ตอนที่ 830
บทที่ 830 โบกมือลา
October 21, 2026
บทที่ 830 โบกมือลา
บทที่ 830 โบกมือลา
โครม! ชายร่างสูงถูกโยนลงไปที่พื้นอีกครั้ง
เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วโบกมืออย่างอ่อนแรง “ไม่แข่งแล้ว ไม่แข่งแล้ว! ข้ายอมแพ้!”
คนอื่นส่งเสียงโห่ฮา
สิงเจียซือยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ลู่ฉาวอวี่ที่เหงื่อออก “เช็ดหน้าสิ”
“ขอบคุณ” ลู่ฉาวอวี่รับไป
“ข้าได้ยินมาว่าท่านกำลังจะไปแล้ว” สิงเจียซือมองเขา “จะไปเมื่อไหร่หรือ?”
“ข้าเพิ่งกล่าวคำอำลากับหัวหน้าเผ่าและจะออกเดินทางพรุ่งนี้” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “คนเผ่าถ่าลาดีกับข้ายิ่งนัก จากนี้ หากพวกเขาไปอุดหนุนกิจการของสกุลลู่ของข้า คนเผ่าถ่าลาจะได้รับส่วนลดครึ่งหนึ่ง เมื่อแสดงหลักฐานยืนยันตัวตน”
“พวกเขาจะไม่ออกจากอาณาเขตของชนเผ่าถ่าลาหรอก”
“เรื่องนี้ไม่อาจบอกได้แน่นอน คนจะค่อย ๆ พัฒนา เผ่าถ่าลาตอนนี้ขังตัวเองอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ซึ่งไม่ดีต่อการเจริญก้าวหน้า บางทีสักวันหนึ่งพวกเขาอาจจะยอมออกไปจากที่นี่ แล้วสิ่งที่ข้ามอบให้ก็จะมีประโยชน์” ลู่ฉาวอวี่กล่าว
“เช่นนั้นก็ต้องขอขอบคุณใต้เท้าลู่น้อยล่วงหน้า” สิงเจียซือกล่าว “ในฐานะเจ้าบ้าน ข้าควรจะต้อนรับแขกผู้มีเกียรติให้ดี ก่อนหน้านี้ ท่านมีอาการบาดเจ็บทำให้ทานอาหารได้ไม่มาก ตอนนี้ท่านหายดีแล้ว ไม่มีของแสลงอีกต่อไป ข้าจะทำอาหารท้องถิ่นแสนอร่อยของเผ่าถ่าลาให้ท่านได้ลองชิมดู ดีหรือไม่?”
“ย่อมได้ ขอบคุณเจ้ามาก”
ตั่วน่าถูกกักบริเวณเป็นเวลาหลายวัน และในที่สุดก็ได้รับการปล่อยตัว
สิงเจียซือกำลังทำอาหารอยู่ ตอนที่ตั่วน่าเดินเข้ามาหา
“เสี่ยวซือ เขากำลังจะไปแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว” สิงเจียซือหยุดทำอาหาร แล้วมองนางด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเป็นอันใดหรือไม่?”
“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้บอบบางถึงเพียงนั้น พ่อข้าอธิบายให้ข้าฟังแล้ว ข้าจึงเข้าใจว่าข้าไม่อาจเอื้อมของสูงเพียงนั้นได้ แต่เขาหล่อมาก…” เมื่อเอ่ยถึงใบหน้านั้น ตั่วน่าก็น้ำลายไหล
สิงเจียซือไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“หากเจ้าชอบผู้ชายหน้าตาเช่นนี้ ในอาณาจักรมีค่อนข้างเยอะ แน่นอนว่ามีผู้ชายน้อยมากที่หล่อเหลาเท่าเขา กล่าวได้ว่าแทบจะหาไม่ได้ ถึงกระนั้นก็ยังมีผู้ชายหน้าตาคล้าย ๆ กันอีกไม่น้อย”
“หากข้ามีโอกาส ข้าจะไปดูที่อาณาจักรฮุ่ยแน่นอน” ตั่วน่ามีสีหน้าโหยหา “เจ้าไม่ใช่คนจากอาณาจักรฮุ่ยหรอกหรือ? พาข้าไปสิ!”
