ตอนที่ 350
บทที่ 350 กอดปลอบเขา
October 21, 2026
บทที่ 350 กอดปลอบเขา
บทที่ 350 กอดปลอบเขา
“ฉาวอวี่” เหวินอวี่เซวียนเดินเข้าไปหาฉาวอวี่ “ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ามาหาอาจารย์เถอะ”
ลู่ฉาวอวี่เอื้อมมือออกไปหาเหวินอวี่เซวียน สีหน้าดูตื่นกลัวเป็นอย่างยิ่ง
เหวินอวี่เซวียนอุ้มเขาขึ้นมา
“ตอนที่ข้าตื่นขึ้นมา งูพวกนี้…”
“ไม่ต้องกลัว” เหวินอวี่เซวียนกอดลู่ฉาวอวี่ไว้ในอ้อมแขน ตบหลังเขาเบา ๆ “ข้าจะต้องตรวจสอบ คืนความเป็นธรรมให้เจ้า”
เหล่าอาจารย์สำนักบัณฑิตซูโจวพลันตื่นตระหนก
ลู่ฉาวอวี่เป็นศิษย์รักของเหวินอวี่เซวียน และเขาก็ควรค่าแก่การที่เหวินอวี่เซวียนให้ความสำคัญจริง ๆ พรสวรรค์ล้ำเลิศ ก้าวข้ามทุกคนตั้งแต่อายุยังน้อย
นึกไม่ถึงว่าจะมีคนทำเรื่องที่น่ารังเกียจเช่นนี้กับเขา
ไม่ว่าลู่ฉาวอวี่จะชาญฉลาดเกินวัยเพียงใด เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กอายุไม่ถึงสิบปีเท่านั้น ลงมือทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ต่อเขาได้อย่างไรกัน
“งูเหล่านี้… ไม่มีเขี้ยว” อาจารย์หนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้าเข้าไปดูแล้วเอ่ยขึ้น “บางทีคนผู้นี้อาจไม่ได้ตั้งใจทำร้ายฉาวอวี่จริง ๆ เพียงแค่อยากขู่ให้เขาหวาดกลัวเท่านั้น”
“เพียงแค่ ข่มขู่ให้เขาหวาดกลัวเท่านั้นหรือ?” เหวินอวี่เซวียนปรายตามองอาจารย์คนนั้นนิ่ง ๆ “จิตใจโหดเหี้ยมเช่นนี้ ในสำนักบัณฑิตของท่านถือเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นหรือ?”
“ไม่ขอรับ ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”
“เช่นนั้นจงทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเรา” เหวินอวี่เซวียนแค่นยิ้มเย็นเยือก
“พวกเราจำต้องแจ้งให้ท่านเจ้าสำนักรับทราบ”
“นี่เป็นเรื่องภายในของพวกท่าน ข้าไม่สนใจขั้นตอน เพียงแค่รอคำตอบของพวกท่านเท่านั้น” เหวินอวี่เซวียนดึงตัวลู่ฉาวอวี่มา “พวกเราคงไม่อยู่ที่นี่ต่อแล้ว”
เหวินอวี่เซวียนพาเหล่าลูกศิษย์ทั้งหมดจากไป เขาเช่าบ้านหลังหนึ่งให้เหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายได้อยู่อาศัย
ส่วนทางด้านสำนักบัณฑิตซูโจว
หลังจากได้ยินสิ่งที่เหล่าอาจารย์รายงาน เจ้าสำนักก็เอ่ยด้วยท่าทีนิ่งขรึม “หาตัวคนทำออกมา จัดการตามกฎของสำนักบัณฑิตเรา”
“ท่านเจ้าสำนัก ข้าไม่เข้าใจ เหวินอวี่เซวียนผู้นี้เป็นเพียงอาจารย์สอนหนังสือตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เหตุใดท่านจึงดูหวาดกลัวเขานัก?”
“เดิมทีเขาเป็นสหายร่วมเรียนขององค์รัชทายาท” เจ้าสำนักกล่าว “ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ที่สามารถเป็นสหายร่วมเรียนขององค์รัชทายาทได้เป็นผู้ใด?”
ทุกคนนิ่งงัน
สหายร่วมเรียนองค์รัชทายาท เป็นเพียงสหายร่วมเรียนธรรมดาทั่วไปหรือ?
นั่นเป็นถึงมือขวาขององค์รัชทายาทเชียวนะ
เหวินอวี่เซวียนสามารถเป็นสหายร่วมเรียนขององค์รัชทายาทได้ นั่นหมายความว่าเขาย่อมมีพื้นเพไม่ธรรมดา
“เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงมาเป็นเพียงอาจารย์สอนหนังสือในสถานที่คับแคบเช่นนี้เล่าขอรับ?”
“ไม่ว่าด้วยเหตุใด อย่างไรก็ไม่ใช่ผู้ที่เราควรล่วงเกิน” เจ้าสำนักเอ่ย “ตรวจสอบออกมาได้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใดทำ?”
“เป็นเด็กตระกูลหงคนนั้นขอรับ ปกติมักจะวางก้ามไปเรื่อย ลู่ฉาวอวี่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา จึงเกิดอยากแก้แค้นขึ้นมาขอรับ เขี้ยวของงูถูกถอดออกหมดแล้ว คิดว่าเขาคงไม่กล้าทำเรื่องราวใหญ่โตขอรับ”
“นี่ยังไม่ใหญ่อีกรึ เอาล่ะ ให้เขาไปขอขมาลาโทษ ทางนั้นจะได้พอใจ”
ศิษย์ของสำนักศึกษาเหวินชางไม่ได้ไปสำนักบัณฑิตซูโจว แต่เหวินอวี่เซวียนไม่ได้ละเลยการเรียนของพวกเขา
“ท่านอาจารย์ คุณชายน้อยท่านนี้ขอเข้าพบขอรับ” บ่าวรับใช้รายงานเหวินอวี่เซวียน
เหวินอวี่เซวียนหันหน้าไป เมื่อเห็นคนเข้ามาแล้วก็เอ่ยว่า “เจ้ามีเรื่องอะไร?”
ฉูเหยี่ยนคำนับแล้วเอ่ยด้วยท่าทีเคารพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง “อันที่จริงข้ามาส่งสารตามคำสั่งพี่ชายของข้า”
“คุณชายเก้าจำเป็นต้องมาถ่ายทอดคำพูดตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“เอาเถอะ พี่ใหญ่ต้องการเชิญให้ท่านกลับไปยังเมืองหลวง” ฉูเหยี่ยนกล่าว “ท่านเหวิน พี่ใหญ่มักจะเอ่ยถึงท่านอยู่เสมอ ท่านอยากเป็นเพียงอาจารย์สอนหนังสือจริงหรือ?”