บทที่ 898 พายุแห่งความหึงหวง

บทที่ 898 พายุแห่งความหึงหวง

บทที่ 898 พายุแห่งความหึงหวง

“แน่นอนว่าไม่มี”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน สตรีผู้นั้นโผเข้าหาอ้อมแขนเจ้าร้องห่มร้องไห้ออกมา มีคนมากมายพบเห็น” จี้ซ่งเฉิงแสยะยิ้ม สีหน้าของลู่จื่อชิงไม่น่ามองขึ้นเรื่อย ๆ ตามคำพูดแต่ละคำที่เขากล่าว

“นางเป็นพยานคนสำคัญในการสืบสวนของข้า ข้าต้องหาเบาะแสที่ต้องการจากนางจึงต้องติดต่อกัน” ซ่งหานจือเอ่ยกับลู่จื่อชิง “เดิมทีก็ไม่ใช่อย่างที่เขากล่าว”

ลู่จื่อชิงหันไปเอ่ยกับข้ารับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ “ยืนทำอะไรอยู่? ข้าเหนื่อย อยากพักผ่อนแล้ว”

ข้ารับใช้รีบเข้ามาช่วยพยุงนาง

ลู่จื่อชิงออกปากไล่ชายหนุ่มทั้งสองออกไป “ทางนี้ไม่สะดวกรับรองทั้งสองท่านแล้ว ทั้งสองท่านไปเถอะ นอกจากนี้ ภายหน้าผู้ใดไม่เข้าทางประตูหน้า ข้าจะถือว่าเป็นมือสังหาร คนบางคนชอบเป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน ระวังให้ดี อย่าได้กลายเป็นเม่นเสียเล่า!”

จี้ซ่งเฉิงยักไหล่แล้วกล่าว “ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะมาเยี่ยมเจ้าวันหลัง”

หากมีโอกาส…

จี้ซ่งเฉิงหันไปมองลู่จื่อชิง แววตาไม่ยินยอม

ยากนักที่จะได้พบแม่นางน้อยที่ตรงตามความชอบของตน นึกไม่ถึงว่าพวกเขาต้องแยกจากกันเร็วเพียงนี้

ภายหน้าพบกันก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไรแล้ว

คราวนี้เขาต้องไปยังอาณาจักรฮุ่ย ไปหาท่านอ๋องลู่ผู้นั้น หากอีกฝ่ายรับปาก ทุกคนล้วนยินดีกันถ้วนหน้า หากอีกฝ่ายไม่รับปาก เขาคงต้องรุดกลับไปยังอาณาจักรโบราณ ชักธงรบโค่นล้มเจ้านายเก่า

“ชิงเอ๋อร์ ข้าซื้อของกินมาให้ เจ้าลองชิมดูเถิดว่าเป็นอย่างไร หากมีของที่เจ้าชอบก็จดไว้ก่อน คราวหน้าข้าจะซื้อมาให้เจ้าอีก” ซ่งหานจือวางของลงบนโต๊ะ

ลู่จื่อชิงไม่สนใจเขา

ซ่งหานจือทำตัวไม่ถูกขึ้นมา “ชิงเอ๋อร์ ไม่ได้เป็นอย่างที่เขากล่าวจริง ๆ เจ้าก็รู้ ข้าไม่ชอบสถานที่เหล่านั้น เพียงแต่แม่นางไฉ่เอ๋อร์ผู้นั้นเป็นพยานที่สำคัญมาก ข้าทำได้เพียงต้องติดต่อกับนาง”

ลู่จื่อชิงยังคงไม่ตอบสนอง

ซ่งหานจือรู้ว่านางกำลังโกรธจึงทำได้เพียงถอยออกไปก่อน

ข้ารับใช้มองไปทางประตูแล้วกล่าวว่า “คุณหนู พวกเขาไปแล้วเจ้าค่ะ”

เท่านั้นเองลู่จื่อชิงจึงหันไปมอง เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่อยู่แม้แต่คนเดียวจึงหันไปสนใจของกินที่วางอยู่ไม่ไกล

“คุณหนู คุณชายซ่งซื้อมาให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะเจ้าคะ หากไม่กินก็เน่าเสีย หากเน่าเสียก็สิ้นเปลืองแล้ว ยามนี้ทุกคนล้วนกล่าวว่าต้องขยันขันแข็งประหยัดอดออมนะเจ้าคะ หากปล่อยให้อาหารเสียเปล่าคงน่าละอาย”

“เจ้าพูดถูก” ลู่จื่อชิงเดินไปที่โต๊ะ

ตอนนี้นางทำได้เพียงค่อย ๆ เคลื่อนไหว แม้เดินได้ตามปกติแล้ว แต่แน่นอนว่าไม่อาจออกแรงมากไป มิเช่นนั้น ยังไม่ทันหายดีอาการจะหนักยิ่งกว่าเดิมเสียก่อน

นางกำนัลทั้งสองมองหน้ากัน แล้วลอบหัวเราะคิกคัก

คุณหนูรองลู่ท่านนี้ช่างน่ารักเกินไปแล้ว

นางกำนัลคลี่ห่อทั้งหมดออก กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสลอยกรุ่นออกมา

“อันนี้ไม่เลว ท่านแม่ชอบกิน พวกเจ้าห่ออันนี้อีกครั้ง ส่งไปให้แม่ข้า”

“อันนี้ให้ฉาวจิ่ง เขาชอบกินมัน”

“อันนี้ให้พี่หญิงข้า…”

ซ่งหานจือซื้ออาหารมาแปดอย่าง ไม่ว่ารสชาติใดล้วนมีทั้งสิ้น ลู่จื่อชิงเก็บไว้ทานเองสามอย่าง ที่เหลือแจกจ่ายให้กับคนในครอบครัว

“พวกเจ้าว่า… ซ่งหานจือดูผอมลงหรือไม่?” ลู่จื่อชิงเอ่ยถาม “เหตุใดรู้สึกราวกับว่าเทียบกับตอนเพิ่งมาถึง เขาผอมลงไปไม่น้อยเล่า?”