ตอนที่ 361
บทที่ 361 ปัญหาเรื่องภาษี
October 21, 2026
บทที่ 361 ปัญหาเรื่องภาษี
บทที่ 361 ปัญหาเรื่องภาษี
บ่ายนั้น ศาลาว่าการออกประกาศสองฉบับ
ฉบับหนึ่งเป็นประกาศนำจับ
อีกฉบับหนึ่งเป็นประกาศรับสมัครแรงงานสร้าง ‘ลานหรรษา’ โดยผู้ที่สมัครจะได้รับการยกเว้นภาษี เพราะถือว่าได้จ่ายด้วยการเป็นแรงงานแทนแล้ว
ผู้คนจำนวนมากต่างมามุงดูป้ายประกาศ
“เขียนว่าอะไรน่ะ?”
“ใช่ ท่านใดรู้หนังสือโปรดอ่านเร็วเข้า”
“ข้างบนบอกไว้ว่า…”
เมื่อราษฎรได้ยินข่าวนี้ แต่ละคนล้วนดีอกดีใจ
“บ้านข้ามีลูกชายสามคน ล้วนอยู่ในวัยมังกรผยอง เสือผงาด*[1] หากพวกเรารับงานนี้ เช่นนั้นก็จัดการปัญหาเรื่องภาษีได้แล้ว”
“บ้านข้าก็มีลูกชายเช่นกัน”
“ลูกชายบ้านข้ายังเล็ก แต่ข้ายังแข็งแรง!”
“ข้ายังกังวลอยู่เลยว่าจะไม่สามารถจ่ายภาษีได้ นึกไม่ถึงว่าใต้เท้าลู่จะประกาศข่าวนี้ออกมา ใต้เท้าลู่ช่างเป็นขุนนางที่ดีกับราษฎรและบ้านเมืองจริง ๆ!”
เพราะเหตุนี้ทุกคนจึงเอาแต่พูดคุยกันเรื่องภาษีและไม่ได้ให้ความสนใจกับประกาศจับที่อยู่ข้าง ๆ
ชายลึกลับสวมหมวกไม้ไผ่สานผู้หนึ่ง ใบหน้าส่วนใหญ่ของเขาถูกบดบัง เขายืนอยู่หน้าประกาศจับ หลังจากมองมันอยู่เป็นเวลานานจึงฉีกมันทิ้งไป
เจ้าหน้าที่ที่จับตาดูความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดจึงหยุดเขาไว้ “ลอบปลดประกาศจับของทางการ เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ไปบอกใต้เท้าลู่ของพวกเจ้า ในเมื่อเขาสร้างคุณงามความดีช่วยเหลือราษฎรและบ้านเมือง ข้าก็จะช่วยเขาจับเจ้าโจรชั่วที่ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลาผู้นี้เอง”
เจ้าหน้าที่ทางการได้ยินเช่นนั้นจึงลดดาบในมือลงแล้วปล่อยเขาไป
“จะปล่อยเขาไปเช่นนี้หรือขอรับ?”
“อย่างไรก็สามารถติดอีกใบได้ หากคนผู้นี้มีความสามารถจริง ๆ จะได้ลดภาระใต้เท้าของเราไปบ้าง เหตุใดจะไม่ทำเล่า?”
ปัญหาเรื่องภาษีและปัญหาเรื่องแรงงานสร้างลานหรรษาล้วนได้รับการแก้ไขแล้ว
จนถึงตอนนี้ บททดสอบตำแหน่งนายอำเภอของลู่อี้ก็ควรผ่านแล้วเช่นกัน
“อันอวี้ เจ้าไปดูหน่อยว่าน้ำแกงตับหมูใส่เก๋ากี้ของเราเสร็จแล้วหรือยัง?”
