บทที่ 606 ความครึกครื้นของงานเลี้ยง

บทที่ 606 ความครึกครื้นของงานเลี้ยง

บทที่ 606 ความครึกครื้นของงานเลี้ยง

“สายตาเฉียบแหลมนัก” มู่ซืออวี่กล่าว “ผู้อื่นเห็นเพียงแค่ภูเขาจำลองนั้นสวยงาม ทว่าพวกเขาไม่รู้ว่ามันประกอบมาจากหินที่แตกต่างกันหลายชนิด”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มันคงล้ำค่ามากทีเดียว” ฮูหยินสิงเคาะหน้าผากของสิงเจียซือหนึ่งที แล้วหันกลับไปมองมู่ซืออวี่ “ท่านอย่าไปฟังนาง นางเป็นเพียงเด็กชอบเล่นสนุกคนหนึ่ง”

“ไม่เป็นไร” มู่ซืออวี่กล่าว “คุณหนูห้าชอบมันมากเช่นนี้ เจ้าชอบหินก้อนไหนก็เอาไปเถิด”

“ขอบคุณฮูหยินลู่!” สิงเจียซือกล่าวขอบคุณอย่างเบิกบานใจ

เดิมทีฮูหยินสิงต้องการปฏิเสธ ทว่าสิงเจียซือกลับตอบรับทันที นางจึงทำได้เพียงถลึงตามองบุตรสาวด้วยความโมโห

ฝั่งแขกฝ่ายหญิงในที่สุดก็สงบลง ทว่าแขกฝ่ายชายเริ่มวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนเสนอให้ประชันบทกลอนขึ้นมา ดูจากจุดประสงค์ของคนเหล่านั้น พวกเขาต้องการให้เจี้ยหยวนแสดงความสามารถออกมา

“ฮูหยิน ทางคุณชายกำลังจัดประชันบทกลอนเจ้าค่ะ หัวข้อหลักเกี่ยวกับดอกบัว ผู้ใดเขียนได้ดีกว่าจะเป็นผู้ชนะ เจิ้นกั๋วกงยังจะมอบป้ายหยกกิเลนของเขาให้เป็นรางวัลด้วยเจ้าค่ะ”

เมื่อแขกฝ่ายหญิงได้ยินสิ่งน่าสนใจเพียงนี้ก็อดใจไม่ไหว เสนอให้ไปดูสถานการณ์ทางฝั่งชายคนแล้วคนเล่า

วันนี้เป็นงานที่สกุลลู่จัดขึ้นมา แม้อยากไปร่วมชมความครึกครื้น อย่างไรก็ต้องให้มู่ซืออวี่ผู้นี้พยักหน้าเห็นด้วยเสียก่อน

“หนุ่มสาวดียิ่งนัก มีชีวิตชีวาเปี่ยมล้น เช่นนั้นพวกเราไม่อาจทำให้พวกเขาผิดหวัง” มู่ซืออวี่มองเหล่าฮูหยิน ณ ที่แห่งนี้ “อย่างไรเสียก็มีพวกเราที่เป็นผู้อาวุโสอยู่ที่นี่ ไม่มีอันใดไม่เหมาะสม”

คนทั้งกลุ่มไปยังสวนที่ฝ่ายชายรวมตัวกัน

โต๊ะและเก้าอี้มากมายถูกนำมาตั้งไว้ภายในสวน บ่าวรับใช้จัดเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมาให้ ชายหนุ่มวัยเยาว์หลายสิบคนกำลังง่วนอยู่กับการเขียนบทกวี

ลู่ฉาวอวี่โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเขาอายุน้อยที่สุด เพียงอาศัยหน้าตาที่ถอดแบบออกมาจากลู่อี้ก็สามารถกลายเป็นจุดสนใจได้อย่างง่ายดายแล้ว

ลู่จื่ออวิ๋นมองเห็นเซี่ยเฉิงจิ่นอยู่ข้าง ๆ ลู่ฉาวอวี่

นางรู้สึกสงสัยยิ่งนัก คนผู้นั้นเขียนด้วยท่าทีจริงจังเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะเขียนอะไรออกมา

ฮูหยินอู่อันโหวปิดปากของตนด้วยพัดทรงกลม เอ่ยกับอู่อันโหวที่อยู่ข้าง ๆ “วันนี้บุตรชายท่านเป็นอันใดไป? ปกติเขาเบื่อหน่ายการเล่นสำบัดสำนวนเช่นนี้มากที่สุด นึกไม่ถึงว่าในที่สุดก็จะโผล่หน้าออกมาแล้ว”

“คนหนุ่มจะไม่เลือดร้อนได้อย่างไร บางทีเขาอาจไม่เต็มใจพ่ายแพ้ให้กับผู้อื่น?” อู่อันโหวกล่าวต่อไป “อีกอย่างวันนี้มีแม่นางน้อยมามากมาย จะไม่มีผู้ใดคู่ควรกับการที่เขาอยากแสดงความสามารถเชียวหรือ?”

