บทที่ 913 ไม่เช่นนั้น ท่านก็แต่งภรรยาสักคนเถอะ!

บทที่ 913 ไม่เช่นนั้น ท่านก็แต่งภรรยาสักคนเถอะ!

บทที่ 913 ไม่เช่นนั้น ท่านก็แต่งภรรยาสักคนเถอะ!

“ข้าได้ยินพวกเขาพูดกันว่า พระชายาผู้สำเร็จราชการแทนเป็นสตรีประหลาด แม้กระทั่งใต้เท้าฉีเซียวยังชื่นชม ขอเพียงท่านช่วยพูดให้ข้า ใต้เท้าฉีจะฟังท่านอย่างแน่นอน” จูเคอกล่าว

“แตงที่ฝืนเด็ดนั้นไม่หวาน แม่นางมาจากครอบครัวชาวไร่ชาวนา คงเข้าใจความจริงข้อนี้ดี” มู่ซืออวี่เชื้อเชิญให้นางนั่งลง

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ นำชาและของว่างมาให้

ไม่ว่าจะเป็นชา ของว่าง หรือแม้กระทั่งถ้วยที่ใส่ชา ล้วนแต่ประณีตบรรจงทั้งสิ้น

จูเคอจิบชาหนึ่งอึก แล้วขมวดคิ้วมุ่น “ชานี้ช่างไร้รสชาติ ไม่อร่อยเลย”

หลังจากกินของว่างเข้าไปเพียงหนึ่งคำ นางก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่หวานแม้เพียงนิด ไม่อร่อยเท่าแป้งทอดที่บ้านข้าทำเอง”

สีหน้าของสาวใช้สองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ล้วนแต่ดูอิหลักอิเหลื่อ

มู่ซืออวี่ไม่ได้แสดงสีหน้าว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง

“อย่างไรก็ตาม สัญญาการแต่งงานระหว่างพวกเราสองสกุลได้ตกลงกันนานแล้ว สกุลฉีไม่อาจปฏิเสธการแต่งงานเพียงเพราะสกุลข้าตกต่ำได้” จูเคอเอ่ย “หากเป็นเช่นนี้ สกุลฉีจะไม่ไร้ยางอายเกินไปหน่อยหรือ”

“สัญญาการแต่งงานระหว่างทั้งสองสกุลของพวกเจ้าตัดสินใจกันอย่างไร?”

“ยามนั้นแม่ข้ากำลังตั้งท้อง แม่ใต้เท้าฉีมีความสัมพันธ์อันดีกับแม่ข้าจึงกล่าวว่ารอข้าเกิดมาก่อน แล้วข้าจะเป็นลูกสะใภ้สกุลฉีของพวกเขา” จูเคอก้มหน้าลงอย่างขัดเขิน

“เจ้าได้พบกับใต้เท้าฉีแล้วหรือยัง?”

“เคยพบแล้ว”

“รู้สึกอย่างไร?”

“เขาหน้าตาดีจริง ๆ เพียงแต่อายุมากกว่าเล็กน้อย”

มู่ซืออวี่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ “อายุอานามเจ้าก็คงไม่น้อยแล้ว เหตุใดก่อนหน้านี้ไม่มาทำตามสัญญาหมั้นหมายเล่า หากเจ้ามาเร็วกว่านี้ บางทีอาจแต่งเข้าสกุลฉีไปแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรู้เรื่องการแต่งงาน” จูเคอเอ่ย “ไม่กี่เดือนก่อน จู่ ๆ แม่ข้าก็ได้พบกับสหายเก่า ครั้นพวกเขารำลึกถึงคืนวันเก่าก่อนขึ้นมาก็เอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานระหว่างเรากับสกุลฉี ข้าบังเอิญไปได้ยินเข้า เดิมทีแม่ข้ายังไม่ยอมรับ ภายหลังจึงทนปิดบังข้าไม่ไหวและเล่าทุกอย่างออกมา ข้าได้ยินว่าตนมีคู่หมั้นผู้หนึ่ง แน่นอนว่าย่อมมาทำตามสัญญาหมั้นหมาย ข้าไม่ใช่คนประเภทไม่รักษาสัญญา”

