บทที่ 904 แม่นางหมิงจือเหยียน?

เซี่ยชิงโจวเห็นนางไม่สนใจเขา ทั้งยังเห็นท้องนั่นถูกผ่าออกจึงไม่อาจทนต่อเหตุการณ์นองเลือดนี้ได้อีกต่อไป เขาทำได้เพียง… หลับตาลง

หากเขาอยากหนี เช่นนั้นจะหนีไปซ่อนที่ใดเล่า?

ผ่านไปไม่นานนัก หมิงจือเหยียนจึงเปิดปากขึ้น “เอาละ ปล่อยได้แล้ว”

เซี่ยชิงโจวลืมตา จากนั้นจึงเห็นว่ากระต่ายตัวนั้นยังคงอยู่ดี เขาถามด้วยความสงสัย “เจ้าผ่าท้องมันแล้วเย็บกลับเข้าไปใหม่ เจ้าเป็นคนแบบไหนกัน?”

“มีบางอย่างอยู่ในท้องของมันทำให้มันทรมานอยู่ตลอดเวลา กินยาเข้าไปเพียงใดก็ไม่ดีขึ้น ข้านึกถึงตอนที่ยังอยู่หุบเขาเทพโอสถ ท่านอาจารย์เคยบอกวิธีนี้กับข้า ข้าจึงตัดสินใจลองดู”

“ผ่าท้องหรือ?”

“อืม”

บ่าวรับใช้นำยาต้มมาแล้วเอ่ยว่า “นายท่าน ยาพร้อมแล้วขอรับ”

“ยกมาเถอะ!” เซี่ยชิงโจวคิดว่าหากเขาดื่มเร็วเท่าไหร่ก็จะส่งท่านป้าคนนี้ออกไปได้เร็วขึ้น เขาจะได้ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนไปมากกว่านี้

เขาเพิ่งเผชิญกับความเป็นความตายที่ดาหน้าเข้ามาหลายต่อหลายครั้ง จึงไม่อาจทานทนต่อภัยคุกคามเช่นนี้ได้อีก

เซี่ยชิงโจวเพิ่งดื่มลงไปหนึ่งอึกก็ถึงกับต้องพ่นน้ำลายพุ่งพรวดออกมา

หมิงจือเหยียนผู้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดละอองมองเขาอย่างเยือกเย็น

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เซี่ยชิงโจวชี้ไปยังยาต้มที่เหลืออยู่ในถ้วย “แต่นี่มันขมเกินไปแล้วจริง ๆ”

“ยาดีย่อมมีรสขม”

“เจ้าก็รู้ว่าข้าทนความขมไม่ไหว”

เซี่ยชิงโจวเคยพบหมิงจือเหยียนหลายครั้งหลายครา นิสัยไม่ดีเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ของเขาผู้อื่นไม่รู้ ทว่าหมิงจือเหยียนกลับรู้แจ้งกระจ่างใจ

“อืม ใต้หล้านี้ไม่มียาใดหวาน”

“ขออภัย ข้าจะให้บ่าวรับใช้พาเจ้าไปล้างเนื้อล้างตัว เจ้าวางใจเถอะ ยานี้ข้าจะดื่มให้หมดอย่างแน่นอน”

เซี่ยชิงโจว “…”

ช่างเถิด ภัยพิบัตินี้อย่างไรก็ไม่อาจรอดพ้นแล้ว

เขาดื่มยาต้มลงไปทันที

หลังจากดื่มสิ่งนี้ก็แทบอยากจะคายทิ้งเสียให้หมดจริง ๆ แต่กลับทำได้เพียงกลืนมันลงไปภายใต้สายตาที่ไม่สบอารมณ์ของหมิงจือเหยียน

ถ้าไม่ฝืนกลืนมันลงไป เขากังวลจริง ๆ ว่าจะต้องพ่นมันออกมาเหมือนก่อนหน้านั้น

“หมดแล้ว ดื่มแล้ว”

“เช่นนั้นก็ใช้ได้” หมิงจือเหยียนลุกขึ้นยืน

“รอประเดี๋ยว เจ้าไปล้างเนื้อล้างตัวก่อน ข้าจะให้บ่าวรับใช้ไปซื้อชุดที่เจ้าใส่ได้มา” เซี่ยชิงโจวเอ่ย “ไม่อย่างนั้น หากเจ้าออกไปเช่นนี้ ผู้ที่ไม่รู้คงคิดว่า…”

หมิงจือเหยียนมองเสื้อผ้าที่เปียกโชก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าน้อย ๆ

หลังจากหมิงจือเหยียนไปแล้ว เซี่ยชิงโจวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เพียงแต่ เขาไม่อาจพักผ่อนได้ในตอนนี้ อย่างไรเสียหมิงจือเหยียน ‘แขก’ ผู้นี้ก็ยังไม่จากไป เขาต้องรอจนกระทั่งนางออกจากจวนเซี่ยไปจึงจะได้พักผ่อน

“นายท่าน แม่นางหมิงล้างเนื้อล้างตัวเรียบร้อยแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้กล่าว “นางกล่าวว่านางยังไม่ได้ถือของตนเองไปจึงให้บ่าวมาเอาของไปให้ขอรับ”

“ไม่ต้อง ข้าจะนำไปให้นางเอง” เซี่ยชิงโจวถือล่วมยาทั้งสองไป

ภายในสวน มีหญิงสาวงดงามผู้หนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ในสนามหญ้า นางลูบไล้ขนของแมวดำตัวหนึ่งเบา ๆ พลางกล่าวพึมพำบางอย่าง

แมวดำตัวนั้นมอมแมมเล็กน้อย ทั่วทั้งตัวเปรอะเปื้อน ไม่มีความสดใสแม้แต่นิด

ความคิดเห็น