ตอนที่ 965
บทที่ 965 เจ้าคงไม่เชื่อฟังกระมัง
October 21, 2026
บทที่ 965 เจ้าคงไม่เชื่อฟังกระมัง
บทที่ 965 เจ้าคงไม่เชื่อฟังกระมัง
“เรียบร้อยแล้วหรือ?” ลู่ฉาวอวี่ลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยนิ่ง ๆ “ขึ้นมาเถอะ”
เดิมทีสิงเจียซือคิดจะถามว่า ‘เหตุใดท่านยังไม่ไป’ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา นางก็ขึ้นรถม้าพร้อมกับแมวที่นางเพิ่งตั้งชื่อให้มันใหม่ว่า ‘เจ้าสมบัติ’
ภายในรถม้ามีกลิ่นหอมจาง ๆ
“นี่กลิ่นอะไรหรือ?”
“ท่านหมอหลวงจัดเตรียมให้ บอกว่าขจัดความเจ็บป่วยได้” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “หมอหลวงให้ยาเจ้าแล้วหรือ?”
“ใต้เท้าหมอหลวงบอกว่าที่จวนเขามียาพอดีจึงเตรียมให้ข้าส่วนหนึ่ง ข้ากลับไปต้องอาบน้ำก่อน แล้วค่อยทายา ภายในสามวันจะดีขึ้น”
“ดูจากสถานการณ์ยามนี้แล้ว เจ้าคงไม่รีบร้อนหายดีกระมัง ดังนั้นคงไม่ยอมทายาแต่โดยดี” ลู่ฉาวอวี่จ้องนาง
สิงเจียซือรู้สึกอับอายที่ถูกมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
“ท่านก็รู้ สกุลหัวนั่นไม่ใช่ที่ที่ดีอะไร ข้าไม่อยากแต่ง”
“นั่นก็ไม่จำเป็นต้องทำร้ายตนเองเช่นนี้” ลู่ฉาวอวี่กล่าว
“พวกเขาไม่มีทางฟังข้า ในสายตาของพวกเขา สกุลสิงเราเกี่ยวดองกับผู้ที่สูงกว่าได้เป็นโชคดี ขอเพียงสกุลหัวต้องตา พวกเขาก็แทบจับพวกข้าใส่พานถวายให้ ความคิดของข้าสำคัญอะไร?”
“อยากให้…”
“เพียงแต่ข้าคิดว่าสกุลหัวไม่ชอบข้า” สิงเจียซือเอ่ย “เมื่อครู่ท่านก็เห็นท่าทีของคุณชายหัวแล้ว เขาปฏิบัติต่อข้าราวกับโรคระบาด อยากจะอยู่ให้ห่างจากข้าเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น ข้าจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน”
ลู่ฉาวอวี่ยิ้มบาง ๆ “อาจจะ”
“ย่อมเป็นเช่นนั้นแน่” สิงเจียซือลูบเจ้าสมบัติ “จริงสิ ข้าตั้งชื่อใหม่ให้มันแล้ว ภายหน้าก็เรียกมันว่าเจ้าสมบัติแล้วกัน”
ลู่ฉาวอวี่เลิกคิ้ว “ชื่อนี้ฟังแล้วดูโชคดีมาก”
“มันแพงถึงเพียงนี้ ช่างสอดคล้องกับชื่อสมบัติจริง ๆ” สิงเจียซือเอ่ย “ต่อไปข้าจะดูแลมันให้ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
“แมวพันธ์ุนี้ทั้งราคาแพง ทั้งอ่อนแอ อาหารการกินของใช้ต้องเตรียมอย่างระมัดระวัง เจ้าแน่ใจหรือว่าคนรอบตัวเจ้าจะดูแลมันได้ดี” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยถาม
“ใต้เท้า ท่านรู้วิธีเลี้ยงมันหรือ?”
“อืม เคยได้ยินมา”
“เช่นนั้น ท่านสอนให้ข้าเถอะ!” สิงเจียซือมองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถาม “ท่านมีพู่กันกับหมึกหรือไม่? ข้าอยากจดบันทึกไว้”
ลู่ฉาวอวี่เอื้อมมือออกไป
รถม้ากว้างขวาง ข้างในมีทุกสิ่งที่ต้องการ เพียงแต่ ของที่ลู่ฉาวอวี่ต้องการอยู่ข้าง ๆ ที่นั่งของสิงเจียซือ เขาจะหยิบของเหล่านั้นจึงต้องเข้าไปใกล้ ๆ นาง
สิงเจียซือมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม
ยามนี้เป็นช่วงต้นสารทฤดู ลู่ฉาวอวี่สวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม สวมเสื้อคลุมสีเดียวกัน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดเป็นพิเศษ ดูไม่ยี่หระยำเกรงต่อสิ่งใด ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่นั้น นางพลันรู้สึกว่าแม้กระทั่งหิมะในเหมันต์ยังหลอมละลาย
ตึกตัก! ตึกตัก!
สิงเจียซือแนบมือลงบนอกตน
ลู่ฉาวอวี่หยิบพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่งฝนหมึกออกมา เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแดงก่ำของสิงเจียซือ คิ้วพลันขมวดมุ่น ชายหนุ่มกล่าวว่า “ใบหน้าของเจ้าแดงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก ต้องกลับไปให้ท่านหมอหลวงตรวจดูหรือไม่?”
“ไม่ต้องเจ้าค่ะ บางทียาอาจออกฤทธิ์แล้ว” สิงเจียซือเบือนหน้าหนี
ตอนนี้นางดูอัปลักษณ์ยิ่ง
เขาอยู่ใกล้เพียงนี้ ย่อมเห็นหน้าตาอัปลักษณ์นี่ของนางแล้ว
เมื่อครู่ผู้อื่นต่างกลัวว่าจะติดโรคจากนางถึงเพียงนั้น หลบลี้หนีห่างนาง เหตุใดเขาต้องเข้ามาใกล้เพียงนี้เล่า?
ลู่ฉาวอวี่วางพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่งฝนหมึกลงบนโต๊ะเตี้ยด้านข้าง “เข้ามาสิ ข้าจะบอก ส่วนเจ้าเขียน”
“อื้อ…”
สิงเจียซือขยับเข้าไป
รถม้ามั่นคงเป็นอย่างยิ่ง แม้จะวิ่งบนก้อนหินก็ไม่เกิดแรงสั่นสะเทือนอะไรมากนัก
ลู่ฉาวอวี่ฝนหมึก
สิงเจียซือเฝ้ามองมือที่ขยับฝนหมึกไปมาของเขา
นิ้วมือเขาเรียวยาวเพียงนี้เชียวหรือ?
ทั้งเรียวเสลา ทั้งยาว ดูแข็งแรงเพียงนั้น…