ตอนที่ 804
บทที่ 804 ออกความคิดให้ฉีเซียว
October 21, 2026
บทที่ 804 ออกความคิดให้ฉีเซียว
บทที่ 804 ออกความคิดให้ฉีเซียว
“สร้างระบบสะสมแต้มกันเถอะ!” มู่ซืออวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ยิ่งทำงานมาก แต้มยิ่งมาก แต้มนี้ใช้แลกเปลี่ยนได้หลายอย่าง อย่างเช่นของใช้ในชีวิตประจำวัน เงิน หรือแม้กระทั่งบ้าน”
“บ้านหรือ?” ฉีเซียวผู้ที่กำลังจะยกจอกขึ้นดื่มหยุดมือในทันที เขาเลิกคิ้วมองนาง “พืชพันธุ์ธัญญาหารที่ปลูกในค่ายล้วนเป็นเสบียงสำหรับทหาร ทหารไม่ได้รับประโยชน์อะไร แน่นอนว่าเป็นการทำดีโดยไม่ได้รับผลดีตอบแทน หากใช้ความคิดที่ว่าทำมากได้มาก จะต้องมีคนยินดีพิจารณาดูแล้วจริง ๆ”
“หากทำได้ดี ยังมีภรรยาได้เช่นกัน” มู่ซืออวี่ยิ้มบาง ๆ “อย่างไรเสียในเมืองนี้ก็มีหญิงม่ายมากมาย คงไม่อาจให้พวกนางเป็นม่ายไปตลอดชีวิตกระมัง? ยังต้องพิจารณาเรื่องแต่งงานให้พวกเขาด้วย”
“ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ที่ครองความเป็นม่าย สิบปีให้หลังจะได้รับซุ้มประกาศเกียรติคุณ*[1]?” ฉีเซียวเอ่ย “เพื่อซุ้มประกาศเกียรติคุณนี้แล้ว สตรีมากมายไม่ยินดีที่จะแต่งงานอีกครั้งไปชั่วชีวิต”
“หากเป็นเพราะความรู้สึกที่มีต่อสามี ยินดีครองตัวเป็นม่ายเพื่อเขา นั่นเป็นการทำด้วยความรัก ข้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แต่หากไร้ใจไร้รัก เพียงแค่ทำเพื่อสายตาของผู้อื่น เช่นนั้นก็ไม่จำเป็น เมืองถงหยางเราไม่ต้องการการกระทำและความคิดที่คร่ำครึเช่นนี้” มู่ซืออวี่เอ่ย “ราษฎรที่นี่ต้องผ่านความยากลำบากมามาก ข้าหวังว่าพวกเขาจะได้ใช้ชีวิตตามใจปรารถนาไปชั่วชีวิต โดยไม่ต้องมีกฎเกณฑ์อะไรมาขวางกั้น”
ฉีเซียวยิ้มบาง ๆ “บนโลกนี้มีคนแปลกพิลึกอย่างท่าน ไม่รู้ว่าส่งผลกระทบต่อชีวิตผู้คนไปกี่มากน้อยแล้ว”
“เป็ดย่างยังปิดปากท่านไม่ได้เลย”
ทั้งสองคนกินเป็ดย่างเสร็จ ฉีเซียวไม่ได้กลับไปที่บ้านของตน หากแต่ตามมู่ซืออวี่ไปยังศาลาว่าการ โดยมีลูกน้องคนสนิทหลายคนติดตามไป พวกเขาปรึกษาหารือรายละเอียดเรื่องระบบใช้แต้ม
ลู่จื่ออวิ๋นเดินถือบัวลอยข้าวหมากเข้ามา
“ท่านอาฉี ข้าให้ในครัวทำของหวานเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้เป็นของว่างยามดึก พวกท่านคุยกันมานานเพียงนี้จะต้องหิวเป็นแน่ ทานของร้อน ๆ หน่อยเถิด!”
