บทที่ 96 ต้องการอะไรกันแน่

บทที่ 96 ต้องการอะไรกันแน่

บทที่ 96 ต้องการอะไรกันแน่

หลังจากได้ยินคำพูดของถังเหยียนจื้อแล้ว มู่ซือเจียวและแม่เฒ่าเจียงก็แสดงสีหน้าพิลึกพิลั่นออกมา

“เจ้าบอกว่า… มู่ซืออวี่นังชั่วคนนั้น… ขายหมูตุ๋นให้ร้านอาหาร วันหนึ่งมีรายได้หลายร้อยอีแปะงั้นรึ?”

แม่เฒ่าเจียงรู้สึกราวกับว่านางหูฝาดไป ไม่เช่นนั้นจะได้ยินคำพูดน่าเหลือเชื่อเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ถูกแล้ว พวกท่านไม่รู้หรือ?” ถังเหยียนจื้อแปลกใจ

มู่ซือเจียวเหลือบมองแม่เฒ่าเจียงอย่างตัดพ้อต่อว่า

“ข้าอยู่สกุลหลี่ แน่นอนว่าไม่รู้ เหตุใดท่านย่าถึงไม่พูดอะไรเลย?”

“ใครจะสนใจว่านางจะทำอะไร?” แม่เฒ่าเจียงปากแข็ง

อย่างไรนางก็ควบคุมมู่ซืออวี่ไม่ได้แล้ว

“เช่นนั้นท่านอยาก…”

ถังเหยียนจื้อยิ้มแย้ม “ข้าเป็นตัวแทนของเถ้าแก่ภัตตาคารหมายเลขหนึ่งมาต่อรองการค้า ภัตตาคารหมายเลขหนึ่งยินดีซื้อหมูตุ๋นของนางด้วยราคาที่สูงกว่า”

มู่ซือเจียวเบ้ปาก “แล้วเกี่ยวอันใดกับข้า?”

“เจียวเอ๋อร์…” ถังเหยียนจื้อมองอีกฝ่ายอย่างลุ่มหลง “ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า แต่เกี่ยวกับข้า ข้าทำการค้าร่วมกับภัตตาคารหมายเลขหนึ่ง ในเมื่อรับภาระหน้าที่นี้มาแล้วก็อยากจะทำออกมาให้ดี”

มู่ซือเจียวแทบทนสายตาเร่าร้อนของถังเหยียนจื้อไม่ไหว นางก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“แต่ว่า… นางไม่ฟังคำข้าแล้วน่ะสิ”

“แต่ก่อนเคยได้ยินว่าซืออวี่เชื่อฟังท่านย่าที่สุด หากมีท่านย่าคอยชักใยจะต้องราบรื่นขึ้นแน่” ถังเหยียนจื้อเอ่ยกับแม่เฒ่าเจียง

แม่เฒ่าเจียงทำหน้าพิลึกกึกกือ

เชื่อฟังนางที่สุด?

นั่นมันเมื่อก่อน ดูเหมือนว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะไม่ได้มาที่หมู่บ้านของพวกเขาเสียนาน ถึงได้ไม่รู้ว่าทิศทางลมของหมู่บ้านว่าเปลี่ยนไปนานแล้ว

แล้วนางควรทำอย่างไรดี เมื่อครู่เพิ่งรับของกำนัลจากคนอื่นเขา หากปฏิเสธออกไปในตอนนี้ เกรงว่าจะล่วงเกินคนแล้ว

….

