บทที่ 558 เผ่นหนีไป

บทที่ 558 เผ่นหนีไป

บทที่ 558 เผ่นหนีไป

“ข้านึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องต้องจัดการ วันนี้ก็แล้วไปเถิด วันหน้าข้าค่อยเชิญพวกเจ้าไปทานข้าว”

ฟ่านเหยี่ยนลดผ้าม่านลง แล้วเอ่ยกับคนขับรถม้า “ไปเถอะ!”

ลู่จื่ออวิ๋นมองรถม้าเคลื่อนห่างออกไปเรื่อย ๆ ภายในสมองของนางเต็มไปด้วยความสับสน

นี่มันสถานการณ์อันใด?

ท่าทีของฟ่านเหยี่ยนเมื่อครู่นี้แปลกออกไปเล็กน้อย

“เช้าวันนี้ ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้เซวียนอ๋อง” เซี่ยชิงโจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เกรงว่าเซวียนอ๋องจะยินดีมากจึงต้องการเชิญสหายไปเฉลิมฉลองด้วยกัน โชคไม่ดีที่เปลี่ยนใจเสียก่อน น่าเสียดายยิ่งนัก”

เซี่ยเฉิงจิ่นปรายตามองเซี่ยชิงโจวแวบหนึ่ง

เซี่ยชิงโจวแสดงสีหน้าใสซื่อบริสุทธ์ “อะไรกัน? ท่านไม่รู้สึกว่าน่าเสียดายหรือ?”

“ข้าน้อยขอตัวก่อนแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย

“ตอนนี้ได้เวลาทานอาหารกลางวันพอดี เจ้าไม่เชิญพวกเราไปกินข้าวหน่อยหรือ?” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ยหน้าตาย “ภัตตาคารความหวังแห่งวสันตฤดูเพิ่งเปิด ข้าจองที่นั่นไม่ได้ ได้ยินว่าเจ้าของที่นั่นมีสายสัมพันธ์กับมารดาเจ้า”

ลู่จื่ออวิ๋นมองไปด้านข้าง “ท่านซื่อจื่อ บ้านท่านอยู่ตรงหน้าแล้ว ไยท่านไม่กลับเข้าไปทานข้าวเล่า?”

“เบื่อแล้ว อยากลิ้มลองรสชาติใหม่ ๆ”

“หึ ๆ” เซี่ยชิงโจวหลุดเสียงหัวเราะออกมา

เขาใช้พัดปิดบังสีหน้าของตน กะพริบตาปริบ ๆ “ข้ายังไม่ได้กล่าวอันใดนะ”

ลู่จื่ออวิ๋นไม่อาจกล่าวว่า ‘ข้าไม่อยากเชิญพวกท่านไปทานข้าว’ จึงทำได้เพียงพาพวกเขาไปยังภัตตาคารความหวังแห่งวสันตฤดู

ภัตตาคารความหวังแห่งวสันตฤดูเนืองแน่นไปด้วยลูกค้า ทว่าอย่างที่เซี่ยเฉิงจิ่นได้กล่าวเอาไว้ เจ้าของที่นี่รู้จักกับสกุลลู่ จึงหาห้องปีกข้างให้พวกเขาอย่างกระตือรือร้น

“ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้เซวียนอ๋องหมั้นหมายกับสตรีจากสกุลหยาง วันแต่งใกล้เข้ามาแล้ว เดือนหน้าก็จะเข้าพิธีแต่งงาน”

“ช้าก่อน” ลู่จื่ออวิ๋นมองเซี่ยเฉิงจิ่น “เหตุใดท่านซื่อจื่อจึงต้องบอกเรื่องเหล่านี้กับข้า?”

“ข้าเห็นว่าพวกเจ้ามีความสัมพันธ์ค่อนข้างดีต่อกัน จึงบอกสถานการณ์ยามนี้ให้เจ้าฟังเสียหน่อย” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ยนิ่ง ๆ “เป็นข้าที่วุ่นวายมากไปแล้ว”

“มิได้ ขอบคุณในความหวังดีของท่านซื่อจื่อ” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ข้ายังมีเรื่องต้องทำ มิเช่นนั้นพวกท่านทานอยู่ที่นี่ ค่าอาหารจดบัญชีข้าไว้ ข้าขอตัวก่อน”