ฮูหยินอู่อันโหวกล่าวด้วยท่าทีครุ่นคิด “ได้ยินว่านกยูงตัวผู้จะรำแพนหางเมื่อเห็นนกยูงตัวเมียที่ชอบ ที่แท้ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องรำแพนหางแล้ว”

“หมดเวลาหนึ่งก้านธูป!” เจิ้นกั๋วกงตะโกนก้อง “ถึงเวลาชื่นชมภาพตัวอักษรที่งดงามของทุกท่าน”

วันนี้มีปัญญาชนและกวีมาไม่น้อย โดยเฉพาะขุนนางอาวุโสเหล่านั้น จ้วงหยวน*[1] ปั๋งเหยี่ยน*[2] ทั่นฮวา*[3] ในหลาย ๆ ศาตร์และศิลป์ล้วนอยู่ที่นี่

หนึ่งในนั้น ผู้ที่มีสิทธิ์แสดงความเห็นมากที่สุดคือใต้เท้าสิง ราชครูขององค์รัชทายาท

“เจี้ยหยวนลู่เขียนบทกลอนออกมาสิบบท ล้วนแต่เป็นบทกวีที่ดี ตัวอักษรราวกับเหยี่ยวที่โบยบินอยู่กลางนภา บทกลอนที่ดีและตัวอักษรที่ดีควรค่าแก่การเป็นที่หนึ่ง เซี่ยซื่อจื่อเขียนบทกลอนออกมาเก้าบท ขาดไปเพียงบทเดียว ทั้งบทกลอนและตัวอักษรนับได้ว่ายอดเยี่ยม” ใต้เท้าสิงลูบเคราตนเอง จากนั้นมองผลงานอันยอดเยี่ยมตรงหน้าตนด้วยสายตาชื่นชม “บทกลอนที่ดีเช่นนี้ควรแพร่กระจายออกไปให้เหล่าบัณฑิตได้ศึกษา เพื่อไม่ให้พวกเขาอ่านตำราที่ตลอดหลายปีมานี้ยังเขียนบทกลอนที่ดีเช่นนั้นออกมาไม่ได้”

“ควรเป็นเช่นนั้น” ใต้เท้าที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้า “คุณชายบ้านใต้เท้าโม่เขียนบทกลอนห้าบท เป็นบทกวีที่ดีและตัวอักษรชั้นเลิศเช่นกัน หลังจากเห็นสองสามบทแล้ว พวกเราผู้เฒ่าเหล่านี้คงต้องยอมรับความแก่เฒ่าเสียที! นับแต่นี้ไป ถึงเวลาแสดงความสามารถของคนหนุ่มออกมาแล้ว”

“ขอบคุณใต้เท้า ข้ายังห่างไกลจากคำว่าดีมากนัก ต้องเรียนรู้จากน้องชายลู่และเซี่ยซื่อจื่ออีกมาก” โม่ชิงเหยียนกล่าว

ในขณะที่โม่ชิงเหยียนกล่าวเช่นนั้น เขาก็มองหาลู่จื่ออวิ๋นท่ามกลางกลุ่มคน

“เอ๊ะ นี่คือ… ผลงานอันยอดเยี่ยมของเจียงหว่านเฉินบุตรชายของเสนาบดีกรมกลาโหมสินะ” ใต้เท้าสิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา “แม้จะเขียนบทกลอนได้เพียงบทเดียว ทว่าไม่ใช่บทกลอน หากแต่การใช้คำล้ำเลิศยิ่ง คำทั้งหมดล้วนเกี่ยวกับดอกบัว ในนี้กล่าวถึงดอกบัวทั้งหมดสิบห้าครั้ง แนวคิดทางศิลป์ก็สวยงามนัก จากถ้อยคำที่เขาใช้ ข้ารู้สึกราวกับเห็นดอกบัวกลายเป็นเทพธิดากำลังร่ายรำกลางสระน้ำ”

เจียงหว่านเฉินค้อมคำนับ “ขอบคุณใต้เท้า”

“ใต้เท้าเจียงมีบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนผู้นี้ นึกไม่ถึงว่าเขาไม่เพียงแต่มีวรยุทธ์สูงส่ง ทว่ายังมีความสามารถในด้านบทกวีอีกด้วย”