บทที่ 42 ไม่มีคำใดจะเอ่ย

บทที่ 42 ไม่มีคำใดจะเอ่ย

บทที่ 42 ไม่มีคำใดจะเอ่ย

มู่ซืออวี่เล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก

“ข้ามองผิดไปน่ะ”

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่นางจะยอมรับว่าตนเองจงใจหลอกลวง

หัวหน้าหมู่บ้านจ้องมองกงซื่อ “เจ้าคงได้ยินแล้ว”

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ลูกสาวของข้าเจ็บป่วยจนลุกไม่ขึ้น นางอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงเท่านี้หรือ? ข้าไม่อาจยอมได้! แล้วลูกสาวของข้าเล่า? นางต้องจ่ายค่าทำขวัญให้กับลูกสาวข้า” แววตาของนางเต็มไปด้วยความโลภ

เดิมทีกงซื่อเป็นคนนิสัยร้ายกาจอยู่แล้ว ยิ่งคิดยิ่งวางแผน แววตาของนางก็ยิ่งดูน่าเกลียดน่ากลัว

หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถามอย่างร้อนรน “เจ้าต้องการเท่าไหร่?”

“ยี่สิบตำลึง” กงซื่อเอ่ย

นางไร้ซึ่งความลังเล เห็นได้ชัดว่าวางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว

“ยี่สิบตำลึง? ปล้นกันชัด ๆ!”

ก่อนที่คนในตระกูลลู่จะทันได้เอ่ย หัวหน้าหมู่บ้านก็โพล่งขึ้นด้วยความโกรธ

กงซื่อนั่งลงบนพื้น ตบต้นขาของตนพลางโอดครวญ

“ข้าอยู่ไม่ได้แล้ว! ลูกสาวของข้ากำลังจะตายเพราะโรคร้าย แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจเรื่องนี้! ลู่เฉิงเฉวียน เจ้าไร้ประโยชน์จริง ๆ โชคร้ายเสียจริงที่ลูกสาวของข้าได้แต่งงานกับเจ้า นับจากนี้อีกแปดชั่วอายุคน ข้าก็จะไม่…”

เสียงโวยวายดังสนั่นราวกับเสียงที่เปิดด้วยโทรโข่ง

เสียงโวยวายของนางดึงดูดชาวบ้านจำนวนมากเข้ามาดูสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที

เดิมทีพวกเขากำลังเจรจากันอยู่หน้าประตู แต่เมื่อชาวบ้านเข้ามามุงดูก็พลันพบว่ากงซื่อกำลังต่อว่าลูกเขยของตน

หลังจากต่อว่าลูกเขยของตนแล้ว นางก็เริ่มด่าทอครอบครัวของลู่อี้อีกครั้ง เรื่องของการสบถและใช้คำหยาบคาย นางเชี่ยวชาญในระดับปรมาจารย์ คำด่าทอที่ถูกเปล่งออกมาไม่ซ้ำกันแม้แต่คำเดียว

“นี้คือบุคคลผู้รู้หนังสือ แต่กลับทำให้เสียชื่อเสียงของบุคคลผู้รู้หนังสือ นางทำให้ลูกสาวของข้าป่วยหนักจนเกือบสิ้นชีวิต เหตุใดจึงไม่ตัดสินอ้างอย่างยุติธรรม ส่งนางไปสู่ความตาย…”

สีหน้าของลู่อี้พลันหม่นลง “หยุดส่งเสียงดังได้แล้ว!”

หลังจากการออกล่าตลอดทั้งปี ลู่อี้ก็ไม่ใช่ผู้รู้หนังสือที่อ่อนโยนอีกต่อไป เขามีจิตวิญญาณอำมหิตแผ่ซ่านอยู่ในตัว

เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดจนกงซื่อต้องหยุดลง

“หากไม่อยากให้ค่าส่งเสียงดัง ก็จ่ายเงินค่าทำขวัญมา!”

พูดถึงเรื่องเงินแล้ว กงซื่อก็บังคับตัวเองให้จ้องมองไปยังลู่อี้

อย่างไรก็ตาม การจ้องมองของลู่อี้น่ากลัวยิ่งกว่า หลังจากเหลือบมองเพียงครู่เดียว กงซื่อก็ต้องหลบตาไปมองมู่ซืออวี่แทน

“นังมู่ อย่ามัวเล่นลิ้นตลกขบขันกับข้า หากเจ้าไม่อธิบาย ข้าจะแขวนคอตายหน้าบ้านเจ้า ต่อให้ต้องกลายเป็นผี ข้าก็จะตามแก้แค้นเจ้าให้จงได้”

คนในหมู่บ้านต่างพูดคุยกันเรื่องนี้

สิ่งที่เกิดขึ้นริมแม่น้ำในวันนั้นไม่เป็นความลับอีกต่อไป เรื่องราวนี้ถูกเผยแพร่ออกไปไกลแล้ว ยิ่งเมื่อเป็นเรื่องเล่าปากต่อปาก ข่าวลือก็แปรเปลี่ยนไป ทุกคนต่างกล่าวขานกันว่ามู่ซืออวี่จงใจผลักหวังซื่อให้ตกลงไปในน้ำ

ในเวลานี้ทุกคนต่างจ้องมองมู่ซืออวี่ด้วยความไม่พอใจ

“แม่ของฉาวอวี่ หากเจ้าทำผิดก็จงยอมรับความผิดเสีย เจ้าควรชดเชยให้กับผู้ที่สมควรได้รับการชดเชย ครอบครัวของหวังซื่อเล่า เจ้าขอไก่สามตัวเป็นค่าทำขวัญ ตอนนี้เจ้ายังทำร้ายนางจนป่วยหนักอีก ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะรอดชีวิตหรือไม่ เหตุใดเจ้าจึงเพิกเฉยเช่นนี้?”

“ถูกต้องแล้ว แม้นั่นจะเป็นคนละเรื่อง แต่เจ้าจะเพิกเฉยและใจร้ายต่อนางไม่ได้”

เมื่อเห็นผู้คนมากมายเริ่มพูดจาเข้าข้างนาง แววตาของกงซื่อก็เปล่งประกายความภาคภูมิใจ

มู่ซืออวี่จ้องมองด้วยความเกลียดชัง

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมาเพื่อก่อปัญหาโดยเจตนา นางจึงไม่เชื่อว่าหวังซื่อจะป่วยจริง

แต่ถึงแม้จะป่วยจริงก็สมควรไปพบหมอ การขอเงินยี่สิบตำลึงจะทำให้หายดีได้อย่างไร?

“ท่านพ่อ ป้าหวังไม่สบาย เราไปเยี่ยมนางดีหรือไม่?” เสียงของลู่ฉาวอวี่ดังมาจากด้านหลัง

“ใช่แล้ว! ในเมื่อนางป่วยหนัก เราควรไปเยี่ยมเยียนสักหน่อย” มู่ซืออวี่กล่าวเสริม

“หัวหน้าหมู่บ้าน พวกเราไปเยี่ยมหวังซื่อกันก่อนเถิด” ลู่อี้เห็นด้วย