ภายในห้องครัว มู่ซืออวี่กำลังรับหน้าที่ทำอาหาร สาวใช้สองคนเป็นลูกมือ ส่วนอันอวี้รับหน้าที่ในการจัดเตรียมวัตถุดิบ
ระยะนี้อันอวี้พยายามขอให้มู่ซืออวี่สอนเคล็ดลับในการทำอาหารให้นาง มู่ซืออวี่มอบหมายงานที่อยู่ในมือส่งต่อให้เฟิงเจิงดูแล เพื่อใช้เวลาช่วงนี้เตรียมอาหารกลางวันและอาหารเย็นให้ถงซื่อ จึงใช้โอกาสนี้สอนอันอวี้ไปด้วย
อันอวี้เปิดฝาหม้อออก จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ตับหมูสุกแล้วเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้าช่วยใส่เกลือกับผงไก่*[2]ลงไปเพิ่มรสชาติสักหน่อย” มู่ซืออวี่บอกพลางผัดเต้าหู้ “ใส่น้อย ๆ รสชาติจะได้ไม่หนักมาก”
เมื่อลู่เซวียนกลับมา ลู่อี้ก็ถูกเจียงเหล่าเรียกตัวไปแล้ว เขาถามว่ามู่ซืออวี่อยู่ที่ใด ถึงได้รู้ว่านางอยู่ในห้องครัว เขาเดินนำจือเซียนเข้าไปในห้องครัวจึงได้เห็นฉากที่วุ่นวายทว่าอบอุ่นนี้
“นายท่านรอง ท่านอยาก…” จือเซียนอยากถามอีกฝ่ายว่าต้องการเรียกฮูหยินหรือไม่ ทว่าเมื่อเห็นลู่เซวียนทำท่าทางให้เงียบ เขาจึงไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ
“พวกเราไปสำนักบัณฑิต” เมื่อออกมาห่างจากห้องครัวแล้ว ลู่เซวียนจึงเอ่ยขึ้น “เชิญท่านอาจารย์มารับประทานอาหารที่บ้านกัน”
เดิมทีเขาอยากเชิญท่านอาจารย์ไปทานอาหารที่ภัตตาคาร ทว่าเมื่อเห็นว่าพี่สะใภ้เตรียมอาหารไว้มากมายเพียงนี้จึงปัดความคิดนั้นตกไป
พ่อครัวข้างนอกฝีมือไม่ดีเท่าพี่สะใภ้ และดูเหมือนว่าพี่สะใภ้จะง่วนทำอาหารอยู่นานแล้ว เขาจะทำให้นางผิดหวังได้อย่างไร?
ลู่เซวียนกลับไปยังสำนักบัณฑิตเพื่อทักทายท่านเจ้าสำนักเสียก่อน ระหว่างนั้นก็แจ้งข่าวแก่สหายในสำนักบัณฑิตด้วย
ท่านเจ้าสำนักมองลู่เซวียนที่อยู่เบื้องหน้า เขาใช้มือลูบเคราพลางเอ่ยด้วยความรักความเมตตา “ทำได้ดียิ่ง ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
“ได้อันดับพอถูไถเท่านั้น ทำให้อาจารย์ผิดหวังแล้ว” ลู่เซวียนกล่าว
“อะไรกัน เจ้าสามารถสอบติดในสิบอันดับ นี่ก็ดีมากแล้ว” ท่านเจ้าสำนักกล่าว “อี้หางเพิ่งไป ครั้งนี้เขาก็ทำได้ดีเช่นกัน พวกเจ้าสองคนนำพาเกียรติยศมาให้สำนักบัณทิตนี้มากพอแล้ว”
“วันนี้ข้าอยากเชิญท่านอาจารย์ไปทานอาหารที่บ้านสักมื้อ พี่สะใภ้ข้าลงมือทำครัวเอง ฝีมือดียิ่งกว่าพ่อครัวข้างนอกเสียอีก ท่านอาจารย์ก็ไม่ได้พบพี่ใหญ่ของข้านานแล้ว คิดว่าคงมีเรื่องที่ต้องการพูดคุยกับเขาไม่น้อย”
ท่านเจ้าสำนักไม่ปฏิเสธ
สองพี่น้องตระกูลลู่เป็นศิษย์ที่พวกเขาภาคภูมิใจ เขาย่อมมีความรู้สึกพิเศษด้วย อีกอย่างมันก็สักพักแล้วที่ไม่ได้พบลู่อี้ จึงรู้สึกคิดถึงอีกฝ่ายอยู่บ้าง
ลู่เซวียนไม่ได้เชิญท่านอาจารย์คนอื่น ๆ