บทที่ 226 มู่ตงหยวนบาดเจ็บสาหัส

บทที่ 226 มู่ตงหยวนบาดเจ็บสาหัส

บทที่ 226 มู่ตงหยวนบาดเจ็บสาหัส

มู่ซืออวี่เพิ่งหมักผักดองเสร็จก็เห็นถงซื่อนั่งถอนหายใจเฮือก ๆ ไม่หยุด นางจึงเอ่ยถามผู้เป็นแม่

“ท่านแม่ มีเรื่องอะไรหรือ?”

“ท่านอาของเจ้าถูกคนตีจนพิการแล้ว รักษาขาไว้ไม่ได้ทั้งสองข้าง ชีวิตนี้คงจบสิ้นแล้ว”

“ท่านรู้ได้อย่างไร?”

แววตาของถงซื่อวูบไหว นางรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย “ไปฟังมากจากชาวบ้านน่ะ”

“มู่ตงหยวนทำงานเป็นผู้ติดตามของคุณชายตระกูลหวัง คุณชายตระกูลหวังผู้นั้นอยู่ในเมืองมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ที่เขาลงเอยเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว”

ยามนั้นที่ถงซื่อแต่งเข้าครอบครัวมู่ ถึงแม้มู่ตงหยวนจะอ่อนแอไปบ้าง แต่เนื้อแท้ของเขาไม่ใช่คนเลวร้าย ผ่านมาสองสามปี ความมั่งคั่งของตระกูลผู้ดีล่อตาล่อใจเขา ทำให้เขากลายเป็นคนเห็นแก่เงินเช่นนี้ ทุกครั้งที่กลับบ้านก็เชิดหน้าชูคอ ราวกับตนสูงส่งเหนือกว่าผู้ใด

“ข้าจะไปส่งอาหารให้พี่ใหญ่เซี่ยแล้ว”

ระยะนี้ยังมีสินค้าอีกไม่น้อย อีกทั้งยังไม่มีคำสั่งซื้อใหญ่ ๆ เข้ามา มู่ซื่อวี่จึงปล่อยให้เฟิงเจิงเป็นคนจัดการเรื่องในร้าน นางเพียงคอยแวะเวียนไปดูบ่อย ๆ เท่านั้น

แน่นอนว่าเมื่ออยู่ที่บ้านนางก็ไม่ได้อยู่อย่างเกียจคร้าน ในลานบ้านมีเครื่องเรือนไม้จำนวนมาก ล้วนแล้วแต่เป็นสินค้าที่นางทำอยู่ที่บ้านจนเสร็จ เข้าเมืองเมื่อใดก็เพียงแค่ขนไปขายที่ร้าน

มู่ซืออวี่ถือตะกร้าเดินออกไป

เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนกำลังตามมา นางจึงเลี้ยวตรงมุมหนึ่งกะทันหันแล้วหาที่ซ่อนตัว

ชายรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งก้าวออกมา สอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังหานาง

“ไปไหนแล้วเล่า?”

“เจ้าหาข้าหรือ?” มู่ซื่ออวี่ควานหาผงยาในแขนเสื้อของนางออกมา เพียงแค่ชายคนนั้นก่อเรื่องนางก็จะสาดมันออกไปทันที นี่เป็นยาที่ท่านหมอจูจัดให้

หลินต้าจ้วงเห็นมู่ซืออวี่ก็หัวเราะฝืด ๆ ออกมา “แม่ฉาวอวี่ เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าเป็นคนในหมู่บ้านนี้ ชื่อหลินต้าจ้วง ไม่ใช่คนร้าย”

“อืม ข้ารู้จักท่าน” นางเห็นเขาอยู่ในละแวกนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง คิดแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ ครั้นเอ่ยถามแล้วจึงได้ความว่าเป็นคนในหมู่บ้าน

“เช่นนั้นก็ดี” หลินต้าจ้วงลูบกระหม่อมตัวเองเบา ๆ “เรื่องเป็นเช่นนี้ ข้ามีเรื่องบางอย่างจะบอกเจ้า”

“ท่านว่ามาสิ” มู่ซืออวี่ยังไม่คลายความหวาดระแวง นางถูถุงบรรจุยาผงอยู่ตลอดเวลา

“ข้าอยากแต่งงานกับแม่ของเจ้า เจ้าช่วยโน้มน้าวนางให้แต่งงานกับข้าได้หรือไม่?” ใบหน้าเหี่ยวย่นของหลินต้าจ้วงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

มู่ซืออวี่ “….”

นางพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ทุกทาง แต่ไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะมาขอแม่ของนางแต่งงาน

“เหตุใดท่านจึงมาบอกข้าเรื่องพวกนี้? ในเมื่อท่านอยากแต่งงานกับแม่ข้า เช่นนั้นก็ไปขอให้แม่ข้าพยักหน้าตกลงสิ”

“นางไม่ยินยอมน่ะสิ!”

“นางไม่ยินยอมก็หมายความว่านางไม่สนใจท่าน เช่นนั้นท่านก็ยอมแพ้เสียเถอะ”

หากเป็นนางเอง นางก็ไม่ชมชอบเช่นกัน แต่ไม่ใช่เพราะคนผู้นี้อัปลักษณ์ แต่เป็นเพราะคนผู้นี้สกปรกมอมแมมเกินไป

ถึงจะจนก็ไม่เกี่ยวข้องกับความสกปรก

หลินต้าจ้วงเห็นมู่ซืออวี่จะเดินจากไปแล้ว ก็ร้อนรนหยุดนางเอาไว้ “แม่เจ้าอายุอานามก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว ทั้งยังไม่มีคนอื่นอยากแต่งงานกับนาง มาอยู่กับข้าผิดตรงไหน?”

“อยู่กับท่านมีอะไรดี? ท่านบอกข้อดีในการใช้ชีวิตกับท่านมาสักสิบอย่าง หากบอกออกมาได้ ข้าจะช่วยท่านเกลี้ยกล่อมนาง” มู่ซืออวี่แทบจะหลุดขำ

ชายธรรมดาผู้นี้จะมั่นใจเกินไปหรือไม่?

เห็นเขามั่นอกมั่นใจเพียงนี้ นางก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ

“หากที่บ้านมีบุรุษ งานหนักอะไรก็มีคนทำ”

“ตอนนี้นางก็ไม่ได้ทำ ทั้งหมดนั้นผู้ติดตามข้าทำแล้ว”

“หากนางอยู่กับข้า ภายหน้าแก่เฒ่าไปก็มีคนคอยดูแล”

“นางไม่ต้องดูแลบุรุษก็ดีแล้ว ยังจะต้องหาบุรุษมาดูแลนางอีกหรือ?”

มู่ซืออวี่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าคนผู้นี้ผิดปกติ ทุกสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาราวกับเขาไม่มีสมองเสียอย่างนั้น