ตอนที่ 432
บทที่ 432 เมืองฮู่เป่ยได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ
October 21, 2026
บทที่ 432 เมืองฮู่เป่ยได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ
บทที่ 432 เมืองฮู่เป่ยได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ
เมืองฮู่เป่ย มู่ซืออวี่นั่งรถม้าไปยังสำนักจิ้งอัน
เมื่อได้ยินเสียงจอแจจากด้านนอก นางจึงเปิดม่านขึ้นแล้วมองออกไป เห็นผู้ประสบภัยหน้าตาเหลืองซูบซีดจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ที่หน้าประตูเมือง
เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูขวางหน้าประตูเมือง ไม่ให้ผู้ประสบภัยเข้าเมืองไป
ผู้ประสบภัยเกิดทะเลาะเบาะแว้งกับเจ้าหน้าที่เฝ้าประตูเมือง คล้ายกับว่ากำลังจะเกิดการต่อสู้กันขึ้นในไม่ช้า
“มีสิทธิ์อะไรไม่ให้พวกเราเข้าไป?” ผู้ประสบภัยเอ่ยถาม “ไม่ง่ายเลยกว่าเราจะมาถึงเมืองฮู่เป่ย เหตุใดจึงไม่ให้พวกเราเข้าไป?”
“ตอนนี้มีกฎว่าต้องจ่ายค่าผ่านทางเข้าเมือง เหตุใดพวกเจ้าไม่จ่าย?”
“ครอบครัวของพวกเราไม่อยู่แล้ว พวกเราจะไปเอาค่าผ่านทางเข้าเมืองมาจากที่ใดกัน ได้ยินว่าใต้เท้าในเมืองฮู่เป่ยแตกต่างจากเมืองอื่น บัดนี้ดูแล้วคงมีเพียงชื่อเสียงจอมปลอม”
“นั่นสิ พวกเรามาที่นี่เพียงเพราะชื่อเสียงแท้ ๆ”
“ได้ยินว่าเมืองฮู่เป่ยเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดแล้ว นายอำเภอรักราษฎรประหนึ่งบุตร พวกเรารอนแรมมาไกล ลำบากลำบนตั้งเท่าไหร่กว่าจะมาถึงที่นี่…”
“พวกเราต้องการพบใต้เท้านายอำเภอ”
“นายท่าน ได้โปรดช่วยพวกเราเถิด ให้พวกเราเข้าไปเถอะ! พวกเราหิวมาหลายวันแล้ว”
“ผู้ใหญ่ทนได้ แต่เด็กทนไม่ไหวแล้ว หลานชายของข้าป่วย หากไม่ได้ไปหาหมอ เกรงว่าเขาจะทนไม่ไหวแล้ว!”
มู่ซืออวี่เอ่ยกับจื่อซู “จื่อซู เจ้าไปบอกพี่ชายน้อยตรงหน้าประตู ให้เขาไปแจ้งใต้เท้าเวินทันที ตรงนี้เกินกว่าความสามารถของเจ้าหน้าที่แล้ว”
“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”
ไม่นานนักจื่อซูก็กลับมา
เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูผู้นั้นเดินตามหลังนางมา
“ฮูหยิน วันนี้ใต้เท้าเวินออกไปนอกเมืองแล้วขอรับ ภายในระยะเวลาสั้น ๆ นี้เขาคงยังไม่กลับมา ตอนนี้ผู้ประสบภัยหลั่งไหลมามากมายเพียงนี้ ฮูหยินได้โปรดตัดสินด้วยเถิด” เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูเมืองผู้นั้นเอ่ย
“ยามใต้เท้าลู่ของพวกเจ้าปกครองอยู่ที่นี่ ข้ายังไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกงการของศาลาว่าการ ตอนนี้เจ้ากลับให้ข้าตัดสินใจหรือ?” มู่ซืออวี่พลันรู้สึกปวดขมับขึ้นมา
“ฮูหยินเป็นเสาหลักของพวกเรา เพียงแค่ฮูหยินเอ่ย พวกเราย่อมเชื่อฟัง” เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูผู้นั้นเอ่ยอย่างจริงจัง
“ผู้ประสบภัยเหล่านี้ล้วนน่าสงสาร ทว่ามากมายถึงเพียงนี้ ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาเข้าเมืองไปโดยไม่อาจควบคุม นี่จะถือว่าเป็นการไม่รับผิดชอบต่อชาวเมืองฮู่เป่ย ในเมื่อไม่อาจเมินเฉยได้ เช่นนั้นก็ให้พวกเขารวมตัวกันเสียก่อน ปลอบประโลมจิตใจของพวกเขา รอใต้เท้าเวินกลับมาค่อยตระเตรียมหลักแหล่งให้พวกเขา”
“ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขาในตอนนี้คือความหิวโหย ความเหนื่อยล้า มีบางคนป่วยไข้ ข้าจะให้คนจากกลุ่มการค้าจัดหาอาหารและกระโจมให้พวกเขาเดี๋ยวนี้ ให้พวกเขาตั้งหลักอยู่นอกเมืองเพื่อพักผ่อนชั่วคราว จากนั้นให้เหล่าท่านหมอจากโรงหมอมาตรวจอาการโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ศาลาว่าการต้องออกเงินและยา ถึงตอนนั้นค่อยให้ใต้เท้าเวินเขียนหนังสือรายงาน”
“ขอบคุณฮูหยิน”
เมื่อเจ้าหน้าที่เฝ้าประตูผู้นั้นทราบว่าต้องจัดการอย่างไร จึงรีบไปสื่อสารกับผู้ประสบภัยเหล่านั้นทันที
“ฮูหยิน พวกเรากำลังจะไปวัดจิ้งอันไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ตอนนี้จะทำอย่างไร?”
“ไปไม่ได้แล้ว วันหลังค่อยไปเถอะ” มู่ซืออวี่เอ่ย “จื่อซู ไปสำนักจิ้งอันแล้วแจ้งสถานการณ์ในเมืองเจ้าสำนักหลี่สักหน่อย”
เจ้าสำนักหลี่ก็คือหลี่หงซู