“พระชายา นายน้อยใกล้กลับมาแล้ว ท่านไม่ได้บอกว่าวันนี้จะตุ๋นตีนไก่ไร้กระดูกให้เขาด้วยตนเองหรือเจ้าคะ? หากท่านไม่ไปเตรียมตัว จะไม่ทันการเอาได้นะเจ้าคะ” ฉานอีที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเตือน

“แม่นางจู เจ้าก็เห็นแล้วว่าข้ายังมีเรื่องต้องทำ วันนี้ไม่อาจอยู่รับรองเจ้า” มู่ซืออวี่แย้มยิ้มบาง ๆ “ไม่สู้เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

“เช่นนั้น เรื่องที่ท่านรับปากข้าเล่า?”

มู่ซืออวี่กล่าวยิ้ม ๆ “แม่นางจู เรื่องนี้ข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้จริง ๆ อย่าว่าแต่ข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้ แม้เจ้าจะให้ฝ่าบาทกับฮองเฮาช่วยตัดสินให้ นั่นก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้เช่นกัน พวกเราไม่ใช่ใต้เท้าฉี ไม่อาจไปกดดันเขาให้ตกปากรับคำสู่ขอเจ้าแต่งงานได้”

“เขามีอำนาจมากมาย จึงดูถูกข้าที่เป็นเพียงหญิงบ้านนอกผู้หนึ่ง หากไม่มีผู้ใดช่วยข้า เขาจะต้องไม่ยินดีทำตามสัญญาอย่างแน่นอน” จูเคอรู้สึกไม่พอใจ

“แม่นาง หากเจ้าไม่ได้แต่งให้ใต้เท้าฉี อันที่จริงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร” มู่ซืออวี่เอ่ย

“เพราะเหตุใด?”

“เจ้าเคยเห็นเพียงรูปโฉมหล่อเหลาของใต้เท้าฉีแต่กลับไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขา” มู่ซืออวี่เอ่ย “แม้ว่าผ่านมาหลายปีแล้ว ชื่อเสียงของใต้เท้าฉีเซียวจึงอ่อนลง แต่หากเจ้าไปสอบถามเรื่องของเขา จะพบว่าหน่วยลับในวันคืนที่กำลังรุ่งโรจน์ฆ่าคนไปมากมาย ตัดหัวคนราวกับหั่นหัวไชเท้า ใต้เท้าฉีเซียวมีหน้าตาเช่นนี้กลับไม่เคยแต่งงาน แน่นอนว่าเป็นเพราะคนธรรมดาทั่วไปล้วนไม่กล้าแต่งให้”

“เขาน่ากลัวเพียงนั้นเลยหรือ?”

“มิเช่นนั้นเขาที่มีรูปโฉมเช่นนี้ ทั้งยังมีสถานะสูงศักดิ์ เหตุใดสตรีในเมืองหลวงไม่กล้าแต่งงานกับเขาเล่า?” มู่ซืออวี่ชูนิ้วขึ้น แล้วกล่าวกับจูเคอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง ข้าได้ยินมาว่าเขาได้รับบาดเจ็บ”

“บาดเจ็บแล้วเกี่ยวอะไร ไม่ใช่ว่ารักษาไม่หายเสียหน่อย” จูเคอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวด้วยความตกใจ “คงไม่ได้รักษาไม่หายจริง ๆ กระมัง?”

“ข้าไม่รู้ นั่นเป็นเพียงสิ่งที่คนข้างนอกเล่าลือ” มู่ซืออวี่เอ่ย “เรื่องเช่นนี้ไม่อาจกล่าวเรื่อยเปื่อยได้”

ท้ายที่สุดจูเคอก็ถูกส่งออกไปแล้ว

หลังจากนางจากไป มู่ซืออวี่ก็กลับมานั่งที่เดิม

ตีนไก่ตุ๋นต้องปรุงจริง ๆ เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้ หากแต่เป็นครึ่งเดือนก่อน เด็กเหล่านั้นกินตีนไก่มาได้ครึ่งเดือนแล้ว หมู่นี้พวกเขาย่อมหมดความอยาก