ตอนที่ 459
บทที่ 459 ข้าจะตรวจสอบความจริง
October 21, 2026
บทที่ 459 ข้าจะตรวจสอบความจริง
บทที่ 459 ข้าจะตรวจสอบความจริง
“ใต้เท้าลู่โปรดใจเย็น”
หลีอ๋องที่ผ่ายผอมเดินเข้ามา
บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยพยุงเขา ทว่าเขากลับสะบัดแขนออก
หลีอ๋องไอเบา ๆ แล้วเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง “คนอยู่ในจวนหลีอ๋องหายไป ข้าจะต้องมีคำอธิบายให้ท่านแน่นอน ใต้เท้าลู่ดูเถิดว่าผู้ใดในจวนของข้าพอใช้การได้บ้าง ทุกอย่างแล้วแต่ท่านจะจัดการ”
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว” ลู่อี้เย้ยหยัน “ข้ากำลังรีบร้อนหาคน ท่านอ๋องและหวางเฟยจำต้องทนหากข้าอาจไม่สุภาพไปบ้าง”
หลีหวางเฟยและฟ่านซือโยวที่อยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าปริปาก
พวกนางเคยพบลู่อี้มาก่อน ทุกครั้งที่เห็นชายผู้นี้ล้วนสุภาพมีมารยาท ไม่เคยเห็นเขาแข็งกร้าวอย่างนี้มาก่อน
จากนั้นทั่วทั้งจวนอ๋องแทบจะถูกลู่อี้พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินหา เขาไม่แม้แต่จะปล่อยสาวใช้ข้างกายของหลีหวางเฟยและจวิ้นจู่ไป
ยามนี้เอง ทุกคนในจวนอ๋องถึงได้เห็นกลยุทธ์เลือดเหล็ก*[1] ท้ายที่สุดจึงเข้าใจว่าก่อนหน้านี้ลู่อี้ถ่อมตนเพียงไร นับว่าเขาให้เกียรติจวนอ๋องเพียงพอแล้ว
“แม่นมเฒ่าข้างกายหวางเฟยเคยเข้าไปในเรือนพักอาศัยของฮูหยินข้า” ลู่อี้เอ่ย “หวางเฟย ข้าสงสัยนักว่าบัดนี้แม่นมเฒ่าข้างกายท่านไปที่ใดแล้ว?”
“วันนี้แม่นมหงออกจากจวนไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ย “นางบอกว่าลูกสะใภ้ของนางไม่ค่อยสบายจึงจะพานางไปหาท่านหมอ ข้าเห็นลูกชายของแม่นมหงอุ้มสตรีผู้หนึ่งไปจริง ๆ”
“หวางเฟย เยว่ซื่ออยู่ที่นี่เจ้าค่ะ ไม่ได้ออกจากจวน” ผู้คุ้มกันนำตัวสตรีนางหนึ่งเข้ามา
สตรีนางนั้นก็คือลูกสะใภ้ของแม่นมหง
ในเมื่อนางยังอยู่ที่นี่ เช่นนั้นคนที่แม่นมหงพาไปย่อมเป็นมู่ซืออวี่
“ข้าไม่รู้อะไรทั้งสิ้น” เยว่ซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ใต้เท้า ให้อภัยข้าเถอะ! ข้าเพิ่งแต่งงาน แม่สามียังไม่ชอบข้า นางทำสิ่งใดล้วนไม่บอกข้าแน่นอน”
“โหลวหาน ข้ามอบงานนี้ให้เจ้า” ลู่อี้เอ่ยเสียงเรียบ “นางไม่รู้สิ่งใดจริงหรือไม่ นางกล่าวสิ่งใดล้วนไม่สำคัญ ข้าเพียงต้องการผลลัพธ์”
