บทที่ 850 คัดเลือกคู่ครอง

บทที่ 850 คัดเลือกคู่ครอง

บทที่ 850 คัดเลือกคู่ครอง

“ฝ่าบาท น้องสาวคนเล็กของข้าอายุสิบหกปีแล้ว อยู่ในวัยชื่นชมวีรบุรุษ ครั้นได้ยินเรื่องราวของฝ่าบาท นางล้วนเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม บิดาข้าจึงสั่งให้พานางมาเยือน ด้วยประสงค์ให้นางได้แต่งกับฝ่าบาท แน่นอนว่า ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาทมีฮองเฮาแล้ว พวกเราเองไม่กล้าฝันถึงตำแหน่งฮองเฮา หวังเพียงฝ่าบาทจะรับน้องสาวข้าไปไว้ในวังหลังเพื่อให้นางเป็นภรรยาอีกคน”

เผ่าคงเจินเป็นเผ่าที่ผู้ชายมีภรรยาหลายคน บุรุษหนึ่งคนแต่งกับสตรีหลายคน สตรีเหล่านั้นล้วนมีฐานะเป็นภรรยา เพียงแต่มีลำดับก่อนหลัง เขาถึงได้กล่าวว่าอยากให้แม่นางถัวน่าผู้นี้เป็นภรรยาอีกคนของเซี่ยเฉิงจิ่น

เซี่ยเฉิงจิ่นเหลือบมองลู่จื่ออวิ๋นแวบหนึ่ง

ลู่จื่ออวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่นางถัวน่าหน้าตางดงามเช่นนี้ คงมีบุรุษเผ่าคงเจินชื่นชมนางไม่น้อยกระมัง?”

“ถัวน่าเป็นแม่นางที่งดงามที่สุดในเผ่าของเรา แน่นอนว่าแม่นางเช่นนี้ย่อมคู่ควรกับบุรุษที่ดีที่สุดในโลก ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงวางพระทัย ถัวน่ายินดีแต่งออกมาไกลบ้าน ไม่ได้ฝืนใจใด ๆ ถัวน่า เจ้าชื่นชมฝ่าบาทไม่ใช่หรือ? เจ้าเอ่ยอะไรสักสองสามคำสิ”

เอวบาง ๆ ของถัวน่าทำลู่จื่ออวิ๋นอดที่จะมองมันอยู่หลายครั้งไม่ได้

นางลุกขึ้นมาค้อมคำนับทั้งสองคน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงชัดเจนฉะฉาน “ข้าถัวน่า เป็นแม่นางที่สวยที่สุดในเผ่าคงเจิน หากต้องแต่งงานก็ต้องแต่งกับบุรุษที่ดีที่สุดในโลกหล้า ฝ่าบาททรงมีพระสิริโฉมงดงามเพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นบุรุษที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า บุรุษเช่นท่านจึงจะคู่ควรกับข้า”

ลู่จื่ออวิ๋นหันไปมองเซี่ยเฉิงจิ่นพร้อมกับแย้มยิ้ม “แม่นางถัวน่าช่างสายตาดีนัก น่าเสียดายกลับช้าไปหนึ่งก้าว ข้าไม่มีนิสัยชอบปรนนิบัติสามีคนเดียวกันกับผู้อื่น”

“พระนางฮองเฮา ได้ยินว่าวังหลังอาณาจักรเฟิ่งหลินมีท่านเพียงผู้เดียว นับตั้งแต่โบราณมา ฮ่องเต้ของแผ่นดินมีสามพระมเหสีสี่พระสนม พระนางทำเช่นนี้ไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยหรือ? แม้แต่ท่านพ่อข้าก็ยังมีภรรยาถึงแปดคน”

“ข้าเห็นแก่ตัวหรือ?” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยถามเซี่ยเฉิงจิ่น

เซี่ยเฉิงจิ่นคว้ามือของนางมากุม แล้วหันไปมองพี่ชายน้องสาวเบื้องล่างอย่างเยือกเย็น “แม่นางถัวน่าต้องการแต่งงานกับอาณาจักรเฟิ่งหลินของข้า แน่นอนว่าข้าย่อมยินดี เอาเช่นนี้เถิด อาณาจักรเฟิ่งหลินของข้ามีบุรุษที่ดีไม่น้อย ถือโอกาสจัดงานประลองคัดเลือกคู่ครองให้เจ้าจะดีกว่า ข้าและฮองเฮาจะเลือกคู่ครองที่ดีที่สุดให้กับแม่นางถัวน่าอย่างแน่นอน”

