บทที่ 196 เมาแล้วฉวยโอกาส

บทที่ 196 เมาแล้วฉวยโอกาส

บทที่ 196 เมาแล้วฉวยโอกาส

มู่ซืออวี่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเห็นประตูบ้านเปิดอ้าไว้ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

นางไม่รู้ว่าลู่อี้จะกลับมาหรือไม่จึงไม่ได้รีบปิดประตูบ้าน แต่แม้จะไม่ได้ลงกลอน แต่ก็ปิดประตูไว้ เหตุใดตอนนี้จึงเปิดออก? อีกอย่างคืนนี้ก็ไม่ได้มีลมพัดเสียด้วย

เมื่อเดินไปปิดประตู นางก็เห็นใครบางคนเอนศีรษะพิงประตู เปลือกตาปิดสนิท

“ลู่อี้!”

มู่ซืออวี่ประหลาดใจ เขย่าตัวของเขาทันที “เหตุใดไม่เข้าไปข้างใน?”

ลู่อี้ลืมตาขึ้นช้า ๆ มองร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างสับสน มู่ซืออวี่เห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว ปัดมือไปมาหน้าจมูกของตน “ดื่มไปมากขนาดไหนกัน”

ทว่าจู่ ๆ ลู่อี้ก็ดึงนางเข้ามากอดแน่น กักตัวนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา

นางพยายามดันตัวออก เกือบจะล้มลงไปอยู่รอมร่อ ทว่าถึงแม้ลู่อี้จะดื่มไปมาก แต่การทรงตัวของเขาก็ยังคงยอดเยี่ยม ชายหนุ่มกอดนางไว้ เอนร่างนางไปด้านข้าง แล้วกดนางไว้กับผนัง

เขาทำท่าให้นางเงียบ “ชู่ว อย่าทำให้พวกเขาตื่น”

“ได้ เช่นนั้นพวกเราลดเสียงลง เข้าไปก่อนเถอะ” มู่ซืออวี่พยุงเขาเข้าไป

ลู่อี้กอดเอวของนางไว้แน่น และเริ่มซุกไซ้ซอกคอนาง “ฮูหยิน ฮูหยิน…”

เสียงของเขาแหบพร่าราวกับมนต์สะกด ดังเข้ามาในหัวใจของมู่ซืออวี่ครั้งแล้วครั้งเล่า

มู่ซืออวี่ไม่รู้ว่าเหตุใดหัวใจของนางถึงเต้นระรัว

“ดื่มแล้วเป็นเช่นนี้ เกรงว่าจะจำใครไม่ได้แล้ว เจ้าเจอหญิงใดก็เรียกฮูหยินหมดเลยหรือ?”

เมื่อคิดเช่นนี้ นางจึงหยิกเอวเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“อึก!” ลู่อี้ขมวดคิ้ว “เจ้าหยิกข้าหรือ?”

มู่ซืออวี่จ้องมองเขา “ข้าจะหยิกท่าน ดูซิว่าท่านยังจะกล้าดื่มหนักเช่นนี้อีกหรือไม่”

ลู่อี้มองริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มนั้น รู้สึกขึ้นมาว่าช่างเหมือนกลีบดอกไม้เหลือเกิน เย้ายวนให้คนอยากลิ้มลองดูสักคำ

เขาจับท้ายทอยของนาง ก่อนจะโน้มลงไปกลืนกินมัน

“อื้อ!…”

มู่ซืออวี่พยายามผลักเขาออก ในขณะที่ลู่อี้ค่อย ๆ จูบอย่างละเมียดละไมประหนึ่งกำลังลิ้มรสอาหารอันโอชะ ดูดดึงริมฝีปากสตรีตรงหน้าจนแทบหลุดออกมา เขาสอดลิ้นเข้าไปอย่างเอาแต่ใจราวกับข้าศึกเข้าจู่โจม ยึดครองเมืองไว้อย่างแข็งขัน

“อื้อ…”

มู่ซืออวี่รู้สึกว่านางไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงอีกต่อไป มือของนางขยำเสื้อเขาไว้แน่น

ต่อมาลู่อี้ก็อุ้มนางขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างใน

การเคลื่อนไหวของเขาลื่นไหล มู่ซืออวี่รู้สึกอายขึ้นมา นางกลัวว่าลู่เซวียนจะออกมาเห็น ไฟในห้องของลู่เซวียนยังไม่ดับลง ดูท่าว่าคงกำลังโต้รุ่งเขียนหนังสือ

ลู่อี้ในตอนนี้เริ่มสร่างเมาแล้ว เขารู้ว่าตนกำลังทำอะไร

อันที่จริงเขาสร่างตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เพียงแต่ด้วยความเมา เขาพลันเกิดความต้องการแรงกล้า อยากจะทลายกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขาออกไป

ลู่อี้วางนางลงบนเตียงแล้วโน้มตัวลงไปดอมดมซอกคอของนาง

มู่ซืออวี่หลับตาลง รู้สึกล่องลอยประหนึ่งตนกลายเป็นก้อนเมฆ ไม่นานก็ลอยละล่องขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับมีปีกงอกออกมา ทั้งร่างของนางเปล่งประกาย แสงอันอบอุ่นอาบย้อมทั่วร่าง เปิดรับสัมผัสให้เพลิดเพลินไปกับความสุขสมนั้น

ชายหนุ่มตรงหน้ามีไรหนวดทิ่มแทงผิวหน้า ทว่ากลับไม่รู้สึกรำคาญ ในทางกลับกันกลับให้สัมผัสที่แปลกออกไป

“ไม่ ไม่ได้นะ” มู่ซืออวี่รู้สึกตัวขึ้นมา

หากยินยอมไปเช่นนี้ นางกับเขาก็จำต้องถูกผูกไว้ด้วยกันตลอดไป

นางพร้อมที่จะอยู่กับเขาตลอดไปแล้วหรือ?

ไม่พร้อม! นางยังไม่ได้เตรียมใจ

เป็นความจริงที่มู่ซืออวี่นับถือลู่อี้และประทับใจในตัวเขา ทว่านางยังไม่ได้ครุ่นคิดให้ดีว่าจะคิดเช่นนี้กับเขาตลอดไปหรือจะเปลี่ยนใจ

หากไม่รักชายผู้นั้นอย่างสุดซึ้งแล้วยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปง่าย ๆ เช่นนี้ ก็นับว่าไร้ความรับผิดชอบต่อตนเอง อีกทั้งยังไร้ความรับผิดชอบต่ออีกฝ่าย

แล้วลู่อี้เล่า? เขาแน่ใจตนเองดีแล้วหรือ?

ถึงแม้ในนิยายต้นฉบับ ลู่อี้ต้องการเพียงอำนาจ ไม่ต้องการหญิงงาม ไม่เคยได้ยินเรื่องสายสัมพันธ์ของเขา แต่ผู้ใดจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาคิดกับหญิงที่บีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานด้วยอย่างไรกันแน่?

“ลู่อี้ ท่านกำลังทับข้า” มู่ซืออวี่ผลักเขาออก

ลู่อี้สัมผัสได้ว่ามู่ซืออวี่คิดอะไรอยู่

นางกำลังกลัว

เขาซุกอยู่ที่ซอกคอของนางครู่หนึ่ง ก่อนจะจุมพิตไปตามลำคอ

ขอแค่เขาเพิ่มแรงขึ้นอีกหน่อย นางก็จะกลายเป็นของเขา

ไม่ได้สิ! เช่นนี้จะทำให้นางเกลียดชัง