โหลวหานเหลือบมองเยว่ซื่ออย่างเยือกเย็น “ใต้เท้าวางใจ ข้าน้อยจะช่วยนางฟื้นฟูความจำเอง”
หลีหวางเฟยขมวดคิ้วมุ่น “ตัวข้าหวางเฟยผู้นี้ยืนยันได้ว่านางเพิ่งแต่งงานเมื่อไม่กี่วัน แม่นมหงยังเกลียดนาง ด่าว่านางหยาบคายและปฏิบัติกับนางย่ำแย่”
“หวางเฟยขบคิดมากมายเพื่อนางเช่นนี้ เหตุใดไม่บอกข้าเล่าว่าฮูหยินของข้าอยู่ที่ใด? หากหวางเฟยคิดบางอย่างออก บางทีหญิงนางนี้อาจเจ็บปวดน้อยลงกว่าเดิม” ลู่อี้มองหลีหวางเฟยด้วยสีหน้าเฉยชา
“หวางเฟย เจ้าพาโยวหรานกลับไปที่ห้อง เรื่องตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของใต้เท้าลู่! ฮูหยินลู่หายตัวไป เขาย่อมร้อนอกร้อนใจเป็นธรรมดา หากหาฮูหยินลู่ไม่พบ ไม่ว่าผู้ใดก็หลีกหนีไปไม่ได้” หลีอ๋องกล่าว
หลีหวางเฟยดึงตัวฟ่านซือโยวกลับไปแล้ว
ฟ่านซือโยวหันกลับมามองลู่อี้
นางไม่เคยสังเกตมาก่อน วันนี้กลับพบว่าสามีของเถ้าแก่เนี้ยมู่หน้าตาคมคายไม่น้อย
หลีหวางเฟยกำชับไม่ให้ฟ่านซือโยวเพ่นพ่านออกมา จากนั้นจึงไปยังเรือนที่หลีอ๋องพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่นางเข้าประตูไปก็เอ่ยกับหลีอ๋องที่กำลังดื่มยา “ท่านจะปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจเช่นนี้หรือ?”
หลีอ๋องดื่มยา แล้วสั่งให้คนของตนถอยออกไป
“ลู่อี้เป็นขุนนางของศาลต้าหลี่ ในเมืองหลีมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายหลายอย่าง หากเขาเขียนฎีการ้องเรียนเมืองหลีของข้าก็อย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่สุขสบายแม้แต่วันเดียว”
“แต่ท่านเป็นอ๋อง…”
“หวางเฟยไม่ได้รู้นานแล้วหรือว่าข้าผู้นี้เป็นเพียงอ๋องแต่ในนาม?”
หลีหวางเฟยไม่มีอะไรจะกล่าว
“หากหวางเฟยอยากให้สถานการณ์กลับกลายเป็นเหมือนเมื่อก่อน เช่นนั้นก็ควรให้ความร่วมมือกับใต้เท้าลู่ให้หาฮูหยินเจอในเร็ววัน ถึงแม้ข้าจะไม่รู้เรื่องอื่น ๆ นัก แต่ก็พอรู้ชื่อเสียงของฮูหยินลู่และอิทธิพลที่นางมีต่อราษฎรอยู่บ้าง หากมีเรื่องเกิดขึ้นกับนางในเมืองหลี คนในวังผู้นั้นจะมีเหตุผลที่ทำให้พวกเราทั้งจวนหลีหายไปทันที”
เวลานี้โหลวหานมาพบลู่อี้ และรายงานเรื่องข่าวที่ได้รับมา
“แรกเริ่มเดิมทีเยว่ซื่อเอาแต่กล่าวว่า ‘ไม่รู้’ ทว่าหลังจากใช้การทรมาน สุดท้ายนางก็ทนไม่ไหวจึงกล่าวเรื่องที่รู้ออกมา”
ในคุกน้ำ มู่ซืออวี่กำลังจะตาย
หากเป็นอย่างนี้ต่อไป นางจะต้องตายอยู่ที่นี่แน่นอน