บทที่ 857 เรื่องเริ่มเปิดเผย

บทที่ 857 เรื่องเริ่มเปิดเผย

บทที่ 857 เรื่องเริ่มเปิดเผย

หลังจากว่าราชกิจช่วงเช้า ลู่จื่ออวิ๋นอาเจียนตัวโยนจนหมดแรงอยู่อย่างนั้น

ติงเซียงลูบหลังนาง ส่วนไป๋จื่อเตรียมน้ำไว้ให้

เมื่อลู่จื่ออวิ๋นหยุดอาเจียนแล้ว ไป๋จื่อก็ยกน้ำอุ่นเข้ามาให้นางบ้วนปาก

“ฮองเฮา ว่าราชกิจช่วงเช้าเมื่อครู่นี้ทรงอดกลั้นเกินไปแล้วกระมังเพคะ?”

“ตอนที่ท่านแม่ตั้งครรภ์ ข้าอยู่ข้างกายนางตลอดเวลา เห็นอาการของคนตั้งครรภ์มาหมดแล้ว ดังนั้นจึงเตรียมใจไว้ตั้งแต่เนิ่น เมื่อครู่นี้กินลูกพลัมแห้งที่จือเหยียนเตรียมไว้ให้ ระงับอาการแล้ว ไม่ได้ไม่สบายตัวถึงเพียงนั้น…” ลู่จื่ออวิ๋นลูบท้องแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเด็กคนนี้ซุกซนจริง ๆ รอเขาเกิดมาแล้ว ดูสิว่าข้าจะตีเขาอย่างไร”

“ฮองเฮาตอนนี้ยังทักทายเช่นนี้ ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะตัดใจตีเขาไม่ลงนะเพคะ” ติงเซียงเอ่ย “วันนี้ไม่มีอะไรสำคัญ ฮองเฮาหยุดพักสักวันเถิดเพคะ!”

“เหตุใดจะไม่มี? มังกรโลกพลิกกาย กระทั่งแผ่นศิลาที่กล่าวหาว่าข้าเป็นปีศาจยังโผล่ออกมา หากข้าไม่จัดการให้ดี เกรงว่าฝ่าบาทไม่ทันได้กลับมาก็จะมีคนก่อกบฏก่อนแล้ว”

หลายวันต่อมาก็มีข่าวล่าสุดจากทางหนานโจว กล่าวว่าผู้ประสบภัยทำร้ายเซี่ยชิงโจวผู้ที่กำลังตรากตำเพื่อบรรเทาทุกข์จนได้รับบาดเจ็บ นอกจากนี้ทหารยังทำให้ราษฎรไม่น้อยได้รับบาดเจ็บอีกเช่นกัน ที่นั่นจึงวุ่นวายโกลาหลขึ้นมา

ซื่อจื่ออันกั๋วกงนำเงินไปซื้อเสบียงและสิ่งของบรรเทาทุกข์แต่กลับพบโจรปล้นระหว่างทาง เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ลูกน้องที่เขาพาไปเสียชีวิตแทบทั้งหมด มีผู้เหลือรอดเพียงไม่กี่คน

ในท้องพระโรง ขุนนางพลเรือนและขุนนางทหารล้วนโมโหเป็นอย่างยิ่ง กล่าวว่าผู้ประสบภัยเหล่านี้ไม่คู่ควรกับการช่วยชีวิต บอกว่าหนานโจวเป็นดินแดนป่าเถื่อน ควรเข้าควบคุมพวกเขาด้วยกำลัง

“ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไปจัดการเรื่องบรรเทาทุกข์หนานโจวด้วยตนเอง” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย

“ฮองเฮา ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ คนป่าเถื่อนเหล่านั้นโหดร้ายกับขุนนางที่ไปช่วยบรรเทาทุกข์ หากฮองเฮาไปแล้ว เกรงว่าจะเป็นอันตราย หากพวกเขาใช้พระองค์เป็นเครื่องต่อรองกับราชสำนัก เช่นนั้นพวกเรายิ่งจะเป็นฝ่ายถูกกระทำนะพ่ะย่ะค่ะ”

“หนานโจวห่างจากเราเพียงสิบวันเท่านั้น อีกทั้งยังอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง หากหนานโจวเป็นเมืองป่าเถื่อน เช่นนั้นพวกเรานับเป็นอะไร?” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าวต่อไป “บัดนี้พวกเราเพียงแค่ได้ยินข่าว สถานการณ์แท้จริงเป็นอย่างไรยังต้องตรวจสอบกันต่อ ถ้าใต้เท้าทุกท่านจะให้คำพูดเพียงไม่กี่คำที่ส่งกลับมายืนยันว่าหนานโจวกำลังจะกบฏ พวกท่านมีเพียงสองริมฝีปากเผยอขึ้นลง ดังนั้นถ้อยคำที่กล่าวออกมาจะต้องรับผิดชอบให้ได้”

“ฮองเฮาเสด็จไปหนานโจวเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าเฟิ่งกล่าว “เรื่องในราชสำนักกระหม่อมจะหารือกับใต้เท้าทุกท่าน หากมีอะไรตัดสินไม่ได้จะส่งม้าเร็วแปดร้อยลี้ไปยังหนานโจวเพื่อให้พระนางตัดสินใจ”

ใต้เท้าจิ้นและใต้เท้าหยางเห็นด้วย

ทั้งสามคนนี้เป็นผู้ที่เซี่ยเฉิงจิ่นแต่งตั้งมาจึงล้วนมีใจภักดี แน่นอนว่าบางครั้งวิธีการจัดการของพวกเขาออกจะทะนงตนบ้างเล็กน้อย อีกทั้งยังไม่มีไหวพริบเพียงพอ

“ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ องค์หญิงใหญ่และอู่อันอ๋องจะกลับเข้ามาในราชสักนัก ใต้เท้าทุกท่านสามารถหารือกับทั้งสองท่านได้” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว

“พ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางทั้งหลายต่างมองหน้ากัน

ราชวงศ์อาณาจักรเฟิ่งหลินมีปัญหาเรื่องมีผู้สืบสันตติวงศ์ยาก องค์หญิงใหญ่ซ่างกวนหมิงเสียจึงเติบโตมาในห้องทรงพระอักษรเช่นเดียวกันกับเหล่าองค์ชาย อย่างไรก็ตาม แต่ไหนแต่ไรมาองค์หญิงใหญ่ล้วนไม่ได้ข้องเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนัก จึงไม่มีผู้ใดเห็นนางเป็นจริงเป็นจัง

ส่วนอู่อันอ๋อง เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามชื่อเสียงโด่งดังในอาณาจักรฮุ่ย เป็นที่รู้จักในเรื่องรูปร่างหน้าตาและความสง่างามดุจภาพศิลป์มาโดยตลอด เมื่อทั้งสองคนกลับมายังราชสำนักก็เพียงแค่มีตำแหน่งเพิ่มขึ้นมาสองตำแหน่งเท่านั้น คงไม่ได้มีบทบาทใหญ่โตอะไร

เมื่อลู่จื่ออวิ๋นเสร็จจากว่าราชกิจช่วงเช้าก็สั่งให้คนของนางเก็บสัมภาระ นางต้องเร่งเดินทางไปยังหนานโจวทันที

“ฮองเฮา พระวรกายของท่าน…”

“สุขภาพของข้าแข็งแรงดี” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “เจ้าไปตามจือเหยียนมา พานางไปด้วย”