องค์ชายอวิ๋นถ่ายังต้องการจะกล่าวบางอย่าง ทว่าถูกเซี่ยเฉิงจิ่นขัดขึ้นมาเสียก่อน

เซี่ยเฉิงจิ่นสะบัดมือ สีหน้าจริงจัง “ข้าไม่สนว่าฮ่องเต้พระองค์อื่นทำอย่างไร แต่ฮ่องเต้ผู้นี้จะมีเพียงภรรยาเดียว ไม่มีสนมอื่น ข้าและฮองเฮาจะเลือกชายหนุ่มมากพรสวรรค์จากอาณาจักรเฟิ่งหลินที่คู่ควรกับแม่นางถัวน่าให้ด้วยตนเองคนหนึ่ง หรือไม่แม่นางถัวน่าก็ติดตามพี่ชายกลับไปยังเผ่าคงเจิน หาบุรุษเผ่าคงเจินมาเคียงคู่ตุนาหงันเถิด”

องค์ชายอวิ๋นถ่าหันกลับไปมองถัวน่า

ถัวน่ามองลู่จื่ออวิ๋นอย่างไม่ยินยอม “ในเผ่าคงเจินเรา หากสตรีสองคนตกหลุมรักบุรุษหนึ่งคน หรือบุรุษสองคนตกหลุมรักสตรีหนึ่งคนจะต้องประลองกัน ผู้ชนะจึงจะได้ของรางวัลไป”

ลู่จื่ออวิ๋นกระแอมเล็กน้อยเพื่อปิดบังรอยยิ้มของนาง

เซี่ยเฉิงจิ่นเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “ฮองเฮาดูเหมือนจะสำราญใจยิ่งนัก”

“มิได้ หม่อมฉันเพียงนึกไม่ถึงว่าจะมีคนทำให้ฝ่าบาทกลายเป็นของรางวัล” สิ้นคำ ลู่จื่ออวิ๋นก็หันไปเอ่ยกับถัวน่า “แม่นางถัวน่า ข้าอาจทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว ในอาณาจักรเฟิ่งหลินของเรา ทั้งบุรุษและสตรีล้วนเป็นของตนเอง ไม่ใช่ของผู้อื่น เจ้าแสดงความรักต่อเขาได้ ข้าย่อมชื่นชมความกล้าที่จะรักและกล้าที่จะเกลียดของเจ้า เพียงแต่ หากเจ้าชอบคนผู้หนึ่งด้วยใจจริง จะปล่อยให้คนผู้นั้นกลายเป็นเบี้ยต่อรองของตนได้อย่างไร?”

“พระนางฮองเฮาไม่กล้ารับคำท้าหรือ?”

“ข้าย่อมไม่ปล่อยให้สามีของตนเองกลายเป็นเบี้ยต่อรอง นั่นเป็นการไม่เคารพเขาเกินไป ทั้งยังไม่เคารพต่อความรักของเรา แม่นางถัวน่า เจ้ายอดเยี่ยมยิ่ง เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าเจ้ายอดเยี่ยมแล้วจะพาตัวสามีของข้าไปได้” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งสุขุม “ที่นี่ไม่ใช่เผ่าคงเจิน ดังนั้นย่อมไม่มีผู้ใดตอบรับกฎเกณฑ์นี้ของเจ้า”

องค์ชายอวิ๋นถ่าต้องการสมรสเชื่อมสัมพันธ์ ไม่ได้ต้องการสร้างศัตรู

เขานึกไม่ถึงว่าน้องสาวที่โดดเด่นเช่นนี้จะถูกปฏิเสธแล้ว นี่แตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้

อย่างไรก็ตาม ในฐานะว่าที่ผู้นำของเผ่าคงเจิน เขาย่อมมีสมองเช่นกัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว หากยังพัวพันเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าแทนที่จะได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์จะกลายเป็นศัตรูกันไปเสียก่อน