ตอนที่ 679
บทที่ 679 ราชโองการแต่งตั้งผู้สืบทอดราชบัลลังก์อยู่นี่
October 21, 2026
บทที่ 679 ราชโองการแต่งตั้งผู้สืบทอดราชบัลลังก์อยู่นี่
บทที่ 679 ราชโองการแต่งตั้งผู้สืบทอดราชบัลลังก์อยู่นี่
“เอาละ ไม่ต้องเถียงกันแล้ว” เซวียนอ๋องเอ่ยปากห้าม “เสด็จพ่อเพิ่งสวรรคตได้ไม่นาน จะสร้างความวุ่นวายเพียงเพราะเรื่องราชบัลลังก์นี้ได้อย่างไร? ข้ายินดีมอบบัลลังก์ให้เสด็จพี่”
“ท่านอ๋อง…” ขุนนางกว่าครึ่งคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว “ไม่ได้ ไม่ได้อย่างเด็ดขาด! จงอ๋องผู้นั้นทั้งโหดเหี้ยมเลวร้าย เขาหาใช่โอรสสวรรค์ที่ปราดเปรื่องนะพ่ะย่ะค่ะ!”
“มีใต้เท้าทุกท่านคอยช่วยเหลือ เสด็จพี่จะต้องปรับปรุงข้อบกพร่องที่ขาดไปเหล่านั้นได้อย่างแน่นอน ใต้เท้าทุกท่านไม่ต้องกังวล”
“เคยได้ยินเพียงภิกษุผิดศีล ทว่าไม่เคยได้ยินปีศาจฆ่าคนเก็บดาบเข้าฝัก เรื่องที่จงอ๋องทำหลายปีมานี้ยังคงเด่นชัดในความทรงจำของทุกคน ครั้งเขายังเป็นเพียงองค์ชาย เขาไม่เคยเห็นกฎหมายอยู่ในสายตา หากได้ขึ้นครองบัลลังก์ ฟ้าจะถล่มลงมาหรือไม่?”
“นายของพวกท่านยินดีสละบัลลังก์ให้จงอ๋อง แสดงให้เห็นแล้วว่าบัลลังก์นี้ผู้อาวุโสกว่าควรครอบครอง” ลู่เซวียนเอ่ย
“สิ่งที่ใต้เท้าลู่กล่าวจริงแท้แน่นอน”
“พวกเราควรต้อนรับจงอ๋องกลับเข้าเมืองหลวงจึงจะถูก กองทัพของจงอ๋องใกล้เข้าประตูเมืองมาแล้ว พวกเราหลายคนเพียงนี้ แม้แต่เรื่องการต้อนรับยังละเลย นั่นจะไม่ทำให้ทหารที่ผ่านการสู้รบนองเลือดมาหนาวเหน็บหัวใจหรือ?”
“กล่าวได้ไม่ผิด เวลาเช่นนี้พวกเราควรไปต้อนรับจงอ๋องกลับมายังราชสำนัก!”
“ข้าไม่ต้องให้ทุกท่านไปต้อนรับ ข้ามาเองแล้ว” เสียงกังวานก้องของจงอ๋องดังขึ้นจากหน้าประตูพระตำหนัก ขณะที่เขาเอ่ยปาก เท้าก็ก้าวเข้ามาแล้ว
เขาสวมชุดเกราะ ท่าทางดุดันน่าเกรงขาม แม้แต่พระตำหนักหรูหราโอ่โถงแห่งนี้ยังดูคับแคบลงในชั่วพริบตา
ทุกคนได้กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ พลันผงะถอยหลังสองสามก้าวด้วยความหวาดกลัว
สีหน้าของขุนนางที่เพิ่งกล่าวว่าจงอ๋องโหดเหี้ยมแปรเปลี่ยนฉับพลัน ประหนึ่งเห็นผีเข้าให้แล้ว
ลู่เซวียนแค่นเสียงกล่าว “ใต้เท้าหวัง เหตุใดไม่เอ่ยอะไรแล้วเล่า? จงอ๋องกลับมาถึงพอดี หากท่านมีอะไรไม่พอใจเขา กล่าวออกมาต่อหน้าเขาจะไม่ดีกว่าหรือ?”
