ตอนที่ 278
บทที่ 278 ตกเลือดแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 278 ตกเลือดแล้ว
บทที่ 278 ตกเลือดแล้ว
ทันทีที่ลู่อี้กลับมายังหมู่บ้าน ก็สวนทางกับรถม้าที่บ้าน ทว่าผู้ที่บังคับรถม้าไม่ใช่คนของบ้านตน แต่เป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” ลู่อี้ถามคนในหมู่บ้าน
“มู่ซือเจียวตกเลือดอย่างหนักน่ะ หัวหน้าหมู่บ้านก็เลยยืมรถม้าบ้านท่าน ส่งนางไปรักษาในเมือง”
“ท่านหมอจูเล่า?”
“หมู่นี้ท่านหมอจูไม่อยู่ที่หมู่บ้าน พวกเราไม่รู้ว่าจะไปหาเขาจากที่ใด”
ลู่อี้แลกเปลี่ยนคำพูดตามมารยาทสองสามคำกับคนผู้นั้น จากนั้นจึงกลับไปที่บ้าน เมื่อผ่านประตูบ้านแม่เฒ่าเจียง ก็เห็นว่าบรรยากาศกำลังครึกครื้น แม่เฒ่าเจียงยังคงพูดคุยหัวเราะกับแขกเหรื่อ ดูไม่กังวลแม้แต่น้อย เขาอดรู้สึกรังเกียจขึ้นมาไม่ได้
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นถลกกระโปรงตัวเล็ก ๆ ขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาลู่อี้
ลู่อี้รับนางอย่างรวดเร็ว “เหตุใดจึงวิ่งเร็วเช่นนี้?”
“ข้าคิดถึงท่านแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยเสียงหวานเจื้อยแจ้ว “ท่านพ่อ วันนี้ข้าวาดรูปกับท่านพี่ ท่านรีบมาดูเร็วเข้าว่าข้าวาดเป็นอย่างไร”
ลู่อี้เคยเห็นลู่ฉาวอวี่ร่างภาพมานานแล้ว เขารู้สึกสนใจวิธีวาดภาพแบบใหม่นี้เป็นอย่างมาก หลังจากดูรูปวาดของลู่จื่ออวิ๋น จึงเอ่ยชมนางสองสามคำ
เขาเปลี่ยนไปถามหามู่ซืออวี่
“ท่านแม่ของเจ้าเล่า?”
“ป้าเหยามีเรื่องจะปรึกษา ท่านแม่ไปบ้านนางแล้วเจ้าค่ะ”
หลังจากนั้นไม่นาน มู่ซืออวี่ก็กลับมา
ลู่อี้เห็นนางใส่เสื้อผ้าเนื้อบางจึงเดินเข้าไปหานางแล้วเอ่ยว่า “เหตุใดจึงใส่น้อยชิ้นนัก?”
“เมื่อครู่นี้ข้าทำงานอยู่ ไม่รู้สึกหนาว ตอนนี้รู้สึกเย็น ๆ ขึ้นมาแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว “ไก่หลายตัวที่บ้านป้าเหยาตาย ราวกับถูกอะไรบางอย่างกัดตาย น่ากลัวเหลือเกิน”
“ต้าจู้ไม่อยู่บ้านหรือ? เขาไม่ได้เฝ้าหรือ?”
“เฝ้า แต่ว่าเขาผล็อยหลับไปกลางดึก ตื่นขึ้นมาก็ตายเพิ่มอีกสองตัวแล้ว”
“อีกเดี๋ยวข้าจะไปดูแล้ววางกับดักให้พวกเขา ดูซิว่าที่แท้มันเป็นตัวภัยพิบัติอะไรกันแน่”
“สามีข้าเก่งกาจที่สุดแล้ว” มู่ซืออวี่กอดแขนเขาแล้วทำตัวราวกับเด็ก ๆ
ลู่อี้ยิ้มบาง ๆ แล้วลูบแก้มของนางเบา ๆ “เจ้านี่นะ ทำให้ข้าวางใจไม่ได้เลย”
วันต่อมา ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านก็พามู่ซือเจียวกลับมา
ตอนนำรถม้ามาคืน ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจหลายเฮือกแล้วเล่าว่า
“ท่านหมอบอกว่านางไม่ดูแลร่างกายหลังคลอดให้ดี บัดนี้นางยังมาตกเลือดอีก เกรงว่าภายหน้าคงตั้งครรภ์อีกได้ยากแล้ว”
“ทำได้เพียงตำหนิตนเองแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าวต่อไปว่า “หากรู้ว่าจะมีวันนี้ นางคงไม่ทำตัวแบบนี้หรอก”
ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านไม่เคยเล่าเรียนมาก่อน ย่อมฟังคำพูดสุภาพเช่นนี้ไม่เข้าใจ เพียงแต่คิดว่าลู่อี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก สตรีที่ไม่รู้หนังสือแม้เพียงคำเดียวได้แต่งกับเขากลายมาเป็นผู้มีอารยะแล้ว
“วันนี้ท่านก็จะออกไปอีกหรือ?” มู่ซืออวี่เห็นลู่อี้กำลังจะออกไปข้างนอก
“ข้าจะไปดูที่บ้านท่านป้าเหยาเสียหน่อย เมื่อวานนี้ข้าวางกับดักไว้ที่บ้านพวกเขา ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรแล้ว”
“ข้าไปด้วย”
ทั้งสองคนเพิ่งออกมาจากประตู ลู่เหม่ยฉินก็เดินมาที่บ้านพวกเขาพอดี
“พี่อี้ พี่สะใภ้ ข้ากำลังจะไปหาพวกท่านอยู่พอดี!”
“หรือว่าจะมีบางอย่างติดกับดักแล้ว?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม
“ใช่แล้ว เป็นเพียงพอนตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ท่านแม่ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงให้ข้ามาหาพวกท่าน”
“สัตว์เช่นเพียงพอนกินไม่ได้” มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ยากจริง ๆ ด้วย”
คนสมัยก่อนเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ นับถือเพียงพอนเป็นเซียน หากไม่เคารพมันจะทำให้มีโรคภัยไข้เจ็บ ตอนนี้กลับมีเพียงพอนปรากฏตัวในกับดัก ไม่แปลกที่เหยาซื่อจะกังวล