บทที่ 941 สำนักตรวจการเกิดเรื่องแล้ว

ขณะที่ลู่ฉาวอวี่กำลังจะนอนลงก็มีเสียงมาจากข้างนอก

“เกิดอะไรขึ้น?”

ลู่โหลวรายงานผ่านประตู “ใต้เท้า เกิดเรื่องกับทางสำนักตรวจการแล้วขอรับ”

ลู่ฉาวอวี่ผลุนผลันลุกขึ้น แต่งกายแล้วเร่งเดินออกไป

“แจ้งใต้เท้าคนอื่น ๆ แล้วหรือยัง?”

“ใต้เท้าทุกท่านกำลังเก็บข้าวของ เตรียมรุดกลับเข้าเมืองโดยเร็วขอรับ”

ลู่ฉาวอวี่พยักหน้า “ได้ เช่นนั้นเราล่วงหน้าไปก่อน”

ทางด้านลู่ฉาวอวี่เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โต สิงเจียซือที่กำลังนอนอยู่บนเตียงได้ยินเสียงพูดคุยอยู่ด้านนอก จากนั้นก็ได้เสียงเกือกม้า นางลุกขึ้นนั่งแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง จึงเห็นลู่ฉาวอวี่ควบม้าออกไปพอดี

ภายใต้แสงจันทร์ เงาร่างของเขาองอาจห้าวหาญ ประหนึ่งลมพัดกระโชก ชายหนุ่มควบขี่ม้าทะยานออกไป

ด้วยเหตุผลบางอย่าง สิงเจียซือกลับนอนไม่หลับ

จิตใจของนางเต็มไปด้วยภาพแผ่นหลังของลู่ฉาวอวี่ที่เคลื่อนห่างออกไป

ทุกคนล้วนกล่าวว่าใต้เท้าลู่เป็นคนโหดเหี้ยมทารุณ ขอเพียงเขาขุ่นเคือง แม้กระทั่งขุนนางคนสำคัญในราชสำนักก็ไม่อาจหลุดรอดไปได้ ดังนั้นชื่อเสียงความโหดร้ายของเขาจึงเป็นที่รู้จักแม้กระทั่งกับชาวบ้านที่อยู่ห่างไกล

“แท้จริงแล้วเขามีอะไรโหดเหี้ยมกัน?”

นอกจากนั้น บนโลกนี้จะมีเทพผู้ชั่วร้ายที่หน้าตาดีเพียงนี้ได้อย่างไร?

ลู่ฉาวอวี่รุดกลับเข้าเมืองในชั่วข้ามคืน ทว่าประตูเมืองปิดไปนานแล้ว อย่างไรก็ตาม ขอเพียงแสดงป้ายสัญลักษณ์สกุลลู่ ทหารรักษาประตูเมืองก็เปิดประตูในทันที

“เจ้ารั้งอยู่ที่นี่รอใต้เท้าคนอื่น ๆ” ลู่ฉาวอวี่กำชับลู่โหลว

ลู่โหลวรับคำ

ลู่ฉาวอวี่รุดกลับไปยังสำนักตรวจการก่อน

“ใต้เท้า ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว” ผู้ตรวจการหลินเดินเข้ามาต้อนรับ “นักโทษประหารหนีไปแล้ว”

“หนีไปอย่างนั้นหรือ?” ลู่ฉาวอวี่ชะงักฝีเท้า เหลือบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคมปลาบ “ข้าจำได้ว่านักโทษประหารเหล่านั้นถูกทรมาน แต่ละคนหายใจรวยริน จะหนีไปได้อย่างไร?”

“ข้าน้อยก็เพิ่งทราบข่าวหลังมาถึง จนบัดนี้ยังไม่ทราบเหตุผลขอรับ” ผู้ตรวจการหลินกล่าว

ลู่ฉาวอวี่กลับไปยังที่คุมขังนักโทษประหาร

ชายหนุ่มเห็นเพียงนักโทษไม่น้อยนอนระเนระนาดอยู่ตรงนั้น อีกทั้งพวกเขาทุกคนล้วนมีรอยบาดที่คอ รอยบาดนั้นเล็กมาก ราวกับว่าเกิดจากเส้นลวด

“นี่เป็นอาวุธสังหารที่คุณชายไป่เปี้ยนใช้กระมัง?” ผู้ตรวจการหลินกล่าว “หรือว่าคุณชายไป่เปี้ยนผู้นั้นไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ ก่อนหน้านี้ล้วนหลอกลวงเรา?”

“เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด?

“ผู้ใต้บังคับบัญชาพบเห็นเหตุการณ์นี้ก็แจ้งพวกเราในทันที เนื่องจากใต้เท้าอยู่นอกเมือง กว่าจะแจ้งให้ใต้เท้าทราบจึงใช้เวลาพอสมควร ดังนั้นเรื่องนี้จึงเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วยามที่แล้ว”

“เช่นนั้นท่านเล่า? ท่านไม่ได้ออกจากเมืองนี่” ลู่ฉาวอวี่จ้องมองอีกฝ่าย

“ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ วันนี้เป็นวันเกิดครบสิบขวบของลูกชายข้าน้อย ข้าน้อยมีความสุขมากเกินไป จึงดื่มกับฮูหยินสองจอก จากนั้นจึงหมดสติไป…”

ขณะที่ลู่ฉาวอวี่กำลังตรวจสอบคดีนี้ ใต้เท้าคนอื่น ๆ ก็รุดกลับมาแล้วเช่นกัน

ศพที่นอนเกลื่อนกลาดบนพื้นทำให้เหล่าขุนนางโกรธจัด ขณะเดียวกันพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความหวาดผวาที่ยังคั่งค้าง หากพวกเขาไม่ได้ไปผ่อนคลายที่เรือนพักผ่อนบนภูเขากับลู่ฉาวอวี่วันนี้ เกรงว่าพวกเขาจะเป็นหนึ่งในผู้ตายเช่นกัน

หลังจากตรวจนับ พบว่าสำนักตรวจการได้สูญเสียผู้คุมไปทั้งหมดยี่สิบห้าคน อาวุธที่สังหารพวกเขาล้วนแต่เป็นของคล้ายเส้นลวด นอกจากนี้ยังมีนักโทษประหารห้าคน นักโทษร้ายแรงสิบสามคน นักโทษทั่วไปห้าสิบห้าคนหลุดออกไปด้วย

รุ่งสาง ลู่ฉาวอวี่สวมชุดขุนนางไปเข้าประชุมเช้า

ความคิดเห็น