บทที่ 218 จับเด็กเกเรกลืนลงท้อง

“ท่านมาได้อย่างไร?” มู่ซืออวี่ยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

ความสัมพันธ์ระหว่างนางและลู่อี้นับวันยิ่งกำกวมมากขึ้น คงเปรียบเหมือนหน้าต่างกระดาษบาง ๆ ที่ไม่ได้ถูกเจาะกระมัง

“ข้ามาหาฮูหยินอย่างไรเล่า” ลู่อี้กล่าว “ไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็เลยมาทานข้าวเย็นด้วยน่ะ”

ปกติแล้วหากนางไม่ยุ่ง มู่ซืออวี่จะทำอาหารให้คนงานทาน คนงานของร้านล้วนอุทิศตนให้นาง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะค่าแรงที่สูงมาก อีกส่วนเป็นเพราะอาหารที่เจ้านายทำรสชาติเยี่ยมยอดจริง ๆ

“เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อนแล้ว” อันอี้หางเก็บกระดาษวาดรูปแผ่นนั้นขึ้นมา

“ได้ เช่นนั้นข้าไม่ไปส่งนะ” มู่ซืออวี่กล่าว

หลังจากอันอี้หางไปแล้ว ลู่อี้ก็เดินเข้ามากดตัวนางลงบนโต๊ะ “เจ้าชื่นชมอันอี้หางเพียงนั้นเชียวหรือ?”

มู่ซืออวี่ผงะ ถอยหลังจนล้มลง แต่ลู่อี้ก็ยังจะเอื้อมไปโอบเอวนาง ดึงนางเข้ามาแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“คุณชายอันทำงานร่วมกับพวกเรา เขาไม่ใช่คนไม่ดี ข้าคิดว่าหากรักษาการร่วมมือกับเขาต่อไปเช่นนี้ก็ดูเข้าท่าดี”

“แค่ร่วมงานกันเท่านั้นหรือ?” ลู่อี้ยังไม่ลืมสายตาเมื่อครู่นี้ของอันอี้หาง

สายตานั้นเป็นสัญญาณของการถูกดึงดูดใจ

“แน่นอน ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกหรือ?” มู่ซืออวี่รู้สึกงงงวย “ท่านคงไม่ได้หึงหวงข้ากระมัง?”

ลู่อี้เห็นนางอมยิ้มน้อย ๆ จึงโน้มหน้าลงไปจูบริมฝีปากอิ่ม

“อื้อ…” นางพยายามผลักเขาออก “เราอยู่ที่ร้านนะ หากมีคนโผล่เข้ามา…”

ลู่อี้อุ้มมู่ซืออวี่ขึ้นมา เขาเดินตรงไปที่ประตู ปิดมันแล้วลงกลอนเรียบร้อย ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ปล่อยให้ริมฝีปากของนางว่าง จูบเอาแต่ใจแทบจะหลอมละลายนางอย่างไม่อาจต้านทานได้แต่อย่างใด

“ลู่อี้ อย่า… อาจมีคนมา…”

ลู่อี้จูบนางไม่ยอมปล่อย เสาเพลิงแทบจะระเบิดออกมา แต่เขาไม่กล้าก้าวข้ามไปอีกขั้นได้

“ช่วยทำให้ข้าเหมือนตอนเช้าได้หรือไม่” ลู่อี้กระซิบข้างหูนาง “ข้าเพิ่งทราบข่าว สองสามวันนี้ข้าจะต้องเดินทางไปข้างนอก อาจจะไม่ได้กลับมาเป็นเวลาหลายวัน”

มู่ซืออวี่คิดจะปฏิเสธ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของลู่อี้ นางก็ใจอ่อน ได้แต่ตอบรับเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

…

อันอี้หางเดินอยู่บนถนนเพียงลำพัง เมื่อคิดถึงฉากเมื่อครู่นี้ ชายหนุ่มก็พลันรู้สึกมึนงงขึ้นมา

นี่เขาเป็นอะไรไปแล้ว?

หรือว่าเขาจะคิดกับฮูหยินลู่…

ไม่ ๆ นั่นคือฮูหยินลู่ เขาจะมีความคิดเช่นนั้นได้อย่างไร?

ฮูหยินลู่แตกต่างจากสตรีทั่วไปก็จริง นางเปล่งประกาย ใจกว้าง ความคิดไม่ด้อยไปกว่าบุรุษ แต่นางแต่งงานแล้ว ทั้งยังเป็นมารดาและภรรยาของผู้อื่น เขาไม่อาจเกิดความคิดเช่นนั้นเด็ดขาด น่าละอายใจเหลือเกิน

“สหายอัน อีกไม่นานก็จะสอบแล้ว เหตุใดยังไม่เตรียมพร้อมอีก?” สหายร่วมเรียนเดินมาจากฝั่งตรงข้าม พลางถามอันอี้หางที่กำลังเหม่อลอย

“ข้าออกมาซื้อตำราสองเล่มน่ะ” อันอี้หางตอบ

“ตำราเล่า?”

“ยังไม่ได้ซื้อ กำลังจะไป อยากมาด้วยกันหรือไม่?”

“ได้เลย ข้าก็ต้องเตรียมพร้อมด้วยพอดี”

อีกไม่นานก็จะถึงการสอบระดับฝู่ซื่อ*[1] ทว่าอันอี้หางยังมาคิดถึงเรื่องเหล่านี้อีก หากเขาจะใช้ชีวิตให้สมความคาดหวังของท่านแม่และน้องสาว เขาต้องอุทิศตนทุ่มแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการสอบขุนนางครั้งนี้

…

ลู่อี้เข้าไปในรถม้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ เขามองมู่ซืออวี่ที่อยู่นอกรถม้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

“ไม่ต้องมองแล้ว รีบไปเถอะ” มู่ซืออวี่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบสายตาที่จ้องมองมา

ลู่อี้หัวเราะ “ข้าจะไปแล้วจะรีบกลับมา เจ้าดูแลตัวเองให้ดี”

“อืม”

รถม้าเคลื่อนตัวจากไปแล้ว มู่ซืออวี่ถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองเงารถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนหายไป

“เถ้าแก่เนี้ย ไม่ต้องมองแล้ว ไม่นานพี่อี้ก็กลับมาแล้ว” เฟิงเจิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยล้อ

ความคิดเห็น