บทที่ 949 ความขัดแย้งภายใน

“ในเมื่อไม่มีเรื่องใดแล้ว นายท่านรองก็กลับไปที่หอหมิงหนิงเถอะ!” มู่ซืออวี่เอ่ยเตือน

หอหมิงหนิงเป็นสถานที่รับรองแขกบุรุษ

ลู่เซวียนจึงเอ่ยว่า “ได้ เช่นนั้นข้ากลับก่อนแล้ว”

หลังจากลู่เซวียนจากไป ฉู่หนิงจูก็เอ่ยขึ้น “ข้าจะไปดูที่ห้องครัวเสียหน่อย พวกท่าน…”

“ท่านไปจัดการเถอะ พวกเราเพียงแค่เดินเล่นเท่านั้น สวนของท่านค่อนข้างงามทีเดียว ไม่ทันรู้สึกตัวก็มาถึงที่นี่เสียแล้ว”

“พูดถึงสวนแล้ว อันที่จริงข้ายังอยากจะรบกวนพระชายาบางอย่าง” ฉู่หนิงจูเอ่ย “ข้าคิดจะปรับเปลี่ยนสวนใหม่ พระชายาเชี่ยวชาญด้านนี้ ไม่รู้ว่ามีคำแนะนำใดหรือไม่?”

“วันนี้วุ่นวายเกินไป เช่นนั้นวันหลังค่อยพูดคุยกันเถิด” มู่ซืออวี่เอ่ย “เรื่องเช่นนี้ไม่อาจอธิบายได้ชัดเจนเพียงสองสามประโยค”

“ได้ เช่นนั้นข้าต้องรบกวนวันหลังแล้ว”

หลังจากฉู่หนิงจูไปแล้ว ซูจือหลิ่วก็มองตามเงาร่างนาง กล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “พวกท่านสุภาพใส่กันเช่นนี้ ข้าไม่ชินเอาเสียเลย ก่อนหน้านี้พวกเราเคยแลกเปลี่ยนจดหมายกัน ตอนนั้นยังไม่รู้สึกห่างเหินเช่นนี้”

“หลายปีมานี้ไม่ได้พบกัน เกิดหลาย ๆ อย่างขึ้น สถานะของเราก็เปลี่ยนไป จะใกล้ชิดกันดังแต่ก่อนได้อย่างไร ถึงแม้นางยินดี เจ้าจะไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนหรือ? เรื่องเมื่อครู่นี้ เจ้าเห็นแล้วเหตุใดต้องซ่อนตัวเล่า? หรือไม่ใช่เพราะเจ้ากำลังกังวลอะไร?” มู่ซืออวี่เอ่ยแทงลงกลางใจซูจือหลิ่ว “ในชีวิตของเราจะต้องพบเจอกับผู้คนมากมาย ระหว่างทางย่อมมีบางคนแยกย้ายกันไป หากยังสนิทสนมกันได้ก็ดีมากแล้ว สนิทสนมกันเพียงผิวเผินก็นับว่าสนิทสนมกัน เหตุใดต้องโลภมากเพียงนั้น”

“ร่างกายท่านพี่…”

“ไม่ต้องกังวล จะต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน เพียงแค่รออีกสองสามวัน”

มู่ซืออวี่และซูจือหลิ่วเดินเล่นไปรอบ ๆ จากนั้นก็กลับไปที่สวนซึ่งเป็นที่รับรองแขกสตรี

เมื่อฮูหยินคนอื่น ๆ เห็นพวกนางกลับมาก็มอบที่นั่งสำคัญให้ทั้งคู่

“ละครเรื่องนี้ค่อนข้างดีทีเดียว” ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เอ่ย “พวกท่านไม่ฟังงิ้ว ไปที่ใดมาหรือ?”

“เดินเล่นรอบ ๆ น่ะ สัดส่วนของจวนหลังนี้ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว ข้าจึงสงสัยใคร่รู้เล็กน้อย”

“นิสัยนี้ของท่านผ่านไปกี่ปีล้วนเป็นเช่นเคย ยามเห็นบ้านเรือนใหม่ ๆ ก็มักจะศึกษาการวางสัดส่วนบ้านของผู้อื่นเสมอ” ฮูหยินผู้เฒ่าโม่หัวเราะน้อย ๆ

ฉีซืออี้และพี่หญิงน้องหญิงหลายคนพูดคุยหัวเราะกัน

นางเพิ่งมายังเมืองหลวง ไม่มีสหายที่รู้จักมักคุ้น งานเลี้ยงครั้งนี้เป็นโอกาสให้นางได้ทำความรู้จักกับสหาย

คุณหนูผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายล้วนอยู่ในแวดวงเดียวกัน ปกติมักจะทะนงตน หากมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันกับทุกคน นางย่อมสามารถหลอมรวมเข้าสู่แวดวงนี้ได้เร็วขึ้น

“นั่นผู้ใดหรือ?” ฉีซืออี้ถามหยางเข่อเจีย คุณหนูภรรยาเอกของจวนหยางกั๋วกงน้องหญิงคนใหม่ของนาง

หยางเข่อเจียเหลือมองแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “พี่หญิงหลี่เยียนหรานแห่งจวนเสนาบดีหลี่”

“เหตุใดนางดูไม่มีความสุขถึงเพียงนั้น? ข้ารับรองนางไม่ดีพอหรือ?” ฉีซืออี้รู้สึกงุนงง

“ได้ยินว่าที่จวนกำลังหารือกันเรื่องงานแต่งงานของนาง” หยางเข่อเจียกระซิบเสียงเบา “ทุกคนในเมืองหลวงล้วนรู้ดีว่านางต้องตาใต้เท้าลู่น้อย เพียงแต่ใต้เท้าลู่น้อยเสมือนกับเทพเซียนบนสรวงสวรรค์ ไม่ใช่ผู้ที่คนธรรมดาอย่างเราจะแตะต้องได้ ฮูหยินหลี่ไม่ได้สนใจว่านางจะร้องไห้โวยวายเพียงใด ตอนนี้กำลังหารือเรื่องการแต่งงานกับฮูหยินอีกหลายท่านแล้ว”

“ใต้เท้าลู่น้อย…” ฉีซืออี้เหลือบมองหลี่เยียนหรานอีกสองสามครั้ง

หลี่เยียนหรานนับได้ว่าสะสวย เพียงแต่ไม่ได้โดดเด่นมากมาย อย่างน้อยในความคิดของฉีซืออี้ รูปร่างหน้าตาของตนก็ดียิ่งกว่านาง

“ใต้เท้าลู่น้อยอายุอานามไม่น้อยแล้ว เหตุใดยังไม่หมั้นหมายเล่า? หรือว่าเขามีคนรักแล้ว?”

“มีสิ!”

ฉีซืออี้ “…”

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินพระชายาลู่เอ่ยถึงแล้ว เพียงแต่นางยังไม่คิดยอมแพ้ ยังคิดจะสอบถามดูอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่า…

เป็นดังคาด เขาโดดเด่นถึงเพียงนั้น จะไม่มีคนรักได้อย่างไร?

เพียงแต่อายุวัยนี้ยังไม่ได้แต่งงาน หรือว่าคนรักผู้นั้นมีปัญหาอะไร?

ความคิดเห็น