ตอนที่ 700
บทที่ 700 ถูกสาดด้วยน้ำเย็น
October 21, 2026
บทที่ 700 ถูกสาดด้วยน้ำเย็น
บทที่ 700 ถูกสาดด้วยน้ำเย็น
ในค่ำคืนอันมืดมิด ดวงจันทร์แขวนเด่นอยู่กลางฟ้า
ซูฟางหวาได้ยินเสียงฝีเท้าจึงนอนลงบนเตียง กุมท้องตนเองแล้วร้องโอดโอย
คนที่เข้าประตูมาเอ่ยด้วยความระมัดระวัง “องค์หญิง อัครมหาเสนาบดีลู่ไม่มาเจ้าค่ะ”
ทันใดนั้นเอง เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดพลันหายไป ซูฟางหวาผู้ที่นอนอยู่บนเตียงลุกพรวดพราดขึ้นมา สายตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“เหตุใดเขาจึงไม่มา? เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าข้าป่วย?”
“บ่าวบอกแล้วเพคะ เพียงแต่อัครมหาเสนาบดีลู่กล่าวว่า หากองค์หญิงป่วยก็ให้ไปเชิญท่านหมอมา เขาไม่ใช่หมอ ไม่รู้วิธีรักษาองค์หญิงเพคะ”
“ฮูหยินผู้นั้นของเขามีดีอะไรกัน? องค์หญิงผู้นี้เป็นองค์หญิงจากอาณาจักรเหลียง จะสู้ฮูหยินบ้านนอกผู้นั้นของเขาไม่ได้เชียวหรือ? ข้าไม่ได้จะให้เขาหย่าภรรยาเสียหน่อย อย่างมากก็แค่รับข้าเป็นภรรยาที่มีสถานะเท่าเทียมนาง…”
“องค์หญิง ระวังสิ่งที่กล่าวเถิดนะเพคะ” สาวใช้หงซิ่วมองออกไปข้างนอกแล้วเอ่ยเสียงเบา “ครานี้เรามาที่นี่เพื่อแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีผู้ใดแต่งกับอัครมหาเสนาบดีแทนที่จะเป็นฮ่องเต้ หากถ้อยคำนี้ถูกเล่าลือออกไป ฮ่องเต้ฮุ่ยจะกริ้วเอาได้นะเพคะ”
ฮ่องเต้ฮุ่ยก็คือฟ่านหยวนซี
“ตอนนั้นองค์หญิงใหญ่อาณาจักรเฟิ่งหลินก็ไม่ได้แต่งงานกับฮ่องเต้ชรา ทว่าเลือกอู่อันโหวบุรุษที่หล่อเหลาผู้นั้น ต่อมาจึงมีจิ่นอ๋องในตอนนี้ นางยังเลือกผู้ที่จะแต่งงานด้วยได้ เหตุใดข้าจะเลือกไม่ได้?”
“สถานการณ์ในตอนนั้นของพวกเขาไม่เหมือนกันนะเพคะ”
“มีอะไรไม่เหมือน?”
“องค์หญิงใหญ่อายุเพียงสิบแปดปี ฮ่องเต้ผู้นั้นห้าสิบปีแล้ว ฮ่องเต้ฮุ่ยตอนนี้อยู่ในช่วงที่เหมาะสมกับการแต่งงาน องค์หญิงที่มาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ใดบ้างจะเลือกขุนนางแทนที่จะแต่งกับเขากันเพคะ?”
สิ่งสำคัญที่สุดอีกจุดหนึ่งคือ อู่อันโหวตอนนั้นยังเป็นเพียงซื่อจื่อและยังไม่ได้แต่งงาน อัครมหาเสนาบดีลู่ในตอนนี้มีภรรยาและลูกแล้ว สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว บุตรธิดาเฉลียวฉลาดกตัญญูรู้ความ เขาจะแต่งงานกับหญิงสาวที่อายุมากกว่าธิดาของตนเพียงไม่กี่ปีได้อย่างไร?
“องค์หญิง ใต้เท้าจิ่งขอพบเพคะ”
ใต้เท้าจิ่งคือราชทูตที่มาส่งนางเพื่อแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้
“ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว เขามาทำอะไร?”
สาวใช้ต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน
ที่แท้องค์หญิงไร้สมองผู้นี้รู้ว่าอะไรคือดึกดื่น เช่นนั้นเมื่อครู่นี้นางยังคิดจะใช้ลูกไม้หลอกล่ออัครมหาเสนาบดีลู่เข้าห้องนางหรือ?
“เช่นนั้นให้เข้ามาหรือไม่เพคะ…”
“ให้เขาเข้ามาเถอะ”
ใต้เท้าจิ่งเป็นชายวัยกลางคน เขาเข้าประตูมาก็คารวะ ก่อนจะกล่าวว่า “องค์หญิง กระหม่อมมาที่นี่เพื่อเตือนท่าน ลู่อี้ผู้นี้น่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง อย่าได้ล่วงเกินเขาอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมมีเพียงหายนะ พวกเรามาที่นี่เพื่อความสันติ หากฮ่องเต้ฮุ่ยรั้งท่านไว้ในพระราชวัง แต่งตั้งองค์หญิงเป็นฮองเฮา นี่เป็นเรื่องดีสำหรับอาณาจักรเหลียงเรา แต่หากฮ่องเต้ฮุ่ยไม่ยินดี พวกเรายังสามารถเลือกเซวียนอ๋องได้”
“เซวียนอ๋อง?”
“ไม่ผิด” ใต้เท้าจิ่งเอ่ย “เซวียนอ๋องเพิ่งให้คนส่งข้อความมา เชิญองค์หญิงไปเที่ยวชมเขาลี่ ช่วงนี้ใบเฟิงบนเขาลี่สวยงามยิ่งนัก ประจวบเหมาะที่จะไปเที่ยวชมพอดี”
“ข้าไม่เคยพบเซวียนอ๋อง เขาคิดจะทำอะไร?”
“เซวียนอ๋องน่ะหรือ ระหว่างเขากับบัลลังก์มีเพียงเส้นบาง ๆ กั้นกลางเท่านั้น หากเขาเป็นฝ่ายยื่นสัมพันธไมตรีให้เรา ย่อมต้องมีประโยชน์เป็นแน่ ไม่ว่าอย่างไร องค์หญิงต้องจำเอาไว้ว่าหากท่านไม่ใช่องค์หญิงอาณาจักรเหลียง อัครมหาเสนาบดีลู่คงไม่แม้แต่ชายตามองท่าน นับประสาอะไรจะให้ท่านอยู่ที่จวนอัครมหาเสนาบดี ตอนนี้ท่านไม่ได้ตัวคนเดียว หากแต่เป็นตัวแทนของทั้งอาณาจักรเหลียง ขอองค์หญิงอย่าได้แสร้งป่วยเพื่อหลอกลวงบุรุษอยู่ที่นี่ ไม่เช่นนั้นจะนำพาความอัปยศอดสูมาให้ทั้งอาณาจักรเหลียงได้”