ตอนที่ 776
บทที่ 776 หยอกพวกเขาเล่น
October 21, 2026
บทที่ 776 หยอกพวกเขาเล่น
บทที่ 776 หยอกพวกเขาเล่น
มู่ซืออวี่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองดูนกจักรกลบินกลับมา
ซางจือนำคนออกไปปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้และสำเร็จลุล่วงดังคาด อีกทั้งยังไม่เสียไพร่พลไปแม้แต่คนเดียว
“ฮูหยิน ข้าน้อยไม่เข้าใจ” แม่ทัพหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม “มันเป็นแค่เพียงพิษธรรมดาทั่วไป นอกจากทำให้พวกเขาอ่อนแรงแล้วก็ไม่ได้มีผลร้ายแรง ทำเช่นนี้นอกจากระบายโทสะแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรนะขอรับ”
“ข้าเพียงแค่หยอกล้อพวกเขาเล่น ไม่ได้คิดว่าการทำเช่นนี้จะทำลายพวกเขาได้” มู่ซืออวี่หันไปมองแม่ทัพหลี่ “ไม่เช่นนั้นตอนนี้พวกเราจะทำอะไรได้อีก? เป็นฝ่ายบุกโจมตีนั้นย่อมไม่อาจเป็นไปได้ พวกเรามีกองกำลังไม่มากพอ แต่พวกเขาล้วนเป็นทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาหลายปี อันที่จริงแล้ว ทั้งท่านและข้าต่างรู้ดีว่า แม้ผ่านการฝึกฝนมาได้ระยะหนึ่งแล้ว คนของเราก็ไม่อาจเทียบกับกองทัพทหารของพวกเขาได้”
“พวกเราปลอดภัยไร้เรื่องราวได้ ต้องยกความชอบให้กำแพงเมืองแห่งนี้ ตอนนี้ที่พวกเราทำได้คือปกป้องกำแพงเมืองแห่งนี้ไว้ ให้มันถ่วงเวลาให้พวกเรามากขึ้นอีกหน่อย รอจนกว่าทัพหนุนจากราชสำนักจะมาถึง”
“ฮูหยินทำเช่นนี้ก็เพื่อให้พวกเขาวุ่นวายโกลาหล ไม่มีเวลามาคิดวางกลยุทธ์โจมตีพวกเรา” ซางจือที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “นอกจากนี้ยังทำให้ทหารของพวกเขาเสียหายอย่างหนัก ขวัญกำลังใจถดถอย”
“ไม่เสียแรงที่ติดตามข้ามานานหลายปี กล่าวได้ตรงประเด็นยิ่ง แน่นอนว่านอกจากเหตุผลเหล่านี้แล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง เพียงแต่ข้าจะเก็บงำไว้ก่อน อีกสองวันพวกท่านก็จะได้ทราบเอง”
เซียวหลีเดินตรวจดูทั้งค่าย มองทหารที่โกรธเกรี้ยวแต่ละคน บนใบหน้าฉายชัดถึงความโกรธ
ประการแรก โจวเสียงเฟยนำทัพหลายครั้งหลายครา แต่ละครั้งกลับจบลงด้วยความพ่ายแพ้ ผลจากการปิดล้อมที่เขาเตรียมการไม่เพียงแต่ไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ ทว่ายังถูกพวกเขายั่วยุจนกลายเป็นเช่นนี้
พวกเขาต้องคว้าชัยชนะเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจ ไม่เช่นนั้น หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาอาจพ่ายแพ้อยู่ที่เมืองฮู่เป่ย
ทัพทหารนับแสนคนไม่สามารถจัดการเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งได้ หากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกต่อผู้คนทั้งใต้หล้าหรือ?
