ตอนที่ 546
บทที่ 546 ร้องขอความเมตตา
October 21, 2026
บทที่ 546 ร้องขอความเมตตา
บทที่ 546 ร้องขอความเมตตา
ลู่จื่ออวิ๋นขึ้นรถม้า แล้วเอ่ยกับคนขับ “รบกวนเร่งหน่อยเถิด”
“ได้เลยขอรับ คุณหนูนั่งให้ดี ๆ นะขอรับ” คนขับรถม้าเก็บที่เหยียบขึ้นไปตรงที่ว่างด้านหน้า สะบัดแส้แล้วร้องตะโกน “ไป!”
ลู่จื่ออวิ๋นเกาะขอบหน้าต่างรถม้า ปล่อยให้รถม้าโยกไหวโอนเอนไปมา นางจับขอบนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ ไม่นานนักรถม้าก็มาถึงหอซือเป่าอย่างราบรื่น
เมื่อนางเห็นประตูหน้าหอซือเป่า หินหนักอึ้งภายในใจก็ถูกยกออกไปแล้ว คนทั้งคนพลันรู้สึกผ่อนคลาย
เมื่อครู่นี้นางกังวลว่าเจ้าคนเสเพลผู้นั้นจะยังไม่ไป หากเขาทำอะไรนอกจวนอู่อันโหวขึ้นมาจริง ๆ นางไม่แน่ใจว่าตนเองจะรับมือได้
ทว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้นระหว่างทาง บางทีนางอาจคิดมากไป กับเจ้าคนเสเพลเช่นนั้น นางคงเป็นเพียงของเล่น ไม่นานอีกฝ่ายก็คงลืมเลือนไปแล้ว
ในตรอกแห่งหนึ่ง ชายหลายคนหน้าตาฟกช้ำดำเขียวนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น เบื้องหน้าพวกเขามีบุรุษร่างกายใหญ่โตเรียงราย คนเหล่านี้ล้วนสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าไว้
หนึ่งในนั้นถีบเข้าที่หร่วนซือเต๋อผู้เป็นหัวหน้า เมื่อเห็นว่าไร้ซึ่งการตอบสนอง จึงเอ่ยว่า “พวกเราไปกันเถอะ!”
หลังออกมาจากตรอกแห่งนั้นแล้ว ชายผู้นั้นก็เดินไปยังรถม้าที่จอดอยู่ไม่ไกลนักและรายงานกับคนในนั้น “นายท่าน เรียบร้อยขอรับ”
“ยังมีอีกเรื่อง” ม่านไม่ได้ถูกเปิดออก ทว่าคนข้างในไม่ได้จงใจดัดเสียงตนเอง “โยนคนพวกนั้นลงไปในนาเกลือและให้พวกมันกินสิ่งนี้…”
ยาห่อหนึ่งถูกโยนออกมาจากรถม้า
ชายคนนั้นเก็บห่อยาขึ้นมา เอ่ยกับคนในรถม้าอีกครั้ง “มีคนผู้หนึ่งดูเหมือนจะจัดการได้ยาก หากมีใครรู้เข้า หัวของพวกผู้น้อยคงไม่อาจรักษาเอาไว้ได้”
“ห้าพันตำลึงเงิน”
“ผู้น้อยเต็มใจทำเป็นอย่างยิ่งขอรับ”
หากมีเงินนี้แล้ว เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จพวกเขาก็สามารถไปจากเมืองหลวงได้ทันที ไปอยู่ที่อื่น ใช้ชีวิตทำมาหากินแบบอื่น ไม่จำเป็นต้องทำงานที่ต้องเสียเลือดให้คมดาบทุกวันเช่นนี้
ชายแข็งแรงกำยำผู้นั้นพาผู้ติดตามของเขาออกไปแล้ว
ภายใต้พระบาทโอรสสวรรค์ คุณชายเจ้าสำราญชื่อเสียงโด่งดังผู้หนึ่งหายตัวไป โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นแม้แต่น้อย
“เจ้านาย ท่านลงมือได้โหดเหี้ยมยิ่งนัก” ผู้ติดตามควบม้าเข้ามา “คุณชายหร่วนเพียงแค่คิดจะทำร้ายแม่นางลู่ อันที่จริงท่านเพียงแค่หาคนมาทุบตีเขาก็เพียงพอแล้ว แต่บัดนี้ท่านกลับจะส่งเขาไปยังสถานที่เช่นนั้น อีกทั้งยังทำร้ายเขาจนเจ็บหนัก หากภายหน้าพวกเราถูกจับได้ เช่นนั้นจะไม่เท่ากับการกินไม่ได้ เดินไปเดินมา*[1] หรือ?”
