บทที่ 828 ลู่ฉาวอวี่ตกอยู่ในอันตราย

บทที่ 828 ลู่ฉาวอวี่ตกอยู่ในอันตราย

บทที่ 828 ลู่ฉาวอวี่ตกอยู่ในอันตราย

กุบกับ! กุบกับ!

ลู่ฉาวอวี่กำลังควบม้าไปตามที่ราบหุบเขา

ตอนนี้มีคนจำนวนนับไม่ถ้วนไล่ตามอยู่ข้างหลัง เพื่อกำจัดคนที่ไล่ตามมาเหล่านี้ ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องรีบควบม้าหนีออกไปจากที่นี่

ครึ่งชั่วยามที่แล้ว กลุ่มอารักขาถูกโจมตี อีกฝ่ายมีคนเยอะกว่า พวกเขาล้วนมีทักษะพิเศษ มองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่โจรขี่ม้าธรรมดา

พวกนักฆ่าเหล่านั้นปลอมตัวเป็นโจรเพื่อลอบโจมตีพวกเขาและใช้แม้กระทั่งประทัดในการจัดการ

เมื่อเห็นว่ากลุ่มอารักขาที่มาส่งลู่จื่ออวิ๋นกำลังเพลี่ยงพล้ำ ลู่ฉาวอวี่จึงตัดสินใจล่อพวกเขาบางส่วนออกไปเพื่อให้อีเจี้ยนและคนอื่น ๆ จัดการกับมือสังหารที่เหลือ

ทว่า…

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังคงประเมินฝีมือการต่อสู้ของศัตรูต่ำเกินไป

ใต้เท้าลู่น้อยได้รับบาดเจ็บแล้ว

ลู่ฉาวอวี่มองลูกธนูที่ปักคาอยู่ที่แขนของตนเอง

เขาไม่กล้าดึงมันออก มิเช่นนั้นเขาจะเสียเลือดมากเกินไปและจะถูกคนเหล่านั้นจับได้ภายในหนึ่งร้อยก้าว

“เจ้าเด็กคนนี้หนีได้เร็วจริง ๆ!”

“จับเป็น!”

“ชีวิตเขามีค่า พวกเราเข้าใจ”

พวกนักฆ่าไล่ล่าลู่ฉาวอวี่ขณะตะโกน

“ไอ้หนูที่อยู่ตรงหน้า หยุดหนีได้แล้ว เจ้าหนีจากเงื้อมมือของพวกข้าไม่ได้หรอก!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ลู่ฉาวอวี่เหลือบมองอาวุธที่ซ่อนอยู่บนข้อมือของตนเอง

ทุกคนในสกุลลู่มีอาวุธซ่อนอยู่ในร่างกาย แต่พวกนักฆ่าเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ดังนั้นอาวุธที่ซ่อนอยู่จึงไม่สามารถจัดการกับพวกเขาได้เลย

ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้า

คนเหล่านี้สวมเสื้อผ้าแปลกตา แต่ละคนขี่ม้าและม้าแต่ละตัวก็กำลังลากของอยู่

ความจริงแล้วมีคนหลายสิบคนอยู่ในกลุ่มนั้น

“อย่าไปที่นั่น…” นักฆ่าดึงบังเหียนม้าไว้ “นั่นคนเผ่าถ่าลา”

“คนเผ่าถ่าลา…” พวกนักฆ่าคนอื่นมีสีหน้าหวาดกลัว

คนเผ่าถ่าลาอาศัยอยู่ในเขตแดนตรงกลางระหว่างอาณาจักรเฟิ่งหลินกับอาณาจักรเหลียง ซึ่งอยู่ในพื้นที่นอกปกครอง

บริเวณนั้นไม่ค่อยกว้างขวางนัก แต่บังเอิญว่าชนเผ่าถ่าลาสามารถอยู่รอดที่นั่นได้

ชนเผ่าถ่าลามีนิสัยดุร้าย สถานที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นซับซ้อนเปรียบเสมือนเขาวงกต เมื่อเข้าไปแล้วจะหลงทางได้ง่าย

“เจ้าเด็กคนนั้นมีมูลค่าหนึ่งหมื่นตำลึงทอง…” พวกนักฆ่าจำต้องยอมแพ้อย่างไม่เต็มใจนัก เมื่อเห็นว่าอีกไม่นานเขาก็จะสามารถจับลู่ฉาวอวี่ได้อยู่แล้ว

“ชีวิตหรือเงินสำคัญกว่า?” หัวหน้ากลุ่มพูด “ไปกันเถอะ”

พวกนักฆ่าจากไป และในที่สุดลู่ฉาวอวี่ก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว

โครม! เขาตกจากหลังม้า

ก่อนที่จะหมดสติไป ชายหนุ่มมองเห็นร่างในชุดสีน้ำเงินราง ๆ ดูเหมือนว่าชายคนนั้นกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเขา แต่เขากลับได้ยินไม่ชัดเจนนัก

เมื่อลู่ฉาวอวี่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่แปลกตา

“ท่านตื่นแล้ว” เสียงหวานดังขึ้น

ลู่ฉาวอวี่มองเจ้าของเสียง

พบว่าเป็นหญิงสาวที่ใส่ผ้าคลุมหน้าสีน้ำเงิน

นางหันหลังให้เขา โดยที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่

หลังจากง่วนอยู่สักพัก นางก็ตักสิ่งนั้นใส่ชาม แล้วถือมันเดินมาหาเขาไอรีนโนเวล