มู่ซืออวี่ตากเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เช็ดมือให้แห้ง และพูดกับลู่ฉาวอวี่ว่า “เตรียมพร้อมหรือยัง? ข้าจะลองบรรยายให้พวกเจ้าฟังก่อน หากพวกเจ้ารู้สึกว่าไม่เข้าทีก็ลองเปลี่ยนดู”

เดิมทีอยากทำงานกับลู่เซวียน เพราะในเมื่อเปลี่ยนเป็นลู่ฉาวอวี่ ก็ไม่อาจเล่าเรื่องราวรัก ๆ ใคร่ ๆ อะไรเทือกนั้นได้ นางคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายจึงเล่าเรื่องราวการแก้แค้นเรื่องราวหนึ่งแทน

“ถังอวี้และถังชิงเป็นบุตรชายของท่านผู้นำแห่งป้อมปราการตระกูลถัง ทั้งสองคนอาศัยอยู่ในป้อมปราการตระกูลถังด้วยกัน พวกเขาเป็นอิสระไร้กังวลใด ๆ ห่างไกลจากเรื่องทางโลก ทว่าในราตรีที่พระจันทร์ไร้แสง สายลมโหมกระหน่ำ ชายในชุดดำกลุ่มหนึ่ง…”

ลู่เซวียนนั่งอยู่ข้างประตูหน้าต่าง ได้ยินเสียงดังเข้ามาจากในลาน ความคิดของเขาหลุดลอยไกลออกไป

พี่น้องสองคนมีอิสระ ไร้กังวลใด ๆ ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องราวทางโลก ทั้งยังเป็นพี่น้องกัน… เรื่องนี้มันก็เหมือนเขาและพี่ชาย

เขาฟังราวกับต้องมนต์สะกดอยู่ครู่หนึ่ง

เด็กทั้งสามก็รู้สึกพิศวงเช่นเดียวกัน

ทันทีที่ได้ยินว่าพี่น้องทั้งสองเห็นคนในครอบครัวถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา ก็ยกมือขึ้นปิดปากคนแล้วคนเล่า แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

สีหน้าของลู่เซวียนซีดเผือด

นี่….

เขาและพี่ชายของเขาก็เห็นกลุ่มโจรเข้ามาบุกปล้นบ้านเดิมของพวกเขาต่อหน้าต่อตาเช่นกัน ทั้งยังฆ่าบิดามารดาที่พวกเขารักอีก

“เรื่องเล่านี้… ข้าจะเขียนเอง” เสียงของลู่เซวียนลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

มู่ซืออวี่เพิ่งกล่าวถึงซิงชี ครั้นได้ยินลู่เซวียนพูดขึ้นเช่นนี้ก็ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ “ไม่ใช่ว่าเจ้าจะไม่เขียนหรือ? ข้ายังอยากให้ฉาวอวี่เขียนอยู่เลย!”

“ท่านเปลี่ยนให้เขาเขียนอีกเรื่อง เรื่องนี้ข้าจะเขียน” ลู่เซวียนหลุบตาลง

เขาอยากรู้ว่าต่อมาเด็กหนุ่มสองคนนั้นเป็นเช่นไร

มู่ซืออวี่เพียงแค่เลือกเรื่องเล่ามาสักเรื่องลวก ๆ นึกไม่ถึงว่าจะไปทับซ้อนกับลู่เซวียน คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ

แต่เมื่อมานึกใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนแล้ว เรื่องเล่านี้ราวกับถูกถักทอมาเพื่อพวกเขาสองพี่น้อง ไม่แปลกใจว่าเหตุใดเขาถึงหวั่นไหว

“นังหนูอวี่ อยู่บ้านหรือไม่?” น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากประตู

มู่ซืออวี่ไม่ได้ยินชื่อเรียกนี้มานานแล้ว ผู้คนในหมู่บ้านเรียกนางว่าสะใภ้ใหญ่ลู่ ภรรยาลู่อี้ หรือไม่ก็เรียกแม่ฉาวอวี่ แม่อวิ๋นเอ๋อร์ มีเพียงแม่เฒ่าเจียงที่เรียกนางว่านังหนูอวี่

ลู่ฉาวอวี่ก้าวไปเปิดประตู

ครั้นเห็นรอยยิ้มซีดเซียวบนใบหน้าแก่ ๆ ของแม่เฒ่าเจียงแล้ว ถึงแม้เขาจะทำตัวแก่แดดแก่ลมไปบ้างก็ยังรู้สึกอับจนปัญญา

เขาหันหน้าไปพูดกับมู่ซืออวี่ “แม่มู่ต้าซานมาหา”