บทที่ 872 ทันทีที่นางมาถึงก็กลายเป็นท่านยายแล้ว

มู่ซืออวี่และคนอื่น ๆ เร่งฝีเท้าตามซ่างกวนหมิงเสียและอู่อันอ๋องเข้าไปในวังโดยเร็ว

“เรื่องใหญ่เพียงนี้ เด็กคนนั้นกลับไม่เขียนจดหมายถึงเรา” มู่ซืออวี่บ่น “หากเรารู้เรื่องก่อนหน้านี้ คงมาถึงที่นี่เร็วกว่าเดิม ไม่ต้องรอจนป่านนี้”

“ราชสำนักของอาณาจักรฮุ่ยแทบจะวางอยู่บนไหล่ของผู้สำเร็จราชการแทน ท่านมีฐานะเป็นถึงพระชายาผู้สำเร็จราชการแทน ทั้งยังเป็นผู้นำด้านการค้า เรื่องมากมายล้วนต้องมีท่านคอยจัดการ นางไม่อยากให้ท่านเป็นกังวลจึงปิดบังเรื่องนี้ วันนั้นนางกล่าวไว้แล้วว่า หากเฉิงจิ่นกลับมา นางจะกลับไปอาณาจักรฮุ่ย พาลูกของพวกเขาไปให้พวกท่านดู”

“ไม่จำเป็นต้องให้นางพากลับไป ข้ามีขาของตนเอง อยากมาก็มาได้ทุกเมื่อ” มู่ซืออวี่รุดไปถึงหน้าพระตำหนักฮองเฮา พลันเอ่ยถามขึ้นมาอย่างเป็นกังวล “เหตุใดไม่มีเสียงแม้แต่น้อยเล่า?”

“คงกลัวว่าท่านเป็นห่วง เมื่อครู่นี้ข้ายังได้ยินเสียงจากข้างในอยู่เลย ทุกอย่างปกติดี” ซ่างกวนหมิงเสียกล่าว

“ชิงเอ๋อร์ เจ้ากับน้องชายรออยู่ข้างนอก แม่จะเข้าไปดู” มู่ซืออวี่เอ่ย “ซางจือ เจ้าไปนำน้ำมา ข้าจะล้างมือก่อนเข้าไป”

ก่อนที่ซางจือจะได้ขยับ ขันทีเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลงมือจัดการแล้ว

ซางจือเปิดประตูออก มู่ซืออวี่จึงรีบเดินเข้าไป

ลู่จื่ออวิ๋นนอนอยู่บนเตียง ปากกัดผ้าเอาไว้ พยายามอดทนอย่างถึงที่สุด

เมื่อเห็นสภาพเช่นนั้นของลูกสาว หัวใจของมู่ซืออวี่พลันเจ็บแปลบขึ้นมา

นางนั่งลงบนขอบเตียง คว้ามือลู่จื่ออวิ๋นมากุมเอาไว้

ลู่จื่ออวิ๋นจ้องมองมารดา ดวงตาของนางแดงก่ำ

มู่ซืออวี่หยิบผ้าออกจากปากของลูกสาวแล้วดุเสียงแผ่ว “เด็กโง่ การคลอดบุตรเจ็บปวดมาก ไยเจ้าต้องอดกลั้นเอาไว้ แม่อยู่นี่แล้ว แม่จะอยู่กับเจ้า เจ้าจะไม่เป็นไร”

“ท่านแม่” ลู่จื่ออวิ๋นบีบมือมู่ซืออวี่แน่น “ท่านมาที่นี่ได้ ดียิ่งนัก”

ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ลู่จื่ออวิ๋นได้พบกับคนที่นางอยากพบมากที่สุด แม้กระทั่งความเสียใจที่ซ่อนอยู่ข้างในก็เลือนหายไปแล้ว

“พี่หญิง พวกเราก็มาแล้วเช่นกัน ท่านแม่บอกว่าเรายังเล็ก ไม่ยอมให้เราเข้าไป” ลู่จื่อชิงตะโกนเข้ามาจากข้างนอก “ท่านคลอดดี ๆ เล่า คลอดออกมาให้ข้าดู จะได้รู้ว่าที่แท้เป็นเขาน่าเกลียดหรือว่าข้าน่าเกลียดกว่ากัน”

ลู่จื่ออวิ๋นนึกขันขึ้นมา

“เสี่ยวชิงเอ๋อร์ผู้นี้ นิสัยไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยเลยนะเจ้าคะ”

“ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อยจริง ๆ มิหนำซ้ำยังหนักข้อขึ้นยิ่งกว่าเดิม” มู่ซืออวี่เอ่ย “รอเจ้าคลอดแล้ว จับตาดูนางให้ดี ๆ เถิด เจ้าจะได้รู้ว่าความสามารถในการทำลายล้างของน้องสาวมีมากเพียงใด”

ใบหน้าของลู่จื่ออวิ๋นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย…”

ติงเซียงยกของกินเข้ามา เมื่อนางเห็นทุกคนในสกุลลู่ ถ้วยในมือของนางเกือบหล่นลงแตกอยู่รอมร่อ

ทว่าเมื่อนึกถึงลู่จื่ออวิ๋นที่อยู่ข้างใน ติงเซียงก็ไม่มีเวลาพูดคุยกับนายน้อยสกุลลู่อีกต่อไป ทำได้เพียงยกของหวานเข้าไปเท่านั้น

“ฮูหยิน…” ติงเซียงคุกเข่าลงเมื่อเห็นมู่ซืออวี่

มู่ซืออวี่ยื่นมือออกไป “เอามาให้ข้าเถอะ”

นางป้อนของหวานให้ลู่จื่ออวิ๋นด้วยตนเอง

ขั้นตอนต่อจากนี้ มู่ซืออวี่อยู่เคียงข้างลู่จื่ออวิ๋น ทว่าพวกนางไม่ต้องรอนานเกินไปนัก เพียงครึ่งชั่วยามถัดมา การขยับตัวของเด็กก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดก็ออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของลู่จื่ออวิ๋น

“อุแว้ อุแว้ อุแว้…”

เสียงร้องไห้ของเด็กแผดดังลั่นห้อง

ซ่างกวนหมิงเสียได้ยินเสียงนั้นก็ปลื้มปีติเป็นอย่างมาก “คลอดแล้ว คลอดแล้ว…”

ดียิ่งนัก!

ในที่สุดก็คลอดแล้ว

เมื่อสตรีให้กำเนิดบุตรก็เท่ากับเฉียดประตูผีไปหนึ่งก้าว โชคดีที่ลูกสะใภ้ไม่ได้ทำผิดบาปร้ายแรง จึงให้กำเนิดบุตรออกมาอย่างปลอดภัย รอเซี่ยเฉิงจิ่นกลับมา เขาย่อมต้องดีใจเป็นล้นพ้นอย่างแน่นอน

“ขอแสดงความยินดีกับองค์หญิงใหญ่และอู่อันอ๋อง พระนางฮองเฮาได้ให้กำเนิดองค์ชายน้อยออกมาอย่างปลอดภัยแล้วเพคะ”

“ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง?” อู่อันอ๋องเอ่ยถาม

ความคิดเห็น