บทที่ 673 ตกตะลึง

บทที่ 673 ตกตะลึง

บทที่ 673 ตกตะลึง

ลมสารทฤดูพัดโชยผะแผ่ว หยาดฝนเย็นยะเยือกตบกระทบใบหน้ามู่ซืออวี่

ผืนดินปกคลุมไปด้วยใบไม้สีเหลืองเหี่ยวแห้งที่ร่วงหล่นลงมา ฝนตกลงบนใบไม้ที่ร่วงหล่นเหล่านั้น ผสานกับโคลนบนพื้นดิน ย้อมใบไม้ที่ร่วงหล่นให้กลับกลายเป็นสีอื่นไปในที่สุด

ซางจือที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ฮูหยิน ท่านรออยู่ตรงนี้ประเดี๋ยวนะเจ้าคะ บ่าวจะไปเอาร่มมาเดี๋ยวนี้”

“ไม่ต้องหรอก อีกเพียงไม่กี่ก้าวแล้ว ไยต้องเสียเวลา?” มู่ซืออวี่เอ่ย “เมืองซานหลินนับวันยิ่งครึกครื้นมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ”

“หลังจากพวกเราจัดการท่องเที่ยวบนเกาะขึ้น ก็มีแขกมากมายมาเยี่ยมชมเกาะที่เลื่องชื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ อีกทั้งฤดูกาลนี้ยังเหมาะสำหรับการท่องเที่ยวยิ่งนัก ไม่ร้อนไม่หนาวเกินไป จึงมีผู้คนทยอยมามากขึ้นเรื่อย ๆ”

มู่ซืออวี่เดินไปบนถนนที่ชื้นแฉะ

เมื่อครู่นี้ฝนเพิ่งตกลงมา พื้นดินจึงเปียกชุ่มไปหมด

ข้างหน้ามีสามีภรรยาหนุ่มสาวสองคนกำลังทำความสะอาดแผงขายของ ชายหนุ่มรีบร้อนเก็บหม้อเก็บกระทะของพวกเขา โดยมีหญิงสาวคอยถือร่มกระดาษสาอยู่ข้าง ๆ

ทันใดนั้นพลันเกิดลมกระโชกแรงพัดมาหอบหนึ่ง หญิงสาวคว้าด้ามร่มไว้ไม่ทัน มันจึงปลิวออกไปแล้ว

“ไม่ต้องตามหรอก” ชายหนุ่มผู้นั้นดึงหญิงสาวเอาไว้ จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมศีรษะให้หญิงสาว “เจ้าร่างกายอ่อนแอ ระวังจะจับไข้”

“แต่ว่า นั่นเป็นร่มเพียงคันเดียวของครอบครัวเรานะ!”

“ไม่เป็นไร ค่อยซื้ออีกคันก็ได้แล้ว”

“เงินสิบอีแปะเชียวนะ…”

หญิงสาวรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างยิ่งที่ตนไม่ได้ดูแลรักษาของให้ดี

“ไม่เป็นไร พวกเราจะต้องหาเงินได้มากกว่าสิบอีแปะแน่นอน เท่านี้ก็จะซื้อร่มได้อีกมากมาย”

ซางจือเห็นมู่ซืออวี่จ้องมองสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นั้นจึงเอ่ยขึ้น “ฮูหยินคิดถึงนายท่านหรือเจ้าคะ?”

“สองปีแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ย “เขาไปเป็นราชทูตที่อาณาจักรเหลียง นี่ก็ผ่านไปสองปีแล้ว ยังไม่กลับมาเลย”

“หากฮูหยินไม่วางใจ บ่าวจะพาคนสักสองสามคนไปตามหานายท่านที่อาณาจักรเหลียง หากทางเขาขาดกำลังคน บ่าวก็ช่วยได้เช่นกัน”

“เจ้าเด็กคนนี้ช่างมั่นใจในตนเองจริง ๆ” มู่ซืออวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เขาจากไปนานถึงเพียงนั้นยังไม่กลับมา จะต้องมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นเป็นแน่ แค่เจ้าไปก็ช่วยได้แล้วหรือ?”

รถม้าคันหนึ่งหยุดอยู่ข้างหน้าพวกนาง ฉานอีลงมาจากรถม้าแล้วยื่นร่มให้ซางจือ

ซางจือถือร่มเอาไว้ เมื่อคนขับรถม้าวางที่เหยียบลง มู่ซืออวี่จึงขึ้นไปบนรถม้า

“ฝนตกหนักเช่นนี้ อย่าเพิ่งให้แขกข้ามไปที่เกาะ”

“คุณหนูเตรียมการแล้วเจ้าค่ะ ทว่า ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แขกที่ยังอยู่บนเกาะเกรงว่าจะออกจากเกาะไม่ได้แล้ว”

“ขอเพียงแขกเหล่านั้นทำตามที่พวกเราจัดการแต่โดยดี ย่อมไม่เกิดอะไรขึ้น นั่นเป็นเกาะ ไม่ใช่เนินเขา น้ำจะท่วมง่ายดายเพียงนั้นได้อย่างไร?” ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ไอรีนโนเวล ขอบคุนจ้า

ฝนยังคงตกลงมาเป็นเวลานาน มิหนำซ้ำถึงวันที่สามแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทะเลยังคงส่งเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งสัตว์ร้าย ราวกับมันต้องการจะกลืนกินทุกสิ่งลงไป

“ฮูหยิน บนเกาะเกิดเรื่องแล้วขอรับ”

“มีอะไร?!”

“คนของเราเห็นพลุส่งสัญญาณ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะสภาพอากาศเป็นเช่นนี้ พวกเราจึงไม่กล้าส่งคนไปดู”

ฝนยังคงตกลงมาอย่างหนัก ท้องทะเลไม่สงบ หากเวลานี้ส่งคนไปที่เกาะ นั่นไม่ต่างอะไรกับการส่งคนไปตาย

มู่ซืออวี่สวมเสื้อกันฝนและพาคนของนางไปยังชายหาด

“ฮูหยิน บนเกาะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมาขอรับ”