บทที่ 993 ข้าเพียงอยากอธิบายทีเดียว

ลู่ฉาวอวี่พาