บทที่ 842 ลู่จื่อชิงอ้วนแล้ว

มู่ซืออวี่กำลังจะออกจากบ้านก็เห็นควันหนาทึบลอยมาจากทางเรือนของลู่ฉาวอวี่จึงรีบบึ่งไปทางนั้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฮูหยิน ท่านมาได้อย่างไรขอรับ?” มามาผู้ดูแลก็รุดเข้ามา “ข้างในวุ่นวาย ฮูหยินอย่าเข้าไปเลยนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวจะสำลักควันเอาได้”

“เหตุใดทางนี้มีควันดำโขมง? พวกเจ้าทำอะไร?”

“นายน้อยกล่าวว่าเสื้อผ้ามีแมลงเกาะ แมลงเหล่านั้นทำให้คนคันคะเยอจึงให้พวกเราเผาเสื้อผ้าทั้งหมดของเขาเจ้าค่ะ”

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “เผาทั้งหมดเลยรึ?”

“เจ้าค่ะ ทั้งหมด”

“ก่อนหน้านี้เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้เล่า?” มู่ซืออวี่เอ่ย จากนั้นก็หันกลับไปพูดกับซางจือ”เจ้าไปสอบถามดูหน่อยว่าทางนายน้อยพบอะไรหรือไม่?”

สิงเจียซือก็เห็นควันดำนี้เช่นกันจึงรีบเดินมาที่นี่

“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?”

“เห็นว่าเสื้อผ้าของฉาวอวี่เต็มไปด้วยแมลง เขาจึงสั่งให้เผาเสื้อผ้าทั้งหมด” มู่ซืออวี่เอ่ย “ไม่ต้องเข้าไปแล้ว ข้างในมีควันหนาแน่น หากเจ้าสูดมันเข้าไปจะไม่ดี”

ซางจือหาข่าวได้อย่างรวดเร็ว นางโน้มตัวเข้าไปกระซิบสองสามคำข้างหูมู่ซืออวี่

“ร้ายแรงมากหรือ?”

“นายน้อยกำลังตรวจนับเจ้าค่ะ ตอนนี้มีคนติดเชื้อไปแล้วห้าคน ได้ยินว่าพวกเขาออกไปตรวจสอบคดีหนึ่งพร้อมกันแล้วติดมา ตอนนั้นไม่มีผู้ใดจริงจังกับเรื่องนี้ กระทั่งเกิดบางอย่างกับลู่เยี่ย ถึงได้ใส่ใจมันเจ้าค่ะ”

สำนักตรวจการมีหลายคนติดโรคระบาดเข้าแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดลู่ฉาวอวี่จึงต้องเผาเสื้อผ้าทั้งหมดของเขา ท้ายที่สุดอย่างไรวิธีนี้ก็ปลอดภัยกว่า หากเป็นโรคระบาดจริง ๆ เกรงว่าจะรับมือได้ไม่ง่ายดายนัก

มู่ซืออวี่ส่งคนออกไปสอบถาม ทว่าการตรวจตราของสำนักตรวจการเข้มงวดมาก นางจึงไม่พบอะไรทั้งสิ้น

“เจ้าไปตรวจสอบที่สำนักหมอหลวงหน่อยเถิด”

“เหตุใดบ่าวนึกไม่ถึงนะเจ้าคะ? บ่าวจะไปที่นั่นประเดี๋ยวนี้”

รถม้าของจวนลู่พาลู่จื่อชิงและลู่ฉาวจิ่งกลับมา

ลู่จื่อชิงที่เพิ่งลงจากรถม้าตะโกนบอกมู่ซืออวี่ “ท่านแม่ ลูกสาวที่น่ารักที่สุดของท่านกลับมาแล้ว!”

มู่ซืออวี่ “…”

นางอาจไม่ใช่ลูกสาวที่น่ารักที่สุด ทว่าลูกสาวที่หนังหนาที่สุดจะต้องเป็นนางอย่างไม่ต้องสงสัย

พลั่ก! ร่างเล็ก ๆ โผเข้าสู่อ้อมแขนของมารดาประหนึ่งก้อนหินที่ร่วงลงมาทับร่าง

มู่ซืออวี่กอดลูกสาว “เจ้าอ้วนขึ้นแล้ว”

“จะเป็นไปได้อย่างไร?” ลู่จื่อชิงฟึดฟัดด้วยความโกรธ

“ข้าบอกว่าพี่หญิงอ้วนแล้ว พี่หญิงก็ยังยืนกรานว่าข้าสายตาแย่” ลู่ฉาวจิ่งที่อยู่ข้าง ๆ กล่าววาจาทิ่มแทง

“อาหารในสำนักบัณฑิตหลวงไม่เลว นึกไม่ถึงว่าจะทำให้เจ้าอวบอ้วนได้ ดูเหมือนข้าจะไม่ต้องห่วงเจ้าแล้ว เจ้าคงไม่ทำให้ตนเองลำบากนัก”

ลู่จื่อชิงบีบแก้มตนเอง “ข้าอ้วนขึ้นจริง ๆ หรือ? ต้องโทษซ่งหานจือ ไม่รู้ว่าหมู่นี้ปีศาจอะไรเข้าสิงเขาถึงมักจะตักเนื้อให้ข้าตลอด ส่วนเขาทานเพียงผักเท่านั้น เขาผ่ายผอมไปไม่น้อย แต่ข้ากลับอ้วนขึ้นแล้ว”

“นั่นเป็นเพราะเขาห่วงเจ้า” มู่ซืออวี่คว้ามือนางกับลู่ฉาวจิ่งมาจูง “มาเถอะ ข้าจะแนะนำพี่สาวคนหนึ่งให้พวกเจ้ารู้จัก”

คืนนั้น ลู่อี้กลับมาค่อนข้างเร็ว

งานเลี้ยงครอบครัวลู่สำคัญมาก ขอเพียงไม่ได้ติดพันเรื่องสำคัญอะไร ทุกคนล้วนต้องเข้าร่วม

มู่ซืออวี่เตรียมหม้อไฟหม้อเล็กหลากรสชาติเอาไว้

ทุกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะใหญ่ มีหม้อไฟเล็ก ๆ หลากหลายรสชาติวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา ทั้งยังมีอาหารเลิศรสอีกมากมายในหม้อไฟเล็ก ๆ เหล่านั้น

แน่นอนว่าแผ่นหมุนกลางโต๊ะทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี มันหมุนเวียนอาหารหลากรสชาติตรงหน้าพวกเขาไปเรื่อย ๆ

ความคิดเห็น