บทที่ 767 ปล่อยพวกเขาไป ทิ้งร่างไร้ลมหายใจของพวกเจ้าไว้

บทที่ 767 ปล่อยพวกเขาไป ทิ้งร่างไร้ลมหายใจของพวกเจ้าไว้

บทที่ 767 ปล่อยพวกเขาไป ทิ้งร่างไร้ลมหายใจของพวกเจ้าไว้

มู่ซืออวี่มองโจวเสียงเฟย “หากเจ้ายอมปล่อยพวกเขา ข้าจะปล่อยให้ศพของเจ้ามีสภาพสมบูรณ์”

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวเสียงเฟยก็ชักดาบออกมาจากเอว “ดูเหมือนชื่อเสียงพระโพธิสัตว์ของเจ้าจะได้มาเปล่า ๆ แล้ว ในเมื่อเจ้าไม่สนใจว่าพวกเขาจะเป็นหรือตาย เช่นนั้นก็มองพวกเขาตายต่อหน้าเสียเถอะ”

“ถึงแม้พวกเขาจะลงไปยังวังยมบาลก็จะรู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ที่ฆ่าเขาจริง ๆ ถึงแม้จะต้องกล่าวโทษที่นั่น พวกเขาก็จะบอกว่าเจ้าโจวเสียงเฟยเป็นผู้กระทำ” มู่ซืออวี่เอ่ยด้วยท่าทีสงบ “ในเมืองฮูเป่ยมีราษฎรทั้งสิ้นสามแสนคน หากข้าเปิดประตูเมือง เจ้าย่อมไม่มีทางปล่อยคนที่นี่ไป นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เมื่อเจ้าได้รับความมั่งคั่งข้างในแล้ว พวกเจ้าจะลงใต้ต่อและฆ่าฟันไปตลอดทางจนถึงเมืองหลวง หากข้าเปิดประตูให้พวกเขาในวันนี้ ข้าย่อมกลายเป็นคนบาปที่สร้างความโกลาหลให้กับโลก ข้าเชื่อว่าทุกคนจะเข้าใจว่าสิ่งใดสำคัญยิ่งกว่า ประตูเมืองฮู่เป่ย… วันนี้ข้าไม่มีทางเปิดเด็ดขาด!”

“ได้ยินแล้วใช่หรือไม่? นี่คือฮูหยินลู่ผู้ที่ใต้หล้ากล่าวขานกันว่าเป็นคนดี พวกเจ้าเห็นหน้าเนื้อใจเสือของนางแล้วหรือยัง? พวกเจ้าเป็นเพียงชนชั้นต่ำ ต่ำยิ่งกว่ามดปลวก แน่นอนว่าไม่คู่ควรกับความห่วงใยของฮูหยินลู่”

“ฮูหยินลู่ ช่วยพวกเราด้วย พวกเรายังไม่อยากตาย…”

“ขอร้องละ ท่านช่วยพวกเราด้วยเถิด…”

“ฮูหยินลู่ ลูกสาวข้าอายุเพียงสามขวบท่านนั้น เหตุใดท่านใจร้ายเพียงนี้…”

ผู้อพยพคุกเข่าลงตรงหน้าประตูเมือง โขกศีรษะให้มู่ซืออวี่พร้อมทั้งวิงวอนขอความเมตตา

มู่ซืออวี่กำมือแน่น

“อาจารย์ ท่านไม่ต้องมองแล้ว ปล่อยที่นี่ให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด!” หลี่กู่หยวนเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ชื่อเสียงนี้ศิษย์จะรับไว้เอง”

“เด็กโง่ นี่เป็นชีวิตมากกว่าหนึ่งพันชีวิต” มู่ซืออวี่มองดูผู้อพย “พวกเขายังมีลูกที่เป็นทารกอยู่ด้วย…”

“แต่อาจารย์ นี่เป็นแผนการของศัตรู พวกเราไม่อาจตกหลุมพรางนะขอรับ” หลี่กู่หย่วนเอ่ย ไม่เช่นนั้นจะถือว่าเราไม่รับผิดชอบต่อราษฎรในเมือง”

“ไม่สู้พวกเราเปิดประตูเมือง ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาก่อน แล้วค่อยจับเต่าในไหดีหรือไม่?” ผู้บัญชาการทหารรักษาการที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น

“พวกเขามีกองกำลังห้าหมื่นนาย ขอเพียงแค่เราเปิดประตู เดิมทีก็ไม่มีโอกาสจับเต่าในไหได้แม้แต่น้อย พวกเราจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำก่อน”

“สู้เถอะ!” มู่ซืออวี่เอ่ย “ส่วนพวกเขาจะรอดได้หรือไม่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว หากพวกเขาฉลาดมากพอ ย่อมรู้ว่าต้องต้านทานศัตรูและปกป้องตนเองอย่างไรในยามเช่นนี้”

ฟิ้ว! ธนูดอกหนึ่งยิงผ่านไป

ธนูดอกนั้นยิงผ่านหน้ามู่ซืออวี่

มู่ซืออวี่หันกลับไปจึงเห็นว่าผู้ยิงธนูเป็นแม่นางน้อยผู้หนึ่ง

แม่นางน้อยมีตาดุจเหยี่ยว ใบหน้านางแฝงความเยาว์วัย ทว่านางกับดูเหมือนหมาป่าที่ดุร้าย เพียงสายตาของนางก็ทำให้คนสั่นกลัวได้แล้ว

แม่นางน้อยหันกลับไปมองทางที่ลูกศรดอกนั้นพุ่งไป

“คุ้มกันแม่ทัพ…”

“แม่ทัพ รีบเปิดทาง…”

โจวเสียงเฟยคว้าทหารข้าง ๆ เขามาบังด้านหน้า

ฉึ่บ! ลูกศรทะลุผ่านร่างนายทหารคนนั้น

“มารดามันเถอะ…” โจวเสียงเฟยโมโหแล้ว “ฆ่าพวกมัน…”

หลี่กู่หยวนเอ่ย “ยิงธนู!”

พลธนูที่เตรียมตัวนานแล้วยิงธนูลงไปข้างล่าง

นี่ถือเป็นการเปิดฉากสงครามโดยสมบูรณ์

“อาจารย์ สงครามเริ่มแล้ว ท่านไปจากที่นี่ก่อนเถิด ที่นี่อันตรายเกินไป!”

แม่นางน้อยเมื่อครู่นี้เดินเข้ามาเอ่ยกับมู่ซืออวี่ “ฮูหยิน ข้าน้อยจะคุ้มกันท่านไปจากที่นี่”

“เจ้ามีนามว่าอันใด? เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม

“ข้าน้อยชื่อลู่เสี่ยวเจ้าค่ะ คุณหนูรับข้าเอาไว้และสั่งให้ข้ายิงคนชั่วช้าผู้นั้น” ลู่เสี่ยวหันไปทางโจวเสียงเฟย