“เดิมทีข้าคิดจะเจรจาเรื่องคำสั่งซื้อกับเจ้า ตอนนี้ดูเหมือนหอซือเป่าไม่ได้ขาดแคลนคำสั่งซื้อ เช่นนั้นข้าจะ…”

“เชิญท่านซื่อจื่อ จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่าเรื่องที่ข้าต้องทำไม่ได้สำคัญนัก มิจำเป็นต้องรีบร้อนไปจัดการ” ลู่จื่ออวิ๋นเผยรอยยิ้มออกมา

หมู่นี้หอซือเป่ามีภารกิจใหม่คือ ‘ศิษย์รัก’ ทุกคนจะต้องจะต้องนำผู้ช่วยที่มีในมือปิดคำสั่งซื้อให้ได้มากที่สุด ในระยะเวลาหนึ่งเดือน ผู้ที่ได้รับคำสั่งซื้อและปิดงานได้มากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ

นางในฐานะที่เป็นลูกศิษย์ของท่านเจ้าหอ ย่อมถูกคนมากมายจับตามอง แน่นอนว่าไม่อาจละเลยหน้าที่ของตนได้

เซี่ยชิงโจวสั่นศีรษะเบา ๆ

แม่นางน้อยที่น่าสงสารถูกเจ้าคนผู้นี้ต้องตาเสียแล้ว

ฟ่านเหยี่ยนกลับมายังจวนอ๋อง ทันทีที่เข้าไป พ่อบ้านก็เข้ามาต้อนรับเขาในทันที

“ท่านอ๋อง พระนางส่งแม่นางผู้นั้นมาแล้ว”

“โยนออกไป” สิ้นคำ ฟ่านเหยี่ยนก็เห็นดรุณีในชุดจงกวง*[1] สีชมพูเดินเข้ามาค้อมคำนับเขา

ฟ่านเหยียนมองใบหน้าของนาง ลังเลใจไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ย “เจ้า อวิ๋นซวง?”

“อวิ๋นซวงคารวะท่านอ๋อง” จ้าวอวิ๋นซวงเอ่ยเสียงค่อย

พ่อบ้านมองจ้าวอวิ๋นซวงด้วยสายตาประหลาดใจ

ดูเหมือนแม่นางน้อยผู้นี้จะมิจำเป็นต้องโยนออกไปแล้ว

แม่นางน้อยผู้นี้ผอมบางอ่อนแอ ประหนึ่งเพียงลมพัดผ่านนางก็จะล้มลง ทว่าดวงตาคู่นั้นของนางงดงาม กลับส่อแววดื้อดึงไม่ยอมจำนน

“เสด็จแม่ของข้าส่งเจ้ามาที่นี่กระมัง?”

“เพคะ” จ้าวอวิ๋นซวงตอบ “พระนางกล่าวว่าท่านอ๋องไม่มีผู้ใดคอยปรนนิบัติข้างกาย จึงให้บ่าวมาปรนนิบัติท่านอ๋อง”

“เช่นนั้นก็รั้งอยู่เถอะ!” ฟ่านเหยี่ยนเอ่ยแล้วเดินไปยังห้องตำรา

ในคืนนั้น เมื่อรู้ว่าฟ่านเหยี่ยนกำลังจะแต่งงาน มู่ซืออวี่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง นางทั้งกอดและจูบลู่อี้อยู่พักหนึ่ง

ลู่อี้ปาดน้ำลายบนใบหน้าเขาออก มองมู่ซืออวี่ที่ราวกับเป็นเด็กผู้หนึ่งอย่างอับจนปัญญา

“ตอนนี้เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ของเราปลอดภัยแล้ว”

“เขาเป็นท่านอ๋อง แต่งงานแล้วก็ยังสามารถรับอนุได้”

“เขากล้าหรือ!” มู่ซืออวี่โอบแขนรอบเอวสามี “มิถูก เขารับอนุได้ ทว่าคนผู้นั้นไม่อาจเป็นลูกสาวของเรา หากเขากล้าแม้แต่จะคิด ข้าจะทำให้เขาได้รู้ว่าวิกฤตทางการเงินเป็นอย่างไร”

ขณะที่มู่ซืออวี่กล่าวเช่นนี้ นางกลับคิดว่าตนยังทำงานไม่มากพอ กิจการของนางยังไม่ใหญ่โตถึงขนาดส่งผลกระทบต่อราชสำนักที่ยิ่งใหญ่เพียงนั้นได้