“ทุกสิ่งที่ข้าพูดล้วนว่ากันไปตามเหตุและผล ไม่มีอะไรต้องเอ่ยอีก”
“เช่นนั้นท่านก็ว่ามา!” จงอ๋องจ้องมองใต้เท้าหวัง
ใต้เท้าหวังสั่นไปทั้งตัว “สิ่งที่ควรกล่าวก็ได้กล่าวไปหมดแล้ว ตอนนี้ข้าไม่อยากเอ่ยเรื่องไร้สาระเหล่านี้อีกต่อไป”
“เสด็จพี่กลับมาอย่างปลอดภัย ควรจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเสด็จพี่ ทว่าเสด็จพ่อเพิ่งสวรรคต ทำให้เสด็จพี่ต้องคับข้องใจแล้ว” เซวียนอ๋องกล่าว
“ไม่คับข้องใจอะไร” จงอ๋องเอ่ย “ข้าตั้งตาชมละครที่ยอดเยี่ยมฉากนี้มานานแล้ว”
“องค์หญิงใหญ่เสด็จ!”
เมื่อคำประกาศเสียงดังฟังชัดของขันทีดังขึ้น องค์หญิงใหญ่ก็เดินเข้าไปในท้องพระโรงโดยมีนางกำนัลคอยประคอง
“คารวะองค์หญิงใหญ่”
“ทุกท่านไม่ต้องมากพิธี” องค์หญิงใหญ่เดินไปด้านหน้าเพื่อเผชิญกับสายตาของขุนนางทุกท่าน “หากว่ากันตามเหตุผลแล้ว ข้าไม่ควรมารบกวนทุกท่านที่ท้องพระโรง ทว่าข้ามีราชโองการพระราชทานราชสมบัติอยู่ในมือ ซึ่งเกี่ยวพันไปถึงตำแหน่งรัชทายาทจึงต้องนำมามอบให้ด้วยตนเอง”
“พระราชทานราชสมบัติ?”
เหล่าขุนนางล้วนตกตะลึง ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ไอรีนโนเวล ขอบคุนจ้า
“ไม่ผิด ข้ามีราชโองการพระราชทานราชสมบัติของฮ่องเต้พระองค์ก่อนอยู่ในมือ” องค์หญิงใหญ่กวาดตามองรอบ ๆ สายตาของนางหยุดอยู่ที่จงอ๋องและเซวียนอ๋อง “ทุกท่าน รับราชโองการเถิด!”
ทุกคนคุกเข่าลง
“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีพระบัญชา… เซวียนอ๋องเก่งกาจทั้งบุ๋นบู๊ มีความสามารถในการจะเป็นฮ่องเต้ที่ปราดเปรื่อง…”
ฝ่ายจงอ๋องได้ยินดังนี้ ภายในใจพลันรู้สึกเย็นเยียบ
นี่จะสละราชสมบัติให้เซวียนอ๋องหรือ?
เช่นนั้นจงอ๋องจะทำอย่างไร?
แล้วผู้ที่ซื่อสัตย์ต่อจงอ๋องอย่างพวกเขาจะทำอย่างไร?
เกิดเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นจากด้านล่าง บางคนยินดี บางคนกังวล บางคนโกรธ และบางคนนึกสงสัย
“องค์หญิงใหญ่ เหตุใดราชโองการพระราชทานราชสมบัติถึงอยู่ในมือท่าน?” ลู่เซวียนเอ่ยถาม
“เหตุใดมันถึงอยู่ในมือข้าน่ะหรือ? ใต้เท้าลู่ คำถามนี้ของท่านทำให้ข้าข้องใจนัก ข้าและฮ่องเต้พระองค์ก่อนเป็นพี่น้องกัน เหตุใดราชโองการพระราชทานราชสมบัตินี้จะมาอยู่ในมือข้าไม่ได้เล่า?”
“มีคนมากมายเพียงนี้ ฮ่องเต้พระองค์ก่อนกลับมอบราชโองการพระราชทานราชสมบัติให้สตรีนางหนึ่ง อีกทั้งหลายปีมานี้ฮ่องเต้พระองค์ก่อนยังมีพระพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรงมาโดยตลอด จะคิดเขียนราชโองการพระราชทานราชสมบัติได้อย่างไร?”
แน่นอนว่าร่างกายของฮ่องเต้พระองค์ก่อนอาจเรียกได้ว่าแข็งแรง เมื่อเขารู้สึกว่าตนเองแข็งแรง ย่อมไม่คิดจะเขียนราชโองการพระราชทานราชสมบัติออกมา กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขาหลีกเลี่ยงเรื่องนี้และไม่คิดจะเอ่ยถึงมันมาโดยตลอด หากกล่าวว่าฮ่องเต้พระองค์ก่อนเขียนราชโองการพระราชทานราชสมบัติเอาไว้ ทั่วทั้งท้องพระโรงมีเพียงกี่คนที่จะเชื่อ ฮ่องเต้ชราทานยาลูกกลอนไปมากมายเพียงนั้น นั่นเพราะเขาไม่อยากตาย และยิ่งไม่อาจยอมรับว่าตนกำลังจะตาย!