ตอนที่ 834
บทที่ 834 พบกับฟ่านซู่อีกครั้ง
October 21, 2026
บทที่ 834 พบกับฟ่านซู่อีกครั้ง
บทที่ 834 พบกับฟ่านซู่อีกครั้ง
ลู่จื่อชิงพาผู้ติดตามสองคนไปยังที่พัก
เมื่อเดินผ่านทางที่ทอดยาวก็เห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า
นางวิ่งเหยาะ ๆ ไปแตะหลังเด็กชายคนนั้น
“ฟ่านซู่!”
เด็กชายคนนั้นตกใจ เมื่อหันกลับมาเห็นลู่จื่อชิง รอยยิ้มก็ฉายอยู่ในแววตาของเขา “คุณหนูรองลู่”
“คุณหนูรองลู่ คุณหนูลู่อะไรเล่า? ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าเรียกชื่อข้าหรอกหรือ?” ลู่จื่อชิงพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าไม่ได้เข้าไปในวังหลวงหรือ? เหตุใดเจ้าถึงเข้าสำนักศึกษาหลวงด้วย?”
“เสด็จลุงและเสด็จป้าอนุญาตให้ข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวง” ฟ่านซู่กล่าว “แต่ข้านอนที่นี่ไม่ได้ ต้องกลับไปที่วังหลวงทุกวัน”
“เช่นนั้นก็ดีมาก ต่อไปเราจะได้เล่นด้วยกัน” ลู่จื่อชิงพูด “เจ้าเพิ่งมาใช่หรือไม่? ข้าจะพาเจ้าไปเดินดูรอบ ๆ?”
ซ่งหานจือกุมท้องแล้วพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ชิงเอ๋อร์ ข้า… ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย”
ลู่จื่อชิงหันไปมอง แล้วช่วยพยุงเขาอย่างรวดเร็ว “เจ้าดูแข็งแกร่งมาก เหตุใดเจ้าถึงอ่อนแอเพียงนี้เล่า?”
นางพูดกับฟ่านซู่ว่า “ฟ่านซู่ ข้าจะพาเขาไปหาท่านหมอก่อน แล้วจะพาเจ้าไปเล่นวันหลัง เอาละ ไปหาท่านหมอกันเถอะ! เจ้านี่ยุ่งจริง ๆ แม่ของข้าบอกให้เจ้าดูแลข้า แต่ข้าคิดว่าข้าคงเป็นฝ่ายดูแลเจ้ามากกว่า”
ฟ่านซู่เฝ้ามองลู่จื่อชิงและซ่งหานจือเดินจากไป สายตาเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา
ลู่ฉาวอวี่ออกมาจากเรือนจำของกรมอาญา
อีเจี้ยนที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
ลู่ฉาวอวี่เช็ดเลือดบนมือ แล้วโยนผ้าเช็ดหน้ากลับคืน
“ท่านใต้เท้า ไส้ศึกของอาณาจักรเหลียงเหล่านี้สืบสวนยาก ดูสิว่าพวกเขาปากแข็งกันแค่ไหน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่กล้าทรยศต่ออาณาจักรเหลียง หากพวกเขาตกอยู่ในมือของเรา สิ่งเลวร้ายที่สุดก็คือความตาย แต่หากพวกเขาทรยศอาณาจักรเหลียง ครอบครัวของพวกเขาจะถูกฆ่า การมีชีวิตต่อไปนั้นแย่ยิ่งกว่าตายเสียอีก ข้าคิดว่าไม่ง่ายเลยที่เราจะเค้นอะไรออกจากปากของพวกเขาได้ ท่านจะทำอย่างไรต่อไป”
“ในเมื่อไม่ง่ายเลยที่จะสืบสวน เช่นนั้นก็ต้องค่อย ๆ ตรวจสอบ หากพวกเขาต้องการทำชั่วในอาณาจักรฮุ่ย ย่อมต้องเปิดเผยร่องรอยของตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” ลู่ฉาวอวี่กล่าวว่า “เราต้องวางแผนระยะยาวโดยไม่รีบหวังผล อดทน อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“ท่านใต้เท้าลู่น้อย โปรดช่วยตัดสินให้สาวน้อยผู้นี้ด้วย”
ณ จวนอัครมหาเสนาบดี มู่ซืออวี่ถือกระจกมองตัวเองในเงาสะท้อน
“ซางจือ เจ้าเห็นผมหงอกบนหน้าผากของข้าหรือไม่?”
ซางจือมองแล้วพูดว่า “ไม่มีเจ้าค่ะ ฮูหยินอาจตาฝาดไป”
“จะตาฝาดได้อย่างไร?” มู่ซืออวี่ดึงผมหงอกออกมา “ดูสิ ผมหงอกจริง ๆ ด้วย ข้าไม่อาจปฏิเสธความแก่ชราได้!”
ฉานอีเดินเข้ามาจากด้านนอกแล้วพูดว่า “บัญชีของวันนี้ได้รับการตรวจสอบแล้ว ฮูหยิน คุณชายหลี่เก่งขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ บัญชีที่เขาจัดการไม่เคยมีข้อผิดพลาดเลย”
“ตั้งแต่ข้ารับเขามาเป็นศิษย์ ข้าก็เริ่มสบายมากขึ้น แต่แม้ว่าจะไม่เต็มใจแยกจาก ข้าก็ไม่สามารถพึ่งพาเขามากเกินไปได้ ข้ายังคงต้องปล่อยให้เขาไปคนเดียว” มู่ซืออวี่กล่าว
“ฮูหยินขอให้เขาดูแลกิจการการขนส่งในเมืองซานหลิน แม้แต่ทรัพย์สินในเมืองฮู่เป่ยก็มอบให้เขาเพื่อติดต่อกับผู้ดูแลเจิ้ง นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานสำคัญเช่นนี้ คุณชายหลี่ต้องเข้าใจความปรารถนาดีของฮูหยิน”
“ให้เขามาทานอาหารด้วยกันเย็นนี้ นี่เป็นการฝึกฝนเขา ออกไปข้างนอกคราวนี้ คงกลับมาไม่ได้อีกสองสามปี เขาต้องดูแลกิจการเหล่านั้นคนเดียวซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย”
ชิงไต้เดินเข้ามา โน้มตัวไปกระซิบสองสามคำข้างหูมู่ซืออวี่
“บ้านน้อยหรือ?”
“นี่คือสิ่งที่คนข้างนอกพูดกันเจ้าค่ะ” ชิงไต้กล่าว “คุณชายใหญ่ของเราไม่ใช่คนแบบนั้น แต่บางคนเห็นว่าคุณชายใหญ่ให้ผู้หญิงไปอยู่ที่บ้านน้อย แล้วไปหาผู้หญิงคนนั้นทุกวันเจ้าค่ะ”
“ใครบังอาจใส่ร้ายคุณชายใหญ่?!” เจ๋อหลานกล่าว
“ปล่อยให้เขาจัดการเรื่องเหล่านี้ด้วยตัวเอง เราไม่จำเป็นต้องสนใจ หากใครกล้าพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าสกุลลู่ พวกเขาจะถูกจัดการ” มู่ซืออวี่กล่าว