บทที่ 514 มองที่ใดล้วนน่าสนใจ

บทที่ 514 มองที่ใดล้วนน่าสนใจ

บทที่ 514 มองที่ใดล้วนน่าสนใจ

“เจ้ากลับไปบอกฮูหยินลู่เถิดว่า จวนอ๋องของข้ามอบให้นางออกแบบภายใน” ฟ่านเหยี่ยนเอ่ย “เงินไม่ใช่ปัญหา เพียงแค่ทำให้ดีก็พอ แต่จะดีที่สุดหาก…”

ฟ่านเหยี่ยนลูบแก้ม ในขณะที่ลู่ฉาวอวี่มองฟ่านเหยี่ยนด้วยสายตาเยือกเย็น

“จะดีที่สุดหากอะไร?”

“จะดีที่สุดหากตกแต่งตามความชอบของเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์” ฟ่านเหยี่ยนเอ่ย “เด็กผู้หญิงน่ะ ย่อมรู้ว่าอะไรดีกว่าพวกเราเป็นแน่”

“เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์โตมากเพียงใดกัน? นางไม่ได้สืบทอดความสามารถของมารดาข้ามาด้วยซ้ำ จะรู้จักสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไรเล่า? ท่านอ๋องคิดเอาเองเถิด หรือไม่ก็ปรึกษากับพระนางกุ้ยเฟย ตอนนี้สถานะของท่านอ๋องไม่เหมือนเดิมแล้ว จวนแห่งนี้เป็นหน้าเป็นตาของท่าน ไม่อาจหละหลวมได้ ตามกฎแล้ว สถานที่เช่นจวนอ๋องควรให้กรมโยธาธิการมาจัดการ ข้าคิดว่าเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่กรมโยธาธิการจะดีกว่า”

มู่เจิ้งหานที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้า

เขาไม่อยากให้พี่สาวของตนมาเกี่ยวข้องกับ ‘ปัญหา’ นี้เช่นกัน

เซวียนอ๋อง ฟ่านเหยี่ยน นั้นเจรจาได้ง่าย ทว่าพระนางกุ้ยเฟยท่านนั้นปรนนิบัติด้วยยากยิ่ง สหายร่วมเรียนของเซวียนอ๋องมักจะถูกกุ้ยเฟยเรียกตัวเข้าไปไถ่ถาม แต่ละครั้งยุ่งยากวุ่นวายไปหมด ทว่าโชคดีที่แม้ยามปกติลู่ฉาวอวี่จะไม่ชอบพูดคุย แต่เขาก็ไม่ได้เงียบปากยามพบเจอสตรีเช่นนั้น ทั้งยังรับมือกับนางได้อย่างง่ายดาย

“ข้าไม่อยากมอบให้กรมโยธาธิการจัดการ หากมอบให้พวกเขาแล้ว เช่นนั้น จวนข้าจะต่างอะไรกับจวนอ๋องคนอื่น ๆ เล่า?” ฟ่านเหยี่ยนขมวดคิ้ว “เจ้าเตือนข้าก็ดี ข้าต้องไปพูดกับเสด็จแม่เสียหน่อยว่าจวนอ๋องของข้าจะมอบให้ฮูหยินลู่จัดการ”

ลู่ฉาวอวี่และมู่เจิ้งหานมองหน้ากัน

ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุย ทว่าสายตาของพวกเขากลับถ่ายทอดประโยคหนึ่งออกมา ‘ไม่อยากให้ท่านแม่/พี่หญิง รับเงินก้อนนี้เลย’

“ท่านอ๋อง” ผู้ติดตามเดินเข้ามา ตามด้วยบ่าวรับใช้ข้างหลังหลายคน เหล่าบ่าวรับใช้นำกล่องเข้ามา

ฟ่านเหยี่ยนมองพวกเขาแล้วเอ่ยว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณหนูลู่ส่งคืนมาขอรับ” ผู้ติดตามเอ่ย “ข้าน้อยวางของแล้วจากมาอย่างที่ท่านสั่งแล้ว แต่บ่าวรับใช้ของคุณหนูลู่ยังคงหาพวกข้าพบจึงนำขนมส่งคืนกลับมา”

ฟ่านเหยี่ยนหันไปมองลู่ฉาวอวี่ “ฉาวอวี่ เหตุใดเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์จึงดื้อดึงยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก?”

