บทที่ 724 ปีใหม่มาถึงพร้อมการจากลา

บทที่ 724 ปีใหม่มาถึงพร้อมการจากลา

บทที่ 724 ปีใหม่มาถึงพร้อมการจากลา

เซี่ยคุนและฉีเซียวยังมีเรื่องต้องจัดการ ลู่จื่ออวิ๋นจึงทำได้เพียงรออยู่ที่เมืองซื่อไห่ให้พวกเขาจัดการเรื่องราวเสร็จก่อนค่อยกลับไปพร้อมกัน

บังเอิญว่าช่วงนี้เป็นช่วงปีใหม่พอดี หิมะจึงตกลงมาอย่างหนัก ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยภาพการหวนกลับมาพบกัน

เซี่ยเฉิงจิ่นและลู่จื่ออวิ๋นใช้เวลาช่วงปีใหม่ด้วยกันในเมืองซื่อไห่ ทั้งสองผ่อนคลายไปกับบรรยากาศที่ไร้เรื่องราววุ่นวาย

เซี่ยคุนและฉีเซียวเห็นว่าปีใหม่นี้เป็นโอกาสอันดี ดังนั้นพวกเขาทั้งสองจึงพาคนลอบเข้าไปในอาณาเขตของอาณาจักรเหลียง

ในเมืองซื่อไห่ไร้โจรชั่วช้าเลวทราม ราษฎรต่างเฉลิมฉลองปีใหม่ด้วยความกระตือรือร้นมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ดังนั้นในเมืองจึงเต็มไปด้วยแสงไฟและภาพฉากหลากสีสัน ใบหน้าของผู้คนเปี่ยมไปด้วยความหวังอันเปล่งประกาย

“นี่อะไร?” ลู่จื่ออวิ๋นเห็นเซี่ยเฉิงจิ่นสวมบางสิ่งลงบนมือนาง

เมื่อก้มหน้าลงไปจึงเห็นว่าเป็นกำไลวงหนึ่ง

กำไลวงนี้มีรูปร่างอย่างพระจันทร์เสี้ยว

เซี่ยเฉิงจิ่นสั่นกำไลที่ข้อมือตนแล้วเอ่ยว่า “ข้าก็มีแบบเดียวกัน”

“ไยท่านจึงมอบสิ่งนี้ให้ข้า?” ลู่จื่ออวิ๋นคิดจะถอดมันออก ทว่าถอดอย่างไรก็ถอดไม่ได้ ราวกับมีกลไกอะไรบางอย่างอยู่

ไม่ใช่ราวกับสิ ต้องมีแน่ ๆ!

คุณหนูใหญ่ลู่พยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังคงถอดไม่ออก นางทำได้เพียงกล่าวด้วยความมั่นใจว่ากำไลวงนี้จะต้องมีกลไกอะไรบางอย่าง

“ถอดไม่ได้” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ย “ข้าเองก็ถอดไม่ได้เช่นกัน ขอเพียงแค่ใส่ก็จะถอดไม่ได้แล้ว”

“ท่านไม่กลัวว่าข้าจะโกรธหรือไร?” ลู่จื่ออวิ๋นจ้องมองเขา

“นีเป็นเพียงของขวัญชิ้นหนึ่ง” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ย “หากเจ้าไม่ชอบ ด้วยความสามารถของฮูหยินลู่ นางจะต้องถอดออกได้เป็นแน่ แต่เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ ข้ายังหวังว่าครั้งถัดไปที่พบเจ้า เจ้าจะยังคงสวมมันอยู่ เช่นนั้นข้าถึงจะมีความกล้าเอ่ยคำพูดที่ยังไม่ทันเอ่ยออกมาให้จบ”

ลู่จื่ออวิ๋นลังเลไปชั่วครู่ “เอาเถอะ อีกเดี๋ยวท่านก็ต้องกลับแล้ว สองสามวันนี้พวกเราก็มาเที่ยวเล่นให้สนุกเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องคิดมากแล้ว”

“ได้” เซี่ยเฉิงจิ่นสวมหมวกม่านโปร่งให้นางเพื่อกันลมและหิมะจากข้างนอก “ข้ารู้จักสถานที่หนึ่งซึ่งมีเหมยแดงงดงามเป็นพิเศษ”

หลายวันต่อมา เซี่ยเฉิงจิ่นจึงจากไปเช่นนั้น

ตอนที่ฉีเซียวมายังเมืองซื่อไห่ คนของเขาก็ตามมาด้วยตั้งแต่แรก เจ้าตัวจึงไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปยังเมืองซานหลินอีก แต่สามารถออกไปจากเมืองซื่อไห่ได้ทันที

ลู่จื่ออวิ๋นรั้งอยู่ที่เมืองซื่อไห่เพื่อรอให้ผู้อาวุโสทั้งสองกลับมา

ครึ่งเดือนต่อมา เซี่ยคุน ฉีเซียว และลูกน้องก็กลับมาพร้อมกับข้าวของมากมาย

“คุณหนู ข้าได้ยินจากทหารที่ตามไปปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ พวกเขากล่าวว่าเบี้ยเลี้ยงทหารของทางอาณาจักรเหลียงถูกขโมย แม้แต่เสบียงก็ไม่เว้น” ติงเซียงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ใต้เท้าฉีและแม่ทัพเซี่ยใช้อาวุธที่เหลือจากค่ายอินทรีย์ดำ กำลังคนกว่าครึ่งก็เคยอยู่ในค่ายอินทรีย์ดำมาก่อน อาณาจักรเหลียงกล่าวว่าเป็นฝีมือทหารของพวกเรา แต่ไม่อาจหาหลักฐานใด ๆ มาได้ ข้ายังได้ยินว่าเหล่าคหบดีผู้มั่งคั่งในเมืองไป๋เยวี่ยก็ถูกปล้นเช่นกัน พวกเขาขวางอยู่หน้าศาลว่าการเมืองไป๋เยวี่ยเพื่อร้องขอคำอธิบาย บอกว่าแม้กระทั่งโจรป่าทางการก็จับไม่ได้ ทำให้พวกเขาต้องเสียหายอย่างหนักเช่นนี้”

“ข่าวคราวของเจ้าช่างไวยิ่งนัก” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “คนทางเมืองไป๋เยวี่ยคงรู้แล้วว่าที่ลงมือคราวนี้เป็นกองกำลังของพวกเรา พวกเขาไม่กล้าสร้างปัญหา เพราะเกรงว่าจะถูกพวกท่านลุงเซี่ยจับเอาไว้”

“ไร้หลักฐาน รู้ไปก็ไร้ความหมาย อย่างไรเสียทุกอย่างก็ต้องมีหลักฐานยืนยัน” ติงเซียงเอ่ย “จริงสิ เมื่อครู่นี้คนข้างกายแม่ทัพเซี่ยเพิ่งบอกว่าสามวันให้หลังพวกเราจะกลับเมืองหลวง”

“กลับเมืองหลวง?”

“ใช่แล้ว! บ่าวถามว่าเหตุใดไม่ใช่เมืองซานหลิน คนผู้นั้นบอกว่าแม่ทัพเซี่ยกำชับมาเช่นนี้”

“เช่นนั้นก็กลับเมืองหลวงเถอะ!” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย

ขุนนางที่จะมารับหน้าที่ที่เมืองซื่อไห่มาถึงก่อนที่เซี่ยคุนจะจากไป

ขุนนางพลเรือนหนึ่งคน แม่ทัพหนึ่งคน

อีกทั้งแม่ทัพผู้นั้นยังเป็นรองผู้บัญชาการของท่านแม่ทัพซูเซิ่ง