สิงเจียซือลำบากใจ
ตั่วน่ารั้งอยู่ได้ไม่นานนัก หัวหน้าเผ่าก็ส่งคนมาเรียก นางจึงต้องตามออกไป
ที่โต๊ะอาหารเย็น ลู่ฉาวอวี่ยื่นซองจดหมายให้สิงเจียซือ
นางสงสัย “นี่คืออะไร?”
“จดหมายแนะนำ” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “ข้าเคยพบกับน้องชายเจ้า แม้ว่าเขาจะเข้ากับคนในเผ่าถ่าลาได้ดีแต่ก็ยังดูเหมือนจะไม่ชิน มีสำนักศึกษาอยู่ที่เมืองถงหยาง อาจารย์ที่นั่นล้วนเป็นปรมาจารย์ยอดฝีมือ น้องชายของเจ้าฉลาดมาก ตราบใดที่เขาเรียนหนักก็สามารถเป็นเสาหลักของแคว้นได้ในอนาคต หากท่านตัดสินใจได้แล้วก็รับจดหมายนี้แล้วไปยังเมืองถงหยางที่ลุงของข้าเป็นเจ้าเมืองอยู่เถิด”
“ขอบคุณ”
“นี่สำหรับเจ้า” ลู่ฉาวอวี่ยื่นจี้หยกให้นาง “มันคือสัญลักษณ์ของข้า หากเจ้ามีปัญหาใด ๆ เจ้าสามารถนำไปที่ร้านของสกุลลู่แล้วขอเงินได้เลย”
“ท่านไม่กลัวว่าข้าจะใช้มันทำเรื่องไม่ดีหรือ?”
“นี่ไม่ใช่เหรียญตราทางการที่เกี่ยวข้องกับกำลังคนและทรัพย์สินส่วนใหญ่ เจ้าจะใช้มันทำเรื่องไม่ดีอะไรได้?” ลู่ฉาวอวี่ยิ้มบาง ๆ “หากเจ้ามีความสามารถเช่นนั้น ข้าก็จะชื่นชมมากทีเดียว”
สิงเจียซือเม้มปาก แล้วบ่นพึมพำ “อย่าได้ประมาทผู้อื่นเชียว”
“ผู้ช่วยชีวิต ข้าเสนอให้เจ้าดื่มชาหนึ่งถ้วยแทนสุรา”
เมื่อลู่ฉาวอวี่จากไป
สิงเจียซือยืนอยู่บนยอดเขาเฝ้ามองชายหนุ่มและพรรคพวกขี่ม้าที่ซื้อจากเผ่าถ่าลาออกไป
“พี่หญิง…” น้องชายตัวน้อยสกุลสิงเงยหน้าขึ้นมองนาง “ข้าอยากกลับบ้านแล้ว”
“น้องชาย เจ้าอยากศึกษาเล่าเรียนหรือไม่?” สิงเจียซือถาม “ข้าจะส่งเจ้าไปเรียนที่เมืองถงหยาง”
ไม่กี่เดือนต่อมา ลู่ฉาวอวี่ก็กลับมาที่เมืองหลวง
ทันทีที่เขากลับมาก็ตรงไปที่วังหลวงเพื่อรายงานสถานการณ์เรื่องการส่งตัวเจ้าสาวและเรื่องมือสังหารที่เขาพบระหว่างทาง พวกมือสังหารน่าจะมาจากอาณาจักรเหลียง เรื่องเหล่านี้จำเป็นต้องกราบทูลฝ่าบาท
ลู่อี้เพิ่งออกมาจากวังหลวง เมื่อเห็นลู่ฉาวอวี่ เขาก็หยุดเดิน มองบุตรชายอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีนัก”