่ทุบสามีไปทั่วลานบ้าน

กลับมาที่ทางด้านแม่เฒ่าเจียง นางล้มป่วยอย่างหนัก ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างนอกแต่อย่างใด

เมื่อได้ยินเสียงคึกคักในหมู่บ้าน นางจึงถามว่า “บ้านไหนมีงานแต่งหรือ?”

“จะเป็นใครได้อีก? บ้านนังหญิงสารเลวมู่ซืออวี่นั่นจัดงานขึ้นบ้านใหม่” ถังซื่อเคี้ยวอ้อย หลังจากเคี้ยวได้น้ำแล้วก็ถ่มกากออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว “เชิญแทบทุกคนในหมู่บ้านไป แต่กับพวกเราที่เป็นญาติใกล้ชิดกลับไม่เชิญไป ข้ารู้อยู่แล้วว่านังนั่นเลี้ยงไม่เชื่อง”

“เอาเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว” มู่ต้าไห่เอ่ยขึ้น “ดูแลเรื่องครอบครัวตนเองให้ดีก่อนเถอะ เรื่องของผู้อื่นไม่ต้องไปกังวลแทน ระยะนี้เจ้าได้เข้าเมืองหรือเปล่า ได้เห็นหรือไม่ว่าเจียวเอ๋อร์เป็นอยู่อย่างไร”

“นางจะเป็นอย่างไรได้? เจิ้งอี้จัดการให้นางไปอยู่กับนายน้อยสกุลหวัง นายน้อยสกุลหวังโปรดปรานนางมาก” ขณะที่ถังซื่อเอ่ยก็ลูบ ๆ คลำ ๆ ปิ่นปักผมสีทองบนผมนาง “ดูสิ นี่นางให้ข้ามา”

“เอามา” แม่เฒ่าเจียงยื่นมือออกมา

ถังซื่อรำคาญใจ “ท่านแม่ แบบนี้ดูไม่เข้ากับวัยของท่าน ไม่เหมาะสม วันหลังข้าจะให้เจียวเอ๋อร์หาปิ่นทองเหมาะ ๆ มาให้ท่านแล้วกัน”

“ข้าบอกให้เจ้าเอามา จะพูดจาให้มากความไปทำไม?” แม่เฒ่าเจียงจ้องเขม็ง “ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าทำให้ครอบครัวของเราถูกหมู่บ้านนี้ดูถูก มีอะไรให้ภูมิใจนักหนา หากไม่ใช่เพราะเจิ้งอี้ของข้า ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าคงได้แต่งให้หวังหมาจื่อไปแล้ว”

ถังซื่อถอดปิ่นปักผมนั้นออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก

แม่เฒ่าเจียงคว้าเอาไว้ แล้วเก็บไว้ในอ้อมแขนของตน

ถังซื่อมองแม่เฒ่าเจียงที่เดินเข้าไปในบ้าน แล้วเอ่ยกับมู่ต้าไห่ว่า “ข้าใช้ชีวิตอย่างนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว พวกเราไปขอเงินเจียวเอ๋อร์แล้วเริ่มกิจการใหม่ดีหรือไม่?”

ครั้นมู่ต้าไห่ได้ยินคำว่ากิจการก็ประหวั่นพรั่นใจขึ้นมา

เขาตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว เจียวเอ๋อร์ส่งเงินกลับมาเมื่อไหร่ พวกเราก็ค่อยไปซื้อที่ดินกลับมา ถึงตอนนั้นเราก็ไม่ต้องปล่อยให้ตัวเองหิวท้องกิ่วแล้ว”

“ที่ดิน? เจ้าอยากจะทำไร่ทำสวนหรือ?” ถังซื่อขมวดคิ้ว “ทำไร่ไถนาไม่เคยมีอนาคตที่ดี เจ้าก็เห็น ทุกคนในหมู่บ้านล้วนมีกิจการร้านหมูตุ๋น พวกเรายังจะทำไร่ไถนาอย่างซื่อสัตย์สุจริตอยู่อีกรึ เจ้าบ้าแล้วกระมัง”

“ข้าก็ไม่อยากทำกิจการอีกแล้ว เจ้าอยากจะทำก็ย่อมได้ แต่มีเรื่องอะไรอย่ามาหาข้าก็แล้วกัน” มู่ต้าไห่กล่าว “พี่ชายคนดีของเจ้าคนนั้นทำให้เราเดือดร้อนแล้ว ยังมีหลานชายตัวดีของเจ้าอีก ไม่เพียงแต่ทำให้เราเดือดร้อน แต่ยังทำร้ายเจียวเอ๋อร์อีก ยังดีที่นายน้อยสกุลหวังไม่รังเกียจร่างกายด่างพร้อยของเจียวเอ๋อร์”

“ชู่! เจ้าจะพูดอย่างนี้อีกไม่ได้” ถังซื่อมองไปรอบ ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา “เด็กในท้องของเจียวเอ๋อร์เป็นของนายน้อยสกุลหวัง ไม่ว่าผู้ใดจะถามก็ต้องเป็นของนายน้อยหวัง เข้าใจหรือไม่?”

ปลาตัวใหญ่และเนื้ออันอุดมสมบูรณ์บนโต๊ะแทบจะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านตาบอด แม้แต่หญิงที่จู้จี้จุกจิกที่สุดในหมู่บ้านก็ไม่อาจหาความบกพร่องของอาหารมื้อนี้ได้

เหล่าชายหนุ่มในหมู่บ้านเข้ามาขอดื่มเหล้ากับลู่อี้ไม่หยุดหย่อน ใครเข้ามาลู่อี้ก็ไม่ปฏิเสธ เขาย่นระยะห่างระหว่างทุกคนอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้ลู่อี้เป็นคนมีพรสวรรค์ พวกเขาจึงรู้สึกถึงระยะห่าง ต่อมาที่บ้านเกิดเรื่องขึ้น ชีวิตของลู่อี้จึงพลิกผัน หากว่ากันตามเหตุผล การตกจากสวรรค์ครั้งนี้ทำให้ลู่อี้กลายมาเป็นปุถุชนคนธรรมดาเช่นพวกเขาหรือ?

แน่นอนว่าไม่ใช่

ความทะนงตนของลู่อี้สลักลึกลงไปในกระดูกแล้ว

ถึงแม้จะตกต่ำสิ้นเนื้อประดาตัว เขาก็ยังเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด

เป็นเรื่องรู้กันดีในหมู่บ้านว่าลู่อี้ขาดปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น แต่ครั้งนี้เขาดื่มสุราเหมือนชายหนุ่มทั่วไป อีกทั้งยังพูดคุยกับทุกคนอย่างเป็นกันเอง ไม่สงวนท่าทีแม้แต่น้อย

“ลู่อี้ เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว” ท่านผู้เฒ่าในหมู่บ้านคนหนึ่งตบไหล่ของลู่อี้ ก่อนจะสะอึกออกมา “ตอนนี้เจ้าเริ่มกลายเป็นมนุษย์มากขึ้นแล้ว ข้าเห็นว่าภรรยาคนนี้แต่งมาไม่เลวเลย พอแต่งแล้ว เจ้าก็กลายเป็นที่ชื่นชอบขึ้นมา”