ตอนที่ 969
บทที่ 969 ความช่วยเหลือของลู่ฉาวอวี่
October 21, 2026
บทที่ 969 ความช่วยเหลือของลู่ฉาวอวี่
บทที่ 969 ความช่วยเหลือของลู่ฉาวอวี่
ทันทีที่ลู่ฉาวอวี่เข้าไปในสำนักตรวจการ จางอี้ก็ส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ พลางเอ่ยว่า “วันนี้มีเด็กรับใช้คนหนึ่งมาที่ร้าน นี่คือสิ่งที่เขาส่งมาขอรับ”
ลู่ฉาวอวี่รับจดหมายนั้นมา มองสัญลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์บนซองจดหมาย แล้วเปิดออกอ่านทันที
“ผู้ใดส่งมาหรือ?” หยางจงเซิงเอ่ยถาม “ใต้เท้าของเราแต่ไหนแต่ไรมาล้วนระมัดระวัง จดหมายทุกฉบับจะต้องส่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาตรวจสอบก่อนเปิดอ่าน คราวนี้นึกไม่ถึงว่าจะเปิดอ่านทันที”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร?”
ลู่ฉาวอวี่อ่านเนื้อหาในจดหมาย แล้วเอ่ยกับจางอี้และหยางจงเซิง “ไปตรวจสอบนายน้อยสกุลหัว”
“นายน้อยสกุลหัวหรือ? เขาก่อคดีหรือขอรับ?” จางอี้เอ่ยถาม
“ข้าให้เจ้าตรวจสอบก็ตรวจสอบ จะถามให้มากความไปไย?” หยางจงเซิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยประโยคนั้นแล้ว ก็ประกบมือขึ้นเอ่ย “ใต้เท้าวางใจ ข้าจะไปรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับนายน้อยสกุลหัวมาให้ท่านประเดี๋ยวนี้”
“ต้องเร่งรวบรวมเบาะแสเกี่ยวกับคดีแยกชิ้นส่วนศพทางทิศเหนือเช่นกัน” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “จางอี้รับผิดชอบคดีแยกชิ้นส่วนศพ จงเซิงรับผิดชอบตรวจสอบนายน้อยสกุลหัว”
“ขอรับ”
ลู่ฉาวอวี่เข้าไปในที่ว่าการ
เสียงจางอี้กล่าวพึมพำมาจากด้านหลัง “งานยากลำบากอะไรล้วนมอบให้ข้า นายท่านรักเจ้า ไม่รักข้า”
หยางจงเซิงวาดแขนรอบบ่าเขา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เอ๊ะ แย่งชิงความโปรดปรานหรือ? เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี? นายท่านรักข้า ไม่รักเจ้า”
“ไปให้พ้น!”
“เอาละ นายท่านไม่รักเจ้า พี่ชายรักเจ้า หากเจ้าไม่ต้องการรับผิดชอบคดีแยกชิ้นส่วนศพ เช่นนั้นเรามาเปลี่ยนกันก็สิ้นเรื่อง” หยางจงเซิงเอ่ย “อย่างไรสำหรับนายท่านแล้ว ผู้ใดทำก็ไม่สำคัญ สำคัญคือต้องทำให้ดี”
“เจ้ายินดีจะเปลี่ยนกับข้าจริงหรือ?”
“มีอะไรให้ไม่ยินดีเล่า?”
“ได้ เช่นนั้นพวกเราเปลี่ยนกัน” จางอี้นึกถึงภาพศพที่ถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ เขาพลันรู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาอีกรอบ
ถึงแม้เขาจะติดตามใต้เท้าลู่ทำคดีมาหลายคดีแล้ว ทว่าคดีนี้ได้เพิ่มขีดจำกัดใหม่ให้กับเขา เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!
ลู่ฉาวอวี่ออกมาอีกครั้ง เอ่ยกับคนทั้งสองคนที่ยังไม่ผละจากไป “ขณะตรวจสอบสกุลหัวให้ตรวจสอบฮูหยินผู้เฒ่าสกุลสิงเสียหน่อย ไม่นานมานี้นางพาตัวชาวต่างแดนกว่าสิบคนไป สืบหาที่อยู่ของชาวต่างแดนเหล่านั้นให้พบ”
“ขอรับ ใต้เท้า”
ณ จวนสิง สิงเจียซือเพิ่งเดินมาถึงประตู พ่อบ้านก็ปรี่เข้ามาขวางนางไว้ เอ่ยตะกุกตะกัก “คุณหนูห้า ท่านอย่าทำให้บ่าวลำบากใจเลย ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับไว้ ท่านไม่อาจออกไปที่ใด”
“มีเพียงแต่งเข้าสกุลหัวใช่หรือไม่ ข้าจึงจะย่างเท้าเข้าออกจวนสิงได้?” สิงเจียซือกล่าวอย่างเย็นชา
“ความหมายของฮูหยินผู้เฒ่าคืออย่างน้อยจนกว่าทั้งสองสกุลจะหารือเรื่องการแต่งงานเสร็จสิ้นทั้งหกพิธี ท่านจึงจะสามารถออกไปนอกจวนด้วยการคุ้มครองของผู้คุ้มกันได้ขอรับ” พ่อบ้านเอ่ย “ก่อนหน้านั้น หากคุณหนูห้าขาดเหลือสิ่งใด เพียงแค่บอกกล่าวบ่าวในจวน พวกบ่าวจะจัดเตรียมให้คุณหนูห้าขอรับ”
“ได้ ข้าอยากได้อะไรก็ได้กระมัง?” สิงเจียซือเอ่ย “บังเอิญนัก เรือนข้ายังต้องการของอีกจำนวนมาก อีกประเดี๋ยวข้าจะจัดทำรายการ เช่นนั้นต้องรบกวนพ่อบ้านช่วยข้าจัดหาพวกมันมาให้แล้ว”
สิงเจียซือกลับไปที่เรือน แล้วเริ่มลงมือ ‘เขียน’
รายการที่นางเขียนคือสินเดิมของมารดานาง ขอให้จวนสิงคืนสินเดิมมารดานางมาให้