ตอนที่ 262
บทที่ 262 ฮูหยินคิดว่าข้าคิดอะไรอยู่เล่า?
October 21, 2026
บทที่ 262 ฮูหยินคิดว่าข้าคิดอะไรอยู่เล่า?
บทที่ 262 ฮูหยินคิดว่าข้าคิดอะไรอยู่เล่า?
วันถัดมา ลู่อี้กลับมาจากข้างนอก ทันทีที่เข้าลานบ้านมา เขาก็พบท่านหมอจูตากยาสมุนไพรอยู่
“ท่านหมอจู” ลู่อี้ทัก
ท่านหมอจูเหลือบตามองลู่อี้ แค่นหัวเราะหึ ๆ แล้วทำงานของตนต่อ
“ท่านหมอจู เกิดอะไรขึ้นหรือ? ข้าทำอะไรผิด?” ลู่อี้ก้าวเข้าไปถาม
“ยื่นมือมา” ท่านหมอจูกล่าว
ลู่อี้ยื่นแขนออกไป ท่านหมอจูจึงได้ตรวจชีพจรของเขา
“ว่าแล้วเชียว พิษตกค้างยังไม่สลายสิ้น! เจ้าไม่สนใจเลยหรือ?”
ลู่อี้จนใจ “ท่านหมอจูทันข่าวคราวดีจริง ๆ”
“ไม่ใช่ข้าหรอก ภรรยาเจ้าต่างหาก” ท่านหมอจูกล่าว “เมื่อคืนเจ้าไม่กลับบ้าน เป็นเจ้าหน้าที่แล้วไม่อยากได้บ้านแล้วหรือไร”
“จะเป็นไปได้อย่างไร” ลู่อี้ขมวดคิ้ว “ท่านหมอจู อย่าพูดเพ้อเจ้อสิขอรับ ในใจข้า แน่นอนว่าครอบครัวสำคัญที่สุด”
“อย่ามาพูดเช่นนี้กับข้าเลย ไปบอกภรรยาเจ้าโน่น เจ้าโดนพิษไม่บอกภรรยา แต่คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกลับทราบดี ส่งยามาช่วยเจ้าขจัดพิษอีกต่างหาก เจ้าก็รู้ดี เดิมทีซืออวี่อดกลั้นคำถามต่อเจ้าไว้มากมาย นางยุ่งอยู่ในครัวแต่เช้า ไม่รู้ง่วนกับสิ่งใดอยู่ เจ้าไปดูเถอะ”
“ขอบคุณท่านหมอจูที่ชี้แนะ ข้าจะไปดู”
ภายในครัว มู่ซืออวี่กำลังสอนคนครัวให้หุงข้าวขาวในหม้อ
“ฮูหยิน เย็นแล้ว”
“เย็นสนิทแล้วหรือไม่?”
“เย็นสนิทแล้ว”
“เช่นนั้นก็หักสิ่งนี้ จากนั้นไปกวนกับข้าวขาวในภายหลัง…”
“เจ้าค่ะ”
ลู่อี้ยืนมองมู่ซืออวี่ง่วนอยู่กับงาน
“ฮูหยิน หั่นผักเรียบร้อยแล้ว” คนครัวอีกคนออกมาหามู่ซืออวี่
“ถูเกลือให้ดีนะ”
“เจ้าค่ะ”
มู่ซืออวี่เดินไปอยู่ตรงหน้าคนครัวแต่ละคน ก่อนจะชี้แนะให้พวกเขาทำตามที่นางต้องการ
“ฮูหยิน เจี้ยง*[1]นี่หอมยิ่งนัก”
“อืม เจี้ยงที่ข้าทำหอมและสะอาด ดีกว่าข้างนอกมากนัก” มู่ซืออวี่กล่าวเสียงเรียบ “พวกเจ้าทำต่อเถอะ”
หลังจากนั้น นางก็ไปยังประตู เดินผ่านลู่อี้ไป
ลู่อี้ตามนางไป
“ฮูหยิน…”
มู่ซืออวี่ทำหูทวนลม นำกรรไกรตัดกิ่งไม้ออกมาและเริ่มตัดแต่งต้นไม้
หากลู่อี้ไม่รู้ว่านางกำลังโกรธ เขาก็คงซื่อบื้อเต็มที
“อึก…” เขากุมท้องของตน
แกร๊ก!
มือของมู่ซืออวี่สั่น งับดอกไม้ร่วงไปหนึ่งกิ่ง
นางหันมามองลู่อี้ “เป็นอะไร?”
“ข้า… ไม่ได้กินข้าวมาแต่เมื่อคืน ปวดท้องเหลือเกิน” ลู่อี้ดูไม่สบาย
“เหตุใดไม่กินข้าวเล่า?” มู่ซืออวี่เก็บกรรไกรแล้วเข้ามาพยุงเขา “ในครัวยังมีโจ๊ก ข้าจะไปตักใส่ชามมาให้”
“ฮูหยินไม่เมินข้าแล้วหรือ?” ลู่อี้ที่ดูอ่อนแอเมื่อครู่รวบตัวนางอุ้มขึ้นมา
“ท่านหลอกกันนี่!”
“ข้าหิวจริง ๆ นะ ไม่ได้กินอะไรมาสองมื้อแล้ว” ลู่อี้กล่าว “แต่ข้ายังมีแรงอุ้มฮูหยินอยู่”
มู่ซืออวี่ตีหน้าเย็นชา ไม่กล่าวอะไร
“ฮูหยินอารมณ์ไม่ดีเพราะกังวลกับบาดแผลของข้าหรือ?”
“ท่านถูกพิษ แต่ข้ากลับเป็นคนสุดท้ายที่รู้” มู่ซืออวี่ถลึงตามองเขา “ข้านับเป็นอะไร?”
“ข้าไม่อยากให้เจ้ากังวล”
“พิษตกค้างในกายท่านยังไม่สะสาง ไฉนไม่ดูแลตัวเอง?”
“อันที่จริง ช่วงนี้ข้าก็กินยาอยู่” ลู่อี้อุ้มนางกลับห้อง
หลังจากกลับถึงห้อง ลู่อี้ก็กล่าวกับจือเชียนซึ่งอยู่ข้างนอก “ในครัวมีโจ๊ก เจ้าไปตักมาชามหนึ่ง เอาผักดองที่ฮูหยินทำไว้ออกมาด้วย”