บทที่ 551 จ้างคนด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว

“จริง ๆ หรือเจ้าคะ?” เจียงอีเมิ่งประหลาดใจ

“จริงสิ” มู่ซืออวี่กล่าว “ข้าจะให้เจ้าทดลองงานก่อนสามเดือน หากเจ้าจัดการไม่ได้ ข้าก็ต้องจ้างคนอื่น อย่างที่เจ้าเห็น ที่นี่ใหญ่โตและขอบเขตที่ต้องดูแลก็กว้างมาก เจ้าอาจรับมือไม่ได้ในคราแรกที่เริ่มสัมผัสมัน แต่หากเจ้าดูแลสถานที่นี้ได้ย่อมเป็นเรื่องดีต่ออนาคตเจ้าอย่างแน่นอน”

เจียงอีเมิ่งทั้งตื่นเต้นดีใจทว่าขณะเดียวกันก็เริ่มลังเลใจ

นางกังวลว่าหากเจ้านายมอบเรื่องสำคัญเพียงนี้ให้จัดการ นางเองก็อาจจะทำได้ไม่ดี

มู่ซืออวี่ไตร่ตรองมาดีแล้ว นางสังเกตเจียงอีเมิ่งมาเป็นเวลานานและรู้สึกว่าอีกฝ่ายสามารถเป็นผู้ทำการค้าที่ดีได้ เมื่อเห็นความสามารถที่แสดงออกมาในวันนี้จึงลองมอบโอกาสให้

“เจ้าคงรู้ว่าข้ามีลานหรรษาขนาดใหญ่อยู่ที่เมืองฮู่เป่ยกระมัง? ผู้ดูแลที่นั่นเป็นพี่หญิงน้องหญิงที่ดีที่สุดของข้า รูปแบบการทำกิจการระหว่างข้ากับนางก็เช่นเดียวกัน”

ในคราแรกเจียงอีเมิ่งกังวลใจเล็กน้อย ทว่าเมื่อได้ยินมู่ซืออวี่กล่าวเช่นนั้น แววตาของนางพลันเปล่งประกายด้วยความกระตือรือร้น

ลานหรรษาเมืองฮู่เป่ยเป็นที่กล่าวขานไปทั่วใต้หล้า ไม่เว้นแม้กระทั่งในเมืองหลวง นับแต่ฮูหยินลู่มายังเมืองหลวง ผู้คนมากมายต่างเฝ้ามองทุกการกระทำของนาง เมื่อเห็นนางไม่ได้ทำตัวโดดเด่น ยังคิดว่านางตั้งใจเปิดร้านแห่งหนึ่งและเป็นเถ้าแก่เนี้ยตัวเล็ก ๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเมื่อทุกคนเลิกให้ความสนใจ จู่ ๆ นางจะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ หากได้ทำงานกับคนฉลาดเช่นนาง ย่อมต้องได้ประโยชน์มากมายมหาศาลอย่างแน่นอน

“ข้ายินดีทำ!”

“ข้าจะให้ผู้ดูแลหลายคนมาหารือกันและจะแนะนำเจ้าให้กับพวกเขา ทว่าคนเหล่านี้รับมือได้ไม่ง่าย หากเจ้าอยากควบคุมพวกเขาคงต้องพึ่งพาความสามารถของตนเองแล้ว”

“ข้าเข้าใจ”

อายุเจียงอีเมิ่งยังไม่มาก อีกทั้งยังเป็นสตรี คิดจะควบคุมดูแลคนมากกว่าสองร้อยคนย่อมไม่ง่ายดายนัก หากนางไม่มีความสามารถมากพอ ไม่นานนางจะไม่สามารถรับมือกับความกดดันได้

เรื่องนี้พักไว้ก่อนเป็นการชั่วคราว มูซืออวี่ยังต้องไปต้อนรับสตรีหลายท่าน ในเมื่อนางเป็นคนพาอีกฝ่ายมา เช่นนั้นย่อมไม่อาจละเลยได้

“ฮูหยิน…” จื่อเยวี่ยนเข้ามาหา “ฮูหยินจากกรมพระคลังหลายท่านก็มาแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ”

“เชิญพวกนางมาที่นี่ ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยมารวมตัวกัน”