“หร่วนซือเต๋อทำเรื่องราวผิดมนุษยธรรมมาไม่น้อย สกุลหร่วนเองก็ไม่พอใจท่านพ่อของข้ามาโดยตลอด ข้าไม่อาจปล่อยเขาไปอย่างง่ายดายได้”
“ขอรับ ท่านซื่อจื่อทำทุกอย่างไปตามสถานการณ์โดยรวม ข้าน้อยเข้าใจ”
ณ หอซือเป่า ลู่จื่ออวิ๋นไปหาผู้ดูแลเมิ่งเป็นอันดับแรก เล่าเรื่องที่นางไปอธิบายให้ฮูหยินอู่อันโหวฟัง
“จริงหรือ?” ผู้ดูแลเมิ่งประหลาดใจ “ฮูหยินอู่อันโหวยินยอมรับปากแล้วหรือ?”
“รับปากแล้วเจ้าค่ะ”
“ลู่จื่ออวิ๋น เจ้าสร้างคุณงามความชอบครั้งใหญ่แล้ว” ผู้ดูแลเมิ่งเอ่ย “ข้าจะไปบอกท่านเจ้าหอเดี๋ยวนี้”
เมื่อออกมาจากห้องผู้ดูแลเมิ่งแล้ว นางก็เห็นเงาร่างหนึ่งแวบผ่านไป
ลู่จื่ออวิ๋นมองชายเสื้อผ้าที่โผล่ออกมาบริเวณมุมหนึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปอีกทาง
“เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ ได้ยินว่ามีขนดึงขนจิ้งจอกหลุดออกจากกระโปรงฮูหยินอู่อันโหวหรือ เจ้าพบวิธีแก้แล้วหรือยัง?” หยางเจิงเอ่ยถาม
“ยังไม่พบ ข้าเพียงแค่รอให้คนผู้นั้นแก้ปัญหาด้วยตนเอง” ลู่จื่อออวิ๋นเอ่ย “นางต้องรับผิดชอบผลจากการกระทำของนาง”
“จื่ออวิ๋น” สวีมู่เวยเข้ามาหาพร้อมเอ่ยด้วยท่าทีมีลับลมคมใน “เจ้ารู้หรือไม่? มือของอวี๋เสี่ยวหลานทั้งแดงทั้งบวม นางกล่าวว่าถูกงูกัดจึงถูกพิษเข้า เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่ามันบังเอิญเกินไป?”
“หรือว่าเมื่อวานที่เจ้ากล่าวจะเป็นความจริง เสื้อผ้าชุดนั้นมียาพิษหรือ?” อู๋ชุนหลานเอ่ยถามออกมา
“แน่นอนว่าเป็นความจริง เพียงแต่จะบวมแดงในระยะแรกเท่านั้น ไม่นานก็จะเน่าเปื่อย” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ทันทีที่มันเริ่มเน่าเปื่อย จะต้องระวังให้ดี เพราะหากพิษเข้าสู่ร่างกายแล้ว ไม่นานก็จะถูกพิษเล่นงานถึงตาย”
สีหน้าของถังซานซานแปรเปลี่ยนฉับพลัน นางรีบไปหาอวี๋เสี่ยวหลานแล้วบอกข่าวคราวนี้ให้อีกฝ่ายฟังทันที
“จะทำอย่างไรดี?” อวี๋เสี่ยวหลานหลบอยู่ในมุมหนึ่งไม่กล้าออกมา นางแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อเมื่อได้ยินสิ่งที่ถังซานซานเอ่ย
“ข้ามีวิธีหนึ่ง” ถังซานซานกล่าว “เราค่อยไปค้นตู้ของลู่จื่ออวิ๋นทีหลัง ดูว่ามียาอันใดหรือไม่ หากนางใส่ยาไว้ในตู้ เช่นนั้นเจ้าก็โชคดี แต่หากไม่ก็มีเพียงวิธีเดียวคือไปขอยากับนางด้วยตนเอง เพียงแค่แสร้งทำตัวให้น่าสงสาร ร้องไห้ให้ดูน่าเวทนาสักหน่อย นางยังเด็ก อย่างไรก็จะต้องใจอ่อนแน่นอน”