บทที่ 960 ปกป้องกันและกัน

บทที่ 960 ปกป้องกันและกัน

บทที่ 960 ปกป้องกันและกัน

“นี่… นี่ไม่ต้องกระมัง! ข้าไม่ได้เจรจาเก่งเพียงนั้น” คุณชายหัวกล่าวเสียงแข็ง

“จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้าเห็นว่าท่านมีคารมคมคายทีเดียว”ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “อย่างไรแต่ละเผ่าก็จำต้องย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆ ด้วยเหตุนี้จึงจะรักษาสายสัมพันธ์ระหว่างแคว้นไว้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามนี้อาณาจักรฮุ่ยและอาณาจักรเฟิ่งหลินยึดครองอาณาจักรเหลียงมาได้แล้ว ต้องแบ่งดินแดนของอาณาจักรเหลียงออกเป็นสองส่วน จนกระทั่งบัดนี้ชาวอาณาจักรเหลียงผู้ที่ไม่ได้มีท่าทีใด ๆ ยังคงคิดถึงแผ่นดินเกิดของพวกเขา นี่ยิ่งสำคัญที่จะรักษาความสัมพันธ์อันดีเอาไว้ ในเมื่อคุณชายหัวกล่าวว่าแม่นางสิงเป็นกุลสตรีสกุลใหญ่ ไม่อาจคบค้าสมาคมกับคนป่าเถื่อนเหล่านั้นได้ เช่นนั้นหน้าที่สำคัญอย่างการรักษาสายสัมพันธ์ระหว่างแคว้นย่อมต้องตกอยู่ในมือบุรุษเราแล้ว”

“อันที่จริง… อันที่จริงสตรีก็รักษาสายสัมพันธ์ระหว่างแคว้นได้เช่นกัน ก่อนหน้านี้เป็นข้าที่พูดผิดไป” คุณชายหัวเฉลียวฉลาดเช่นนี้ จะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าลู่ฉาวอวี่ไม่พอใจกับถ้อยคำที่เขาเพิ่งกล่าว จึงรีบถอนคำพูดโดยเร็ว

“ทุกวันนี้ฝ่าบาทตรัสไว้ เรื่องที่บุรุษทำได้ สตรีก็ทำได้เช่นกัน ในเมืองถงหยาง เมืองฮู่เป่ย และเมืองหลูโจว สตรีไม่เพียงแต่ทำการค้าเท่านั้น ยังได้เล่าเรียนในสถานศึกษาสตรี คุณชายหัวรั้งอยู่แต่เมืองหลวงมาโดยตลอด กล่าวกันตามเหตุผล เมืองหลวงควรเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงแว่นแคว้น เป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดทั้งพัฒนาที่สุด คนที่นี่ยิ่งมีความคิดเห็นแตกต่างออกไป จะเลียนแบบซิ่วไฉเน่าเฟะเหล่านั้นที่รู้จักเพียงดูดเท้าสตรีได้อย่างไร?”

คุณชายหัวคับข้องใจแต่กลับไม่กล้าเอ่ยแม้เพียงคำเดียว ทำได้เพียงยอมรับว่าตนจิตใจคับแคบด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ

สิงเจียเวยกระวนกระวายเสียจนดึงสิงเจียซือเข้ามาอยู่ข้าง ๆ

“เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ”

สิงเจียซือดึงแขนเสื้อของตนกลับ แล้วจิบชาด้วยสีหน้าถมึงทึง

หยางเซียงจวินหันไปมองสิงเจียซือ จากนั้นจึงหันไปมองลู่ฉาวอวี่ แล้วเอ่ยด้วยท่าทีไม่มั่นใจ “ใต้เท้าลู่รู้จักน้องหญิงท่านนี้หรือ?”

“หยางเซียงจวินหมายความว่าข้ากำลังพูดแทนนางหรือ?” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หรือที่ข้ากล่าวไม่ใช่ความจริง?”