ฮูหยินจากกรมพระคลังเหล่านั้น มู่ซืออวี่ให้ลู่เซวียนเชิญมา นางให้ลู่เซวียนส่งบัตรเชิญไปให้สหายร่วมงานของเขา เพื่อให้นำกลับไปมอบให้เหล่าฮูหยิน ผู้ใดมาได้ก็มา ผู้ใดไม่ยินยอมมาย่อมไม่บังคับ

นางทำเช่นนี้เพราะอยากกระชับสายสัมพันธ์เพื่อลู่เซวียน ลู่เซวียนยังไม่มีฮูหยิน ในฐานะพี่สะใภ้ นางย่อมต้องทำบางอย่างเพื่อเขา

อย่าได้ดูถูกสตรีที่ร่วมเรียงเคียงหมอนขุนนาง บางครั้งลมเป่าหูข้างหมอนก็อาจส่งผลกระทบกับความมั่นคงของราชสำนักได้

ฮูหยินจากกรมพระคลังมาที่นี่ถึงสี่คน ฮูหยินทุกท่านล้วนพาเด็กที่บ้านมาด้วย ดังนั้นกลุ่มของลู่จื่ออวิ๋นจึงมีสมาชิกเพิ่มขึ้นจำนวนไม่น้อย

“คุณหนูเจ้าคะ” จื่อซูพาคุณหนูและคุณชายน้อยสี่ท่านมาหาลู่จื่ออวิ๋น “คุณชายคุณหนูหลายท่านนี้ฮูหยินจากกรมพระคลังพามาด้วยเจ้าค่ะ ฮูหยินลู่กล่าวว่าให้คุณหนูช่วยรับรองพวกเขา”

“สวัสดีทุกท่าน ข้าลู่จื่ออวิ๋น ไม่รู้ว่าทุกท่านมีนามว่าอันใด?” ลู่จื่ออวิ๋นทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ข้านามว่าเฟิงหว่านเอ๋อร์”

“ข้านามว่าฉินเหลียน”

“ข้านามว่าเมิ่งหานเยว่”

“จางเหล่ย”

“ท่านพี่ชิงเหยียน พวกเราพบกันอีกแล้ว” เฟิงหว่านเอ๋อร์ไม่รอให้ลู่จื่ออวิ๋นได้เปิดปากเอ่ย กลับเป็นฝ่ายเข้าไปเกาะแกะโม่ชิงเหยียนก่อน

โม่ชิงเหยียนเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง “แม่นางฟางเรียกข้าว่าคุณชายโม่จะเหมาะสมกว่า”

“พวกเราก็นับว่ารู้จักกันตั้งแต่ยังเล็ก เหตุใดจึงต้องห่างเหินเช่นนี้ด้วยเล่า?” เฟิงหว่านเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของเสนาบดีกรมพระคลัง

ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยกับฉินเหลียนและคนอื่น ๆ และแนะนำเจี่ยหลิงหลงที่อยู่ข้างกายให้พวกเขารู้จัก

ส่วนคุณหนูเฟิงหว่านเอ๋อร์ท่านนั้น ทุกคนล้วนทราบดีว่าสายตาของนางมีไว้เพื่อโม่ชิงเหยียนเพียงผู้เดียว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมต้องปล่อยให้ชิงเหยียนทักทายอีกฝ่ายเอง เช่นนี้จะได้ประหยัดแรงนางด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูหน้าตางดงามผู้นี้ดูเหมือนจะรับมือได้ไม่ง่าย นางไม่ต้องการจัดการกับคนเช่นนี้

เฟิงหว่านเอ๋อร์พลันพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอย่างรวดเร็ว

สายตาของโม่ชิงเหยียนจ้องมองเพียงลู่จื่ออวิ๋น ไม่สนใจนางแม้แต่น้อย

เมื่อครู่นี้นางไม่ได้สนใจลู่จื่ออวิ๋น ทว่าเมื่อนางมองดูอีกทีถึงได้พบว่าหน้าตาของอีกฝ่ายงดงามยิ่งนัก เฟิงหว่านเอ๋อร์ทะนงตนเป็นอย่างยิ่ง ในแวดวงนี้นางนับได้ว่าเฉิดฉายเป็นที่รู้จักจึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

“เจ้าชื่อลู่จื่ออวิ๋นกระมัง? พวกเราเพิ่งมาถึง ไม่คุ้นเคยกับที่นี่นัก เจ้าพาพวกเราไปดูรอบ ๆ สิ” น้ำเสียงของเฟิงหว่านเอ๋อร์เอาแต่ใจตนเองอย่างถึงที่สุด

ความคิดเห็น