บทที่ 240 เขากล่าวว่า ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า

บทที่ 240 เขากล่าวว่า ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า

บทที่ 240 เขากล่าวว่า ข้าอยากแต่งงานกับเจ้า

“แหะแหะ ท่านแม่…”

มู่ต้าไห่และถังซื่อยืนอยู่ที่ประตู ยิ้มแย้มให้แม่เฒ่าเจียงอย่างประจบประแจง

สีหน้าของแม่เฒ่าเจียงดำทะมึนทันที “พวกเจ้าจะกลับมาทำอะไร?”

“ท่านแม่ ที่นี่เป็นบ้านของพวกเรา แน่นอนว่าต้องกลับมา” มู่ต้าไห่เอ่ยแล้วก็แทรกตัวเข้ามา “ข้าได้กลิ่นเนื้อ ท่านทำเนื้อเป็นอาหารใช่หรือไม่?”

“ท่านแม่ พวกเราไม่ได้ทานข้าวมาสองวันแล้ว กินข้าวก่อนแล้วค่อยพูดคุยเถอะ!” ถังซื่อผลักร่างกายที่นับวันยิ่งซูบผอมลงเรื่อย ๆ ของแม่เฒ่าเจียง ก่อนจะวิ่งปรี่เข้าไปข้างใน

“หยุดเดี๋ยวนี้! เงินที่พวกเจ้าขโมยไปอยู่ที่ใด?” แม่เฒ่าเจียงรีบวิ่งตามสามีภรรยาสองคนนั้นเข้าไป

แม่เฒ่าเจียงซื้อข้าวซื้อบะหมี่และเนื้อมาจริง เพราะนางก็อยากกินเนื้อเช่นกัน นางจึงทำอาหารมากกว่าปกติ เมื่อครู่นางเพิ่งนำอาหารถ้วยใหญ่ไปให้มู่ตงหยวน ในเตาเหลืออยู่อีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อนางไล่ตามไปถึงห้องครัว มู่ต้าไห่และถังซื่อต่างตักข้าวขาวมาคนละถ้วย จากนั้นจึงแบ่งเนื้อใส่ถ้วยเล็ก ๆ

ถังซื่อได้เนื้อเพียงไม่กี่ชิ้น นางมองมู่ต้าไห่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ลงมือกินอย่างตะกละตะกลาม

มู่ต้าไห่ไม่ชักช้าแม้แต่น้อย เขาตักข้าวขาวพูนถ้วยมาถ้วยหนึ่ง ทำราวกับว่ากลัวจะมีคนมาแย่งไป ครั้นยัดเข้าปากไปไม่กี่คำก็หมดแล้ว

“ท่านแม่ ยังมีอาหารเหลืออีกหรือไม่?”

แม่เฒ่าเจียงยกพลั่วที่อยู่ข้าง ๆ นางขึ้นมาทุบตีมู่ต้าไห่ “เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีกหรือ อาหารถูกพวกเจ้าผีหิวโหยสองตัวกินจนหมดแล้ว ไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียวไว้ให้ข้า วันนี้ข้าจะตีผีทวงหนี้ให้ตาย! พวกเจ้ากลับมาทำอะไร? เหตใดไม่ตายอยู่ข้างนอกเสีย?”

“ท่านแม่ ข้าเป็นลูกชายของท่านนะ ข้าแค่กินเนื้อของท่านสองสามชิ้น ถึงกับต้องทำเช่นนี้เลยรึ!”

“นั่นสิ ท่านแม่ ท่านอยากกินอะไรก็ไปทำสิ พวกเราหิวโซถึงได้กินเร็วเช่นนี้ ท่านอย่ามาตีข้า”

ถังซื่อวิ่งออกจากห้องครัว ในขณะที่แม่เฒ่าเจียงไล่ตามทุบตีนางทันที

“ยายแก่คนนี้ พอได้แล้ว! ข้าไว้หน้าท่านแท้ ๆ ท่านกลับไม่ละอายใจ” ถังซื่อเดือดดาลขึ้นมา ผลักแม่เฒ่าเจียงออกไปหนึ่งที

แม่เฒ่าเจียงล้มลงบนพื้น นางลูบขาของตนพลางร้องโอดโอย “สวรรค์! เหตุใดท่านไม่เห็นใจข้า เจ้าผีทวงหนี้สองคนนี้จะตีข้าให้ตายแล้ว!”

ถังซื่อมองแม่เฒ่าเจียงด้วยความรังเกียจ “หยุดเสแสร้งได้แล้ว อุบายเช่นนี้อาจจะใช้หลอกล่อถงซื่อได้ แต่ใช้กับข้าไม่ได้ ท่านคิดว่าข้าเป็นถงซื่อคนโง่เขลาผู้นั้นหรือไร?”

