บทที่ 640 ทำได้ถูกแล้ว

บทที่ 640 ทำได้ถูกแล้ว

บทที่ 640 ทำได้ถูกแล้ว

ไม่นานงานเลี้ยง ‘สอบผ่านขุนนาง’ ของลู่ฉาวอวี่ก็จัดขึ้น

มู่ซืออวี่ไม่มีกะจิตกะใจเพิ่มลูกเล่นใหม่ให้กับงานครั้งนี้ อย่างไรก็ตาม นางพร้อมที่จะกิน ดื่ม สนุกสนาน อย่างไรเสียคนรวยก็เหนือผู้อื่นโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตัวสูงส่งเกินไปนัก

ตัวเอกในงานเลี้ยงครั้งนี้คือลู่ฉาวอวี่ ไม่จำเป็นต้องให้สิ่งอื่นมาขโมยประกายแสงของเขา ผู้คนส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ล้วนต้องการทำความรู้จักกับลู่อี้และบุตรชาย ดังนั้นนางต้องทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี

ในที่สุดลู่ฉาวอวี่ก็สามารถสลัดขุนนางที่เข้ามารุมล้อมออกไปได้ เขาออกมาที่ศาลาเพื่อสูดอากาศ

อายุเขายังน้อยจึงไม่ได้ดื่มเหล้า ทว่าหลังจากใช้น้ำชารับการทักทายของผู้คนแทนสุรา ท้องของเขาก็หลงเหลืออาหารไม่มากแต่กลับเต็มไปด้วยน้ำ เมื่อก้าวเดินจึงรู้สึกเหมือนน้ำข้างในร่างกายกำลังสั่นเป็นระลอก

ทันใดนั้น เขาพลันเห็นเงาดำด้านหน้ากำลังเคลื่อนไหว

วันนี้มีแขกเหรื่อมามากมาย ล้วนมีคนทุกประเภท ถึงแม้ว่าจวนลู่จะไม่ขาดผู้คุ้มกันลับ และส่วนใหญ่ล้วนเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ห้องตำรา แต่ก็ยังมีบางส่วนที่อาจดูแลได้ไม่ทั่วถึง

เขาตามเงานั่นไปทันที

“ผู้คุ้มกัน…”

“นายน้อย” ผู้คุ้มกันลับกระโดดออกมา

“เมื่อครู่นี้มีคนผ่านไป เห็นแล้วหรือยัง?”

“นายน้อยวางใจ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเรา นั่นเป็นคนที่นายท่านปล่อยให้เข้ามาขอรับ”

เมื่อลู่ฉาวอวี่ได้ยินสิ่งที่ผู้คุ้มกันลับบอกก็เข้าใจในทันที หมายความว่ามีคนคิดจะมาค้นหาของบางอย่างที่จวน ท่านพ่อของเขาคาดเดาได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วว่าอีกฝ่ายจะมา ฉะนั้นจึงเฝ้ารออีกฝ่ายอยู่ที่นี่

“จับตาดูไว้”

“ขอรับ”

“กรี๊ดดด…” เสียงกรีดร้องดังขึ้น

ลู่ฉาวอวี่รุดไปตรวจสอบทันที

ผู้คุ้มกันลับก็ตามมาด้วยเช่นกัน

เห็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่งถูกเชือกพัน ทั้งตัวถูกแขวนอยู่กลางอากาศ

“รีบช่วยข้าลงไปที” แม่นางน้อยผู้นั้นตะโกนบอกลู่ฉาวอวี่ที่อยู่ด้านล่าง “ข้าเพียงแค่อยากหาห้องน้ำ แต่หาทางไปไม่พบ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะบุกเข้าไป”

“ปล่อยนางลงมา” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย

ผู้คุ้มกันลับปล่อยแม่นางน้อยลงมา

แม่นางน้อยผู้นั้นดูคุ้นตายิ่งนัก เป็นสิงเจียซือคุณหนูห้าจวนสิงที่ลู่ฉาวอวี่พบเมื่อคราวก่อนนั่นเอง

ครั้งก่อนบิดาของนางเป็นท่านราชครูองค์รัชทายาท ตอนนี้องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์แล้ว สถานะของท่านราชครูองค์รัชทายาทจึงเริ่มสั่นคลอนขึ้นมา

“เหตุใดเจ้าไม่พาสาวใช้มาด้วย?” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยถาม

“สาวใช้คนนั้นกำลังช่วยข้าหาของบางอย่าง” ขณะที่เอ่ย บนใบหน้าของแม่นางน้อยปรากฏสีหน้าอึดอัด

เพราะสีหน้าอึดอัดนี้เองจึงทำให้ลู่ฉาวอวี่เกิดความระแวงสงสัยในตัวนาง

เดิมทีครั้งก่อนที่พบหน้ากัน ความประทับใจแรกที่มีต่อแม่นางน้อยผู้นี้ไม่ย่ำแย่ ตอนนี้นางกลับหลบตาทั้งยังมีท่าทีรู้สึกผิด ชวนให้สงสัยเป็นอย่างยิ่ง

“นางไปหาสิ่งใด?”

“เกี่ยวอะไรกับเจ้า?” สิงเจียซือพูดจากระอึกกระอัก “เจ้าคนผู้นี้… เหตุใดจึงถามข้าซอกแซกนัก?”

“เจ้าไปเหยียบกลไก ทั้งยังเพ่นพ่านไปทั่วบ้านข้า ข้าจะถามคำถามสักสองสามข้อไม่ได้หรือไร?” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “เอาเถอะ เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปหาสาวใช้ของเจ้า ตอนนี้เจ้ายังเดินได้หรือไม่?”

“เดินได้ ข้าไม่ได้บาดเจ็บ”

ลู่ฉาวอวี่เหลือบมองผู้คุ้มกันลับ

ผู้คุ้มกันลับถอยออกไป

เหตุใดสิงเจียซือจึงมาปรากฏตัวที่นี่ นางหลงทางจริง ๆ หรือไม่นั้น ล้วนต้องตรวจสอบอย่างรอบคอบ

“เดินมาถึงตรงนี้ข้าจำทางได้แล้ว เจ้าไม่ต้องตามข้ามาหรอก!”

“ข้าจะพาเจ้าไปหาสาวใช้”

“ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าพา…”

ลู่ฉาวอวี่ยังคงเดินตามสิงเจียซือต่อไป

สิงเจียซือเห็นเช่นนี้ นางก็หยุดฝีเท้ายืนอยู่ตรงนั้นแล้วจ้องมองเขา “เจ้าไม่ต้องตามข้ามาแล้ว”