ตอนที่ 208
บทที่ 208 จงอ๋องชื่นชมลู่อี้
October 21, 2026
บทที่ 208 จงอ๋องชื่นชมลู่อี้
บทที่ 208 จงอ๋องชื่นชมลู่อี้
ลู่อี้โน้มใบหน้าลง ริมฝีปากบางอุ่นร้อนของเขาแนบอยู่บนหน้าผากของนาง เหลือไว้เพียงรอยจูบบางเบา “เด็กดี ข้าจะรีบกลับมาเร็ว ๆ”
เสียงของเขาราวกับมีเวทมนตร์ ทำให้หัวใจที่กำลังกระวนกระวายของนางสงบลง
“เช่นนั้นท่านระวังด้วย” มู่ซืออวี่กล่าว “หากเขาจะทำร้ายท่าน ท่านก็วิ่งก่อน ไม่ว่าอย่างไร ก็จะต้องรักษาชีวิตเอาไว้ก่อน อย่างอื่นล้วนไม่สำคัญ”
ลู่อี้ขบขันกับท่าทางน่ารักของนาง
ไม่อยากไปเลยจริง ๆ…
หากไม่ใช่เฉิงเหย่าจินซุ่มตีกลางทาง*[1] ตอนนี้เขาคงชิดใกล้กับนางแล้ว
หลังจากลู่อี้จากไป มู่ซืออวี่ไม่อยากคิดฟุ้งซ่าน นางจึงเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปซื้อของ
“ได้ยินหรือไม่? ชาวบ้านหมู่บ้านต้าถงถูกจับแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“ได้ยินว่าพวกเขาล้วนเป็นโจรป่าฆ่าคน ในปีเสวียนจิ่นที่สามเกิดภัยพิบัติธรรมชาติ ผู้ประสบภัยอพยพไปทุกหนทุกแห่ง พวกเขาปลอมตัวเป็นผู้ประสบภัยมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านต้าถง ตอนนี้ตัวตนของพวกเขาถูกค้นพบ จึงถูกจับกุมแล้ว ช่างน่าเวทนา กระทั่งเด็กห้าขวบยังถูกนำไปขังคุก เสียงร้องไห้ดังระงมไปทุกหย่อมหญ้า แต่ข้าได้ยินมาว่าคนในหมู่บ้านนี้ดุร้าย ชาวบ้านหมู่บ้านข้าง ๆ ยังไม่กล้าไปยุ่งกับพวกเขา”
พ่อค้าแผงลอยเห็นหญิงสาวตรงหน้าตะลึงงัน ถือสินค้าเอาไว้แต่ไม่ยอมซื้อ จึงเอ่ยเร่งเสียงแผ่ว “ฮูหยิน เป็นอย่างไรขอรับ? ถ้าท่านชอบ ข้าลดราคาลงได้เล็กน้อย”
มู่ซืออวี่รู้สึกตัว นางจึงนำเงินออกมา “ข้าซื้ออันนี้”
“ได้ขอรับ ข้าจะห่อให้ท่าน”
“พี่ใหญ่ เรื่องที่ชาวบ้านต้าถงถูกจับเป็นมาอย่างไร? ท่านรู้หรือไม่?”
“วันนี้ข้าตั้งแผงลอยอยู่ที่นี่ทั้งวัน จะไม่รู้ได้อย่างไร เรื่องในเมืองซูโจวจะมีเรื่องใดที่ข้าไม่รู้” พ่อค้าแผงลอยกล่าว “ชาวบ้านในหมู่บ้านต้าถงไม่ใช่โจรป่าธรรมดา พวกเขาเป็นโจรป่าที่ทำเรื่องผิดมหันต์ ขโมยสมบัติล้ำค่าไปมากมายแล้วซ่อนไว้บนเขาหมู่บ้านต้าถง มีเสือร้ายคอยเฝ้าพวกมัน”
…
เมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยม ลู่เซวียนก็กลับมาก่อนแล้ว เขาซื้อของมามากมายหลายอย่าง
“พี่สะใภ้ ท่านได้ยินแล้วหรือยัง?”
มู่ซืออวี่มองไปรอบ ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ลู่เซวียนระวัง เพราะหน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
“รีบเก็บของ พวกเรากลับบ้านกัน” ลู่อี้เดินเข้ามา
“ได้” มู่ซืออวี่มองคนข้างหลังลู่อี้ “พวกเขาคือ…”
“ข้าน้อยเป็นผู้ติดตามจงอ๋องขอรับ” หลังจากชายคนนั้นกล่าวจบ เขาก็ปรบมือ มีข้ารับใช้สองสามคนออกมาจากข้างหลังเขา ในมือถือของเอาไว้มากมาย
“นี่เป็นรางวัลจากจงอ๋องขอรับ”
ลู่อี้เอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้าจะรับของเอาไว้ ได้โปรดกล่าวขอบคุณท่านอ๋องแทนข้าด้วย”
“ขอรับ เช่นนั้นข้าขอส่งแค่นี้แล้ว”
ข้ารับใช้เหล่านั้นวางของลงแล้วจากไป
ในโรงเตี๊ยมมีคนมากมายผ่านไปผ่านมา คนเหล่านี้มองลู่อี้ด้วยสายตาพิลึกพิลั่น
จงอ๋องเป็นใคร? นั่นคือท่านอ๋องที่ลือชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเชียวนะ บัดนี้ลู่อี้กลับชื่นชมคนผู้นี้มากขนาดนี้ เกรงว่าคนผู้นี้ก็คงไม่ใช่คนใจดีอะไรนัก!
ลู่อี้ไม่เคยสนใจสายตาของคนอื่น แต่เขาไม่อยากให้สตรีของเขาถูกประณามจากคนพวกนี้
เขาขวางมู่ซืออวี่ไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “มองพอแล้วหรือยัง?”
ทุกคนกระจายตัวกันไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากคนอื่นจากไปแล้ว มู่ซืออวี่มองทองคำเหล่านั้น จากนั้นจึงหยิบเครื่องประดับเงินและทองขึ้นมา “สมบัติเหล่านี้ไม่ใช่น้อย ๆ จงอ๋องมีเรื่องอื่นให้ท่านทำอีกใช่หรือไม่?”
“ยังไม่มี”
แต่ในอนาคตจะต้องมีอย่างแน่นอน
ไม่มีผลประโยชน์ที่ได้มาเปล่า ๆ ในโลกใบนี้ โดยเฉพาะคนประเภทจงอ๋อง ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดีต่อผู้อื่นโดยไร้เหตุผล
“ช่างเถอะ พวกเรากลับบ้านกันก่อน”
สิ่งของที่จงอ๋องส่งมา ถึงแม้พวกเขาจะอยากปฏิเสธ ก็ต้องเป็นการปฏิเสธที่อาจเอาชีวิตไปได้ เรื่องของอนาคตนั้น เอาไว้อนาคตค่อยว่ากัน ใช้ชีวิตในตอนให้ดีเสียก่อน
ลู่เซวียนจัดการห่อสิ่งของเหล่านั้น แล้วยกพวกมันไปขึ้นรถม้า