บทที่ 874 ลู่จื่อชิงถูกขนานนามว่าเป็นมารร้าย

บทที่ 874 ลู่จื่อชิงถูกขนานนามว่าเป็นมารร้าย

บทที่ 874 ลู่จื่อชิงถูกขนานนามว่าเป็นมารร้าย

แน่นอนว่าใน ไม่ช้าข่าวใหญ่ที่ลู่จื่ออวิ๋นให้กำเนิดพระโอรสของฝ่าบาทก็เป็นที่รู้กันทั่วหล้า เมื่อราษฎรรู้ข่าวมงคลนี้ พวกเขาต่างก็ปลาบปลื้มยินดี อย่างไรเสียราชวงศ์ก็มีรัชทายาทแล้ว นั่นหมายความว่าอาณาจักรของพวกเขามีผู้สืบทอด

เพียงแต่ ไม่ช้าก็เกิดข่าวลือที่ไม่เป็นผลดีต่อสกุลลู่แพร่สะพัดในหมู่ชาวบ้าน

“ได้ยินว่าคุณหนูรองลู่ผู้นั้นมาถึงวังหลวงก็ก่อเรื่องราวใหญ่โต นางทุบตีดุด่านางกำนัลสารพัด ไม่เห็นขันทีเหล่านั้นเป็นมนุษย์ ผู้ที่ปรนนิบัตินางต่างก็หวาดผวากันถ้วนหน้า!”

“คุณหนูรองลู่เป็นน้องสาวพระนางฮองเฮา พระนางฮองเฮาเป็นคนอ่อนโยนเพียงนั้น จะมีน้องสาวเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? เจ้าพูดจาเหลวไหลกระมัง!”

“น้องสาวของข้าเป็นนางกำนัล ก่อนหน้านี้ไม่นานนางกลับมาเยี่ยมญาติ เรื่องนี้นางเอ่ยปากออกมาเอง จะเป็นเรื่องเหลวไหลไปได้อย่างไร?”

…

ตึก! ตึก! ฉินโม่ถงเคาะลงบนโต๊ะแล้วหันไปมองลู่จื่อชิงที่กำลังเคี้ยวน่องไก่ ส่งสายตาว่าคนทางนั้นกำลังกล่าวอะไร

ลู่จื่อชิงเงยหน้าขึ้นมองพลางเอ่ยด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือ? ไก่ร้านนี้อร่อยยิ่ง เจ้าไม่กินรึ?”

ซ่งหานจือยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง “ค่อย ๆ กิน ไม่มีผู้ใดแย่งเจ้า”

ลู่จื่อชิงใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเช็ดลวก ๆ ด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

ซ่งหานจือมองผ้าเช็ดหน้าผืนที่สิบที่เสียไป ก่อนจะคว้ามันไปส่งให้เด็กรับใช้ข้าง ๆ

“คนเหล่านั้นพูดเรื่องไร้สาระเรื่อยเปื่อย เจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ” ซ่งหานจือเอ่ย

“ข้าดูเป็นคนว่างถึงเพียงนั้นหรือ?” ลู่จื่อชิงเอ่ย “ข้ากำลังนึกถึงเคล็ดวิชามัจฉาจมวารี ปักษีตกนภาที่ท่านอาจารย์ซ่งสอน นี่ก็ผ่านไปเจ็ดวันแล้ว ข้ากลับไม่เข้าใจความลับของเคล็ดวิชานี้เลย”

“ถึงแม้คำพูดของคนเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ทว่าก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาพูดต่อไปได้เช่นนี้ได้ ไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็ต้องจากไปแล้ว คำนินทาว่าร้ายเช่นนี้ไม่อาจส่งผลกระทบต่อเจ้า ทว่าพี่สาวเจ้าเป็นฮองเฮาของที่นี่ หากเจ้ามีชื่อเสียงไม่ดีจะทำให้ราษฎรกล่าวตำหนินางได้ ไม่เป็นผลดีต่อจิตใจของผู้คน”

ฉินโม่ถงพยักหน้า

“มีคนคิดจะทำลายชื่อเสียงข้า คงเป็นเพราะข้าดึงหนามเหล่านั้นในวังออกมา ทำลายแผนการของคนบางคน ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะ จะได้ดึงตะปูที่อยู่เบื้องหลังออกมา”

“เจ้าไม่เข้าใจผู้คนเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าชาวบ้านทั่วไปจะได้ยินข่าวลือพวกนี้ บางทีอาจเชื่อว่าเป็นความจริง ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเขา พวกเขาแค่เพียงร่วมประสมโรงพูดคุยอย่างครึกครื้นเท่านั้น ผ่านไประยะหนึ่ง เมื่อมีคนเอ่ยถึงคุณหนูรองลู่ขึ้นมา พวกเขาก็แค่นึกได้ว่า ‘โอ้ นังหนูนิสัยร้ายกาจที่ชอบข่มเหงผู้อื่นเพราะพี่สาวของนางเป็นฮองเฮาผู้นั้นหรือ’ พวกเขาจะคิดร้ายอะไรต่อข้ากัน?”

“สภาพจิตใจเจ้านี่…” ซ่งหานจือประกบมือคำนับ “ข้าสู้ไม่ได้จริง ๆ”

ลู่จื่อชิงเคาะโต๊ะเบา ๆ ให้ซ่งหานจือมองชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงข้าม

ชายผู้นั้นเพิ่งนั่งลงก็ให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารมา

“มีอะไรหรือ?”

“นั่นเป็นผู้ฝึกนกที่มีชื่อเสียงที่สุดของที่นี่” ลู่จื่อชิงเอ่ย “ในวังมีคนเลี้ยงนกพิราบ ใช้ติดต่อกับคนข้างนอก นี่อันตรายยิ่งนัก! ข้าต้องช่วยพี่หญิงหาคนผู้นี้ออกมา ในเมื่อใต้เท้าเซี่ยฉลาดเพียงนั้นยังไม่พบเบาะแสใด ๆ เช่นนั้นเราก็ต้องหาหนทางอื่น นั่น คนผู้นั้นเป็นผู้ฝึกนกของที่นี่ จะต้องศึกษาเรื่องนกมามากมายเป็นแน่ หากพาเขาไปด้วย บางทีอาจได้ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด”

“ชิงเอ๋อร์ พวกเขากล่าวผิดแล้ว เจ้าเป็นคนสกุลลู่” ซ่งหานจือเอ่ยด้วยสีหน้าขึงขัง

ลู่จื่อชิงใช้สายตาประหนึ่งมองคนโง่งม “ข้าไม่ใช่คนสกุลลู่ หรือว่าเจ้าใช่?”

แก้มของซ่งหานจือเปล่งสีแดงเรื่อขึ้นมา

“ไยเจ้าต้องหน้าแดง?” ลู่จื่อชิงมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ “คงไม่ใช่เจ้ามาเป็นสหายกับข้า เพราะต้องตาสกุลลู่กระมัง? เจ้าคงไม่ได้มีความคิดเช่นเดียวกับหลี่เยียนหรานใช่หรือไม่?”