บทที่ 48 สะบัดออก

บทที่ 48 สะบัดออก

บทที่ 48 สะบัดออก

มู่เจิ้งหานไม่คิดว่ามู่ซือเจียวจะตั้งใจวิ่งมาตะโกนเรียกชื่อเขาและแม่ของเขาเหมือนคนบ้า สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความรังเกียจและโกรธเคือง

“เรื่องในครอบครัวของข้า ท่านเกี่ยวด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่?”

มู่ซือเจียวพูดเตือน “น้องหาน เจ้าถูกหลอกแล้ว นางจงใจยุยงให้แม่เจ้าเลิกกับอารอง ดูสิ ตอนนี้นางไม่สนใจพวกเจ้าด้วยซ้ำ ต่อไปพวกเจ้าจะใช้ชีวิตอย่างไร? เจ้าจะถูกนางหลอกใช้อย่างโง่เขลาอย่างนั้นหรือ?”

“ข้ามีสมอง ข้ารู้ว่าใครจริงใจกับข้าและใครจงใจสร้างปัญหา” มู่เจิ้งหานพูดอย่างเย็นชา

“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าใช้อะไรมองถึงคิดว่าข้าบ้า” มู่ซืออวี่ชักจะหงุดหงิด “การย้ายออกไปอยู่คนเดียวเป็นความคิดของท่านแม่และน้องหาน ข้านับถือความคิดของพวกเขา ถ้าเจ้าเป็นห่วงพวกเขาจริง ๆ เช่นนั้นก็ดีเลย ยามนี้พวกเขาย้ายบ้านใหม่ แต่ในบ้านไม่มีอะไรเลย เจ้าจะต้องรู้จักใส่ใจคนอื่น ซื้อของกินให้พวกเขาอย่างไรล่ะ เจ้ามีจิตใจที่งดงามเช่นนี้คงจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม?”

“ท่านย่าเป็นหัวหน้าครอบครัว ข้าจะไปแตะของในบ้านได้อย่างไร เจ้าพูดล้อเล่นอะไรอยู่?” เมื่อเห็นว่ามู่ซืออวี่และมู่เจิ้งหานไม่ยอมรับ มู่ซือเจียวก็รู้สึกรำคาญเล็กน้อย

นางมองไปยังลู่อี้ด้วยสายตาคับแค้นใจ

ในฐานะที่เป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านมักจะคอยตามป้วนเปี้ยนนางเสมอ พวกเขายอมทุกอย่างเพื่อทําให้นางมีความสุข มีแค่ลู่อี้คนนี้ที่ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็เหมือนกับท่อนไม้ที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตาแลนาง

นางจงใจสร้างปัญหาเพียงเพื่อให้พวกเขาหย่าร้างกัน ทางที่ดีที่สุดคือลู่อี้ต้องรีบขับไล่มู่ซืออวี่ออกไป

นางยืนอยู่นานแล้ว แต่เขากลับมองนางราวกับมองตัวตลก

“ช่างเถอะ ข้าทำเพื่อเจ้า ถ้าไม่ฟังก็ช่างเถอะ ตอนนี้เจ้าไม่มีเงิน ไม่มีที่ดิน และยังถูกขับไล่ออกไปอยู่คนเดียว พวกเจ้าสองคนอดตายอยู่ข้างนอกแน่”

มู่ซือเจียวปรากฏตัวด้วยความโกรธ และจากไปด้วยความโกรธ

มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความสับสน “เหตุใดนางถึงมาที่นี่?”

“พยายามยุยงแต่ไม่สำเร็จ ก็เลยจากไปด้วยความโกรธน่ะสิ” ลู่ฉาวอวี่พูดเบา ๆ “ทึ่มจริง ดูไม่ออกเลยรึ?”

“ใครจะเหมือนคนที่ฉลาดที่สุดในตระกูลอย่างเจ้าล่ะ”

เมื่อมู่ซือเจียวส่งเสียงเอะอะ ผู้คนในหมู่บ้านก็ได้ยินการเคลื่อนไหวบางอย่าง

ตอนแรกทุกคนค่อนข้างจะเห็นด้วยกับคำพูดของมู่ซือเจียว แต่หลังจากได้ยินมู่เจิ้งหานบอกว่าเป็นความตั้งใจของถงซื่อ จึงไม่มีใครกังวลใจอีก

“ลู่อี้รับสองคนนั้นไปก็จริง แต่ขนาดครอบครัวของเขาเอง เขายังเลี้ยงไม่รอดเลย จะรับคนอื่นมาได้อย่างไร ถงซื่อคงจะร้องไห้จนตาย แล้วแบบนี้นางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร?”

“ถงซื่อขยันมาก งานยุ่งทั้งในบ้านนอกบ้าน นางทำงานคนเดียวมากกว่าผู้ชายสามคนซะอีก อยู่กับแม่เฒ่าเจียงไม่ไหวหรอก ย้ายออกมาก็ดี”

คนในหมู่บ้านนี้ไม่เคยหยุดนินทาเรื่องชาวบ้าน

จงซื่อเป็นผู้หญิงขี้ซุบซิบที่รู้จักกันดีในหมู่บ้าน

“พี่ใหญ่เจียง พี่ใหญ่เจียง…” จงซื่อยืนอยู่นอกลานที่มีรั้วล้อมพลางร้องเรียกคนที่อยู่ข้างใน