บทที่ 337 เช่นนั้นก็จับให้หมด

บทที่ 337 เช่นนั้นก็จับให้หมด

บทที่ 337 เช่นนั้นก็จับให้หมด

เมื่อได้ยินว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเจี่ยงถิงจือ แม้แต่นักการเกาก็ยังนิ่งเงียบ

ลูกสมุนของเจี่ยงถิงจือได้ก่อเรื่องชั่วร้ายมากมาย พวกนักการเกาจึงรับมือพวกคนเดนตายเช่นนี้ยาก

หากเจ้าหน้าที่ระดับธรรมดาต้องการจัดการกับพวกเขา ก็ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย

“ใต้เท้าลู่จะกลับมาเมื่อไหร่?” นักการเกาถาม

หากไม่มีผู้ใหญ่ก็เหมือนฝูงมังกรไม่มีหัว พวกเขารู้สึกไม่ปลอดภัยแต่อย่างใด

หากเป็นสถานการณ์ปกติคงไม่เป็นอะไร ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้ การมีอยู่ของลู่อี้นั้นสำคัญมาก

“ข้าจะส่งจดหมายถึงเขาทันที” เวินเหวินซงพูด “โจรพวกนั้นร้ายกาจ ข้าไม่รู้ว่าในแต่ละวันมีคนตายเพราะเงื้อมมือพวกมันกี่คน ต้องให้ท่านใต้เท้ากลับมาเร็วกว่านี้”

ขณะที่ทุกคนกำลังคิดถึงลู่อี้อยู่นั้น ลู่อี้ก็บังเอิญไปประจันหน้ากับโจรเหล่านั้นพอดี

ลู่อี้ไม่ได้เดินทางคนเดียว ครั้งนี้เขาพาคนห้าสิบคนไปด้วย คราวนี้พวกเขาบังเอิญถูกโจรภูเขาปล้น

“ใต้เท้าขอรับ คนเหล่านี้ดูเหมือนทหารประจำการเลยขอรับ” ไป่หลี่หัว ผู้ติดตามเขากล่าวขึ้น

“ทหารประจำการหรือ?” ลู่อี้ครุ่นคิด

ไม่กี่วันต่อมา เวินเหวินซงก็มาจัดการงานที่ศาลาว่าการตามปกติ ในขณะที่เขายังคงปวดหัวกับกลุ่มโจรในภูเขาจิ่วหยางอยู่นั้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็รีบเข้ามาบอกว่า “ใต้เท้ากลับมาแล้วขอรับ”

“ว่าอย่างไรนะ!” เวินเหวินซงประหลาดใจ “ตอนนี้อยู่ที่ใด?”

“เพิ่งเข้าประตูเมืองมาเลยขอรับ” เจ้าหน้าที่ตอบ “แต่ใต้เท้าบอกว่าจะไปที่คุกก่อนขอรับ”

เมื่อลู่อี้กลับมา คนที่ศาลาว่าการก็พากันดีใจมาก

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร?” ลู่อี้พูดขณะถอดเสื้อคลุมออก “เหตุใดทำหน้าราวกับฟ้ากำลังจะถล่ม?”

“ใต้เท้า ท่านไม่ทราบหรอก…” หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก ในที่สุดความไม่สบายใจและความคับข้องใจก็หลั่งไหลออกมาจากปากพวกเขา

ในบรรดาคนเหล่านี้ เวินเหวินซงมีความสามารถเป็นอันดับสองรองจากลู่อี้ ตอนที่ลู่อี้เป็นเพียงเสมียน เวินเหวินซงก็เป็นเพื่อนกับเขาเช่นกัน เมื่อเขาได้เป็นนายอำเภอ เวินเหวินซงก็ได้เลื่อนตำแหน่งให้เป็นปลัดอำเภอ

“จากที่เล่ามาตั้งนาน เจ้ากลัวโจรจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยหรือ?” ลู่อี้สรุป

“ข้าไม่ได้กินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่ข้ากังวลเรื่องความปลอดภัยของผู้คนแถวนั้น ภูเขาจิ่วหยางเป็นทางเดียวที่หลายคนต้องผ่านที่นั่น หากมีโจรขวางทางอยู่ตลอดเวลา แล้วพวกเขาจะทำอย่างไร?”

“ข้าเพิ่งไปที่คุกมา พบว่าคุกของเราเล็กมาก หากจับได้อีกสักสองสามคนก็คงจับไปขังไม่พอแล้ว ข้าเพิ่งจับกลุ่มหนึ่งกลับมาด้วย” ลู่อี้พูด “เป็นกลุ่มโจรที่เจ้าพูดถึง”

เวินเหวินซง “…”

เขาไม่เชื่อ ต้องเห็นก่อนถึงจะเชื่อ เขาจึงรีบไปดูโจรเหล่านั้นที่คุก

เมื่อเวินเหวินซงเห็นโจรเหล่านั้นกำลังหวาดกลัว ในที่สุดเขาก็ยิ้มได้

”เจ้าทำได้อย่างไร หรือว่าเมื่อเจ้าได้รับจดหมายของข้า ก็รีบมุ่งหน้าไปปราบปรามโจรกลุ่มนั้นทันที?” เวินเหวินซงถาม

“ข้าบังเอิญผ่านไปทางนั้นพอดี และบังเอิญถูกพวกมันปล้น ข้าจึงตามไปยังแหล่งกบดานของพวกมัน” ลู่อี้ตอบ “คนพวกนั้นชิงลงมือก่อน ข้าจึงจัดการได้”

เรื่องโจรได้รับการแก้ไข ในที่สุดทุกคนก็สงบลงได้

เมื่อลู่อี้เกือบจัดการงานในศาลาว่าการเสร็จแล้ว เขาก็ไปยังจวนของเจียงเหล่า

“ใต้เท้าลู่เจ้าคะ” ทันใดนั้นเฉินซือจวินก็ปรากฏตัวต่อหน้าลู่อี้

ลู่อี้มองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว

เมื่อเฉินซือจวินเห็นว่าเขามีท่าทีเช่นนั้น ความเจ็บปวดก็ฉายผ่านแววตาของนาง

“ใต้เท้าลู่ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านเจ้าค่ะ”

“แม่นางเฉินแค่พูดมาเถิด” ลู่อี้ตอบ “ข้าฟังอยู่”