“แน่นอน คำพูดของใต้เท้าลู่ย่อมเป็นความจริง” หยางเซียงจวินเอ่ย

“มารดาข้าก็เป็นสตรีเช่นกัน อีกทั้งนางไม่ใช่สตรีธรรมดา ข้าไม่ชอบได้ยินผู้อื่นกล่าวว่าสตรีในห้องหอควรเป็นอย่างไร? สตรีในห้องหอจะเป็นอย่างไร นั่นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกนางเอง บางคนชอบอยู่ในห้องหอเย็บปักถักร้อย บางคนชอบห้อม้าฆ่าฟันศัตรู แต่นั่นก็ควรเป็นอย่างที่นางพึงพอใจ ไม่ใช่ถูกผู้อื่นล่ามโซ่เอาไว้”

“ใต้เท้าลู่กล่าวถูกต้อง” คนอื่น ๆ ล้วนเห็นด้วย

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด

ฟ่านซู่เอ่ยขึ้นมา “ได้ยินมาว่าเซียงจวินมีนักดนตรีฝีมือไม่เลวหลายคน ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีโอกาสได้ดูพวกเขาบรรเลงหรือไม่?”

“แน่นอน ข้าจะจัดการประเดี๋ยวนี้” หยางเซียงจวินตอบกลับ แล้วสั่งให้บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ไปเรียกนักดนตรีมาทันที

ฟ่านซู่กับหยางเซียงจวินนั่งอยู่ใกล้กันเป็นอย่างยิ่ง

ฟ่านซู่ลดเสียงลงแล้วกล่าว “หากท่านอยากอยู่กับเขาตามลำพัง ข้าจะมอบโอกาสนั้นให้ท่าน ท่านต้องคว้าโอกาสนี้ไว้เล่า”

“เพียงแต่… ใต้เท้าลู่น่าเกรงขามยิ่ง ข้ากลัวขึ้นมาเล็กน้อย” หยางเซียงจวินกล่าว

“คราวนี้เขาโดนข้าหลอกมา ไม่รู้ว่าตอนนี้โกรธข้าเพียงใดแล้ว หากไม่ฉวยโอกาสไว้ ที่ข้าทำมาไม่สูญเปล่าหรือ? ท่านคิดให้กระจ่าง หากพลาดโอกาสนี้ โอกาสหน้าย่อมไม่มีแล้ว ใต้เท้าลู่น้อยไม่ได้นัดหมายได้ง่าย ๆ”

นักดนตรีเตรียมตัวพร้อมแล้ว

เสียงบทเพลงไพเราะดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโดยสาร

ลู่ฉาวอวี่รู้สึกหงุดหงิดฟ่านซู่อยู่บ้าง อย่างไรเสียก็เพราะฟ่านซู่บอกว่ามีคดีสำคัญจึงต้องมาหาเขา ผลที่ได้คือ…

เพียงแต่ เหตุใดแม่นางน้อยสกุลสิงผู้นั้นมาอยู่ที่นี่ได้เล่า?

ลู่ฉาวอวี่ดื่มสุรา เฝ้ามองแม่นางน้อยจิบชาไปถ้วยแล้วถ้วยเล่า ผ่านไปไม่นาน นางก็วิ่งไปเข้าห้องสุขาแล้ว

เขาหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้าเล็กน้อย

ถึงแม้หลายปีมานี้นางจะเปลี่ยนไปมาก นิสัยของนางนิ่งสุขุมยิ่งกว่าเดิม ทว่ามีอย่างหนึ่งยังคงเป็นเช่นเดิมเสมอ

คือหากนางได้ฟังเพลงจะเผลอหลับไป

เพื่อไม่ให้เผลอหลับไป นางจำต้องกินหรือไม่ก็ดื่ม หากเป็นอาหารก็แล้วไปเถิด อย่างเลวร้ายก็เพียงอดกลั้นไว้ แต่พอเป็นเครื่องดื่ม นางกลับต้องวิ่งไปห้องสุขาเสียหลายครั้งอยู่เรื่อย

“ข้าจะออกไปสูดอากาศ” ลู่ฉาวอวี่กล่าวพลางลุกขึ้นยืน