“ขอบคุณ” ฉีเซียวรับไป “หมู่นี้เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดีเจ้าค่ะ” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ชาวบ้านรักงานที่พวกเขาทำมาก แทบจะอดใจรอดูผลผลิตไม่ไหว เพียงแต่ข้าบอกพวกเขาแล้วว่า ปีแรกไม่ต้องรีบร้อนอะไร”
“วันนี้มีแขกจากหุบเขาเทพโอสถมา เจ้าพบแล้วหรือยัง?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม
“พบแล้วเจ้าค่ะ ศิษย์พี่ยังแนะนำแม่นางอินผู้นั้นให้ข้าได้รู้จักแล้วด้วย” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “เมื่อครู่ตอนที่ข้าเข้าไปในห้องครัว ยังได้ยินว่าแม่นางอินผู้นั้นศึกษาหาที่มาของโรคอยู่ในห้อง ไม่ทันได้พักผ่อน จึงให้บ่าวรับใช้ในครัวส่งไปให้นางถ้วยหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ”
“พรุ่งนี้หน้าที่รับผิดชอบหลักของเจ้าคือให้ความร่วมมือกับคนของหุบเขาเทพโอสถ” มู่ซืออวี่เอ่ย “ข้าเห็นว่าแม่นางอินผู้นั้นไม่เลวทีเดียว บางทีพวกเจ้าสองคนอาจเข้ากันได้ดี เจ้าเป็นลูกสาวข้า มีเจ้ารับรองพวกเขาด้วยตนเองก็แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของข้าแล้ว หากพวกเขาขาดเหลือสิ่งใด การมีเจ้าอยู่ข้าง ๆ ก็ถือว่าเป็นตัวแทนข้าที่เป็นเจ้าเมือง”
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“หุบเขาเทพโอสถตั้งใจจะมาตั้งรกรากที่นี่หรือ?”
“พวกเขามีความตั้งใจเช่นนั้น” มู่ซืออวี่เอ่ย “หุบเขาเทพโอสถมีชื่อเสียงดีงาม กล่าวกันตามเหตุผลแล้วผู้ใดล้วนอยากจับมือกับพวกเขา ไม่กล้าทำให้ขุ่นเคืองใจง่าย ๆ จากที่แม่นางอินผู้นั้นกล่าว ชีวิตในหุบเขาเทพโอสถก็ไม่ได้สงบสุขเพียงนั้น”
“หุบเขาเทพโอสถไม่เพียงแต่รักษาผู้คนได้แต่ยังฆ่าผู้คนได้อีกด้วย บนโลกนี้มีคนที่ต้องการทำร้ายผู้อื่นและฆ่าผู้อื่น การที่หุบเขาเทพโอสถอยู่ตรงกลางย่อมทำตัวลำบาก พวกเขาเอ่ยขอเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งกว่านั้นชื่อเสียงของท่านนับวันยิ่งเป็นที่เลื่องลือ พวกเขาต้องการการปกป้องจากท่านก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่างไรเสียท่านก็ไม่ใช่ขุนนางในราชสำนัก ทว่าท่านสื่อถึงท่าทีของราชสำนัก”
“ข้าเขียนฎีกาให้คนเร่งส่งไปยังเมืองหลวงแล้ว เรื่องนี้ให้ฝ่าบาทตัดสินใจเถอะ”
“ดี”
“นี่ก็ดึกแล้ว ข้าไม่ส่งท่านแม่ทัพฉี”
ฉีเซียวลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ฮูหยินงานรัดตัวทุกวันเช่นนี้ ข้าย่อมไม่กล้าให้ฮูหยินไปส่ง”
มู่ซืออวี่หัวเราะเหอะ ๆ ออกมา แล้วกลอกตามองบน
คนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็หัวเราะออกมา
หลังจากฉีเซียวกลับไปแล้ว ฉานอีและซางจือก็ปรนนิบัติมู่ซืออวี่ ล้างหน้าล้างตาให้นาง
“แม่ทัพฉีอายุก็ไม่น้อยแล้ว เหตุใดยังไม่คิดจะแต่งงานกันนะเจ้าคะ?”
“เขามีรูปโฉมเช่นนั้น สตรีใดจะกล้าแต่งงานกับเขาเล่า?” มู่ซืออวี่เอ่ย “เพียงแต่ หากโชคชะตามาถึง ผู้ใดก็ไม่อาจหยุดยั้ง เขายังไม่พบผู้ที่ทำให้เขาตกหลุมรักกระมัง!”