มู่ต้าไห่เหลือบมองถังซื่อ “พอได้แล้ว พูดจากับท่านแม่ดี ๆ”

สิ้นคำก็ช่วยพยุงแม่เฒ่าเจียงขึ้นมา “ท่านแม่ ไม่ต้องโกรธแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะให้ถังซื่อทำอาหารให้ท่านกินหม้อใหญ่ ๆ ไม่จำเป็นต้องโกรธเพราะอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่ จะโกรธให้ได้อะไรขึ้นมา?”

แม่เฒ่าเจียงจ้องมู่ต้าไห่ “เงินข้าล่ะ?”

“เงินอะไรหรือ?” มู่ต้าไห่ไม่กล้าสบตาแม่เฒ่าเจียง

“เงินที่เจ้านำออกไปจากบ้าน” แม่เฒ่าเจียงใช้พลั่วตีมู่ต้าไห่อีกครั้ง “เงินในกล่องของข้าหายไปหมดแล้ว เจ้ายังจะกล้าบอกว่าพวกเจ้าไม่ได้ขโมยไปหรือ?”

“อย่าตีข้า ๆ ข้าเอาไปเอง ข้าเอาไปเอง”

“เช่นนั้นเงินเล่า?”

“หมดแล้ว”

มู่ตงหยวนกินเนื้อไปพลาง ฟังเสียงทุบตีด้านนอกไปพลาง ยิ่งรู้สึกเบื่อหน่ายกว่าเดิม

แม่เฒ่าเจียงร้องไห้เสียงดังราวกับจะขาดใจ มีเสียงของมู่ต้าไห่และถังซื่อคอยเอ่ยประจบ สิ่งเหล่านั้นราวกับฝันร้ายตื่นหนึ่ง ทำให้เขาได้เข้าใจว่าวันคืนนับจากนี้ไปคงมีแต่ความมืดมิดแล้ว

มู่ต้าไห่และถังซื่อกลับเข้าไปที่ห้อง

ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองคนนั้นสนใจแค่เพียงขอให้แม่เฒ่าเจียงให้อภัยพวกเขา ไม่เคยคิดจะเหลียวแลน้องชายพิการแม้แต่น้อย

“ท่านแม่ตีข้าหนักจริง ๆ” ถังซื่อบ่น “มู่ตงหยวนพิการแล้ว น้องรองของท่านก็ปีกกล้าขาแข็ง ทั้งที่ภายหน้านางยังต้องพึ่งพาพวกเราบ้านใหญ่ นึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะใจจืดใจดำกับพวกเราถึงเพียงนี้ นางแก่จนเลอะเลือนไปแล้วใช่หรือไม่?”

ครั้งนี้ที่ออกจากบ้านไป พวกเขานำเงิน 70 ตำลึงเงินไปด้วย ซึ่งนั่นเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่แม่เฒ่าเจียงมี

ตอนแรกพวกเขาคิดจะเช่าบ้านสักหลังในเมือง จากนั้นค่อยหางานทำ ทว่าผ่านไปได้ไม่กี่วัน มู่ต้าไห่ก็ติดการพนันจนสิ้นเนื้อประดาตัว

“ตอนนั้นหากท่านฟังข้า หยุดตอนที่ท่านชนะได้เงินมาแล้วก็คงไม่เป็นอย่างตอนนี้ที่เงินแม้แต่อีแปะเดียวก็ไม่เหลือ” ถังซื่อบ่นเป็นหมีกินผึ้ง “ตอนนี้จึงต้องกลับมาใช้ชีวิตลำบากยากแค้นเช่นนี้ ข้าขอบอกท่าน ให้ข้าปรนนิบัติท่านไม่มีปัญหา ท่านเป็นสามีข้า แต่หากคิดจะให้ข้าปรนนิบัติน้องชายของท่าน บอกเลยว่าไม่มีทาง”

“ผู้ใดจะให้เจ้าปรนนิบัตรน้องชายข้า?” มู่ต้าไห่เอ่ยขึ้น “ผ่านไปสักพักหากแผลเขาดีขึ้นแล้ว ค่อยหาภรรยาให้เขา ให้ภรรยาของเขาปรนนิบัติเขาก็สิ้นเรื่องแล้ว”

“เขาเป็นเช่นนี้ผู้ใดจะแต่งกับเขา?” ถังซื่อรู้สึกราวกับมู่ต้าไห่กำลังพูดเรื่องตลก

“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันเถอะ!” มู่ต้าไห่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา “ข้าง่วงแล้ว ข้าจะนอน”

ภายในห้องข้าง ๆ แม่เฒ่าเจียงกำลังทายาให้มู่ตงหยวน

นางเอ่ยถามว่า “ตงหยวน เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”