“หากยึดเมืองฮู่เป่ยไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำลายให้สิ้นซาก!” เซียวหลีเอ่ยอย่างเยือกเย็น “เป็นพวกเขาที่บีบข้า ไปถึงวังพญายมแล้วอย่าได้หาว่าข้าโหดเหี้ยมอำมหิตก็แล้วกัน”
พวกกบฏเคลื่อนทัพอีกครั้ง
เมื่อตัดทหารที่ถูกพิษออกไป ทหารที่ไม่ได้รับผลกระทบยังมีถึงเจ็ดหมื่นนาย
เซียวหลีนำทัพเจ็ดหมื่นนายนี้บุกโจมตีอีกครั้ง
เมื่อทางนี้เคลื่อนไหวใหญ่โต เมืองฮู่เป่ยย่อมสังเกตเห็นท่าทีของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
มู่ซืออวี่เอ่ยว่า “แขวนธงเหลืองไว้ที่กำแพงเมืองทั้งสองฝั่ง”
“ธงเหลืองมีความหมายว่าอะไร” แม่ทัพหลี่เอ่ยถาม
“หมายความว่าให้ทหารอาสาสมัครของเราเริ่มลงมือได้”
“ทหารอาสาสมัคร?”
“ทหารที่เป็นราษฎร ราษฎรก็เป็นทหารได้เช่นกัน ยามเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ทุกคนล้วนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ การปกป้องบ้านเกิดและแผ่นดินไม่เคยเป็นเพียงหน้าที่ของทหาร หากแต่เป็นหน้าที่ของราษฎรทุกคนในแผ่นดินที่ต้องการสันติสุข”
“แต่นั่นเป็นกบฏที่ได้รับการฝึกฝนมานะขอรับ”
“ตอนนี้พวกเขาเป็นเพียงพวกขี้ขลาดตาขาว ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว เพียงแต่ผู้นำกบฏไม่มีทางทิ้งคนที่ถูกพิษไว้ลำพัง ดังนั้นย่อมต้องเหลือคนส่วนหนึ่งไว้ปกป้องพวกเขา เวลานี้พวกกบฏต้องเร่งคว้าชัยชนะเพื่อพิสูจน์ตนเองและเพิ่มขวัญกำลังใจ ด้วยเหตุนี้คนที่เหลือไว้ย่อมไม่มากนัก อีกอย่าง กลยุทธ์ในการบุกโจมตีครานี้จะรุนแรงยิ่งกว่าเดิม บอกให้ทหารของเราเตรียมตัวรับศึกหนักเอาไว้”
มู่ซืออวี่คิดไว้ว่ากลยุทธ์ของพวกกบฏจะรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เพียงแต่นางคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะโจมตีข้าศึกด้วยไฟ
พวกกบฏถูกบีบคั้นถึงขนาดที่ไม่ต้องการความมั่งคั่งของเมืองฮู่เป่ยแล้ว พวกเขาเพียงแค่ต้องการทำลายที่นี่ให้สิ้นซากเพื่อเป็นผลงานความสำเร็จให้แก่ทัพกบฏของตน
“ฮูหยิน พวกเขาใช้ไฟโจมตีขอรับ!”
เครื่องเหวี่ยงหินที่เดิมทีใช้ขว้างหิน บัดนี้สิ่งที่ขว้างกลับไม่ใช่ก้อนหินแล้ว หากแต่เป็นระเบิด
ระเบิดก้อนแล้วก้อนเล่าถูกขว้างใส่กำแพงเมือง เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทุกหนทุกแห่ง
ทหารชุดแล้วชุดเล่าถูกยกออกไป จากนั้นทหารชุดใหม่ก็เข้ามาแทนที่
หลังจากผ่านศึกมามากมายหลายครั้ง ครั้งนี้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ก่อนหน้านี้ทัพกบฏต้องการเมืองฮู่เป่ย ทว่าบัดนี้พวกเขาถูกยั่วยุจนไม่ต้องการเมืองนี้อีกต่อไป พวกเขาเพียงต้องการยึดเมือง ถึงแม้มันจะเหลือเพียงซากปรักหักพังก็ตาม