“ไม่ใช่ว่าดื้อดึง” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไร้ความชอบ ไม่รับของตอบแทน ท่านพ่อท่านแม่ข้าล้วนสอนพวกเราเช่นนี้”

“ตอนนี้ข้าไม่ต้องกลับวังแล้ว ไม่สู้วันนี้พวกเราไปทานข้าวกับนางเป็นอย่างไร?” ฟ่านเหยี่ยนครุ่นคิด หลังจากกล่าวออกไปแล้ว ยิ่งรู้สึกว่าต้องทำให้ได้ “ไปเถอะ ไปหาเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์!”

ณ หอซือเป่า ลู่จื่ออวิ๋นมองสีท้องฟ้าด้านนอก แล้วเอ่ยด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “เย็นย่ำเพียงนี้แล้ว กลับไปเสี่ยวชิงเอ๋อร์ก็เข้านอนแล้ว ไม่อาจเล่นกับนางได้”

หยางเจิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “น้องสาวมีอะไรให้เล่นด้วย? ข้ามีน้องสาวน้องชายที่บ้านเป็นโขยง ทุกวันนอกจากร้องขออาหารแล้ว ข้ายังต้องล้างหน้าล้างตาหวีผมให้พวกเข้าอีก ไม่สนุกสักนิด”

“ท่านไม่ชอบน้องชายน้องสาวของท่านหรือ?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยถาม

“ไม่ชอบ” หยางเจิงหลุบตาลงแล้วเบ้ปาก

“หากท่านได้ค่าแรงแล้ว จะซื้อขนมหวานให้พวกเขาหรือไม่?”

หยางเจิงพยักหน้าเบา ๆ “ซื้อซี่!”

“หากท่านไม่ได้เห็นพวกเขาสักสองสามวัน จะเป็นห่วงพวกเขาหรือไม่? จะคิดถึงพวกเขาหรือไม่?”

หยางเจิงเงียบไป

ลู่จื่ออวิ๋นตบบ่าหยางเจิงเบา ๆ “อันที่จริงท่านชอบพวกเขามาก เพียงแต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ท่านก็ละเลยบางสิ่งบางอย่างไปเท่านั้น”

“เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ เห็นได้ชัดว่าเจ้าเด็กกว่าข้า เหตุใดจึงรู้ทุกสิ่งเล่า?” หยางเจิงมองลู่จื่ออวิ๋น “หากน้องสาวของข้าสวยเหมือนเจ้า มีเหตุผลและใจดีอย่างเจ้า ข้าย่อมต้องชอบนางแน่นอน”

“เจ้าคลายด้ายพวกนี้หน่อย” ฮวาหรงผลักตะกร้าใบหนึ่งไปตรงหน้าลู่จื่ออวิ๋น

ในตะกร้าใบนั้นมีด้ายที่พันกันอยู่มากมาย ยุ่งเหยิงปนเปไปหมด

“นี่คืออะไร?” หยางเจิงเอ่ยถาม

ฮวาหรงเอ่ยวาจาเหน็บแนม “ไม่มีตาหรือ? แน่นอนว่านี่เป็นเส้นด้าย! เส้นด้ายนี้ล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุผลบางอย่างมันจึงพันกันยุ่งเหยิง ตอนนี้จำต้องคลายออกจากกันก่อน”

“เช่นนั้นท่านก็ค่อย ๆ คลายออกเถิด” ลู่จื่ออวิ๋นยิ้มน้อย ๆ “ข้าไม่แข่งขันเรื่องงานกับศิษย์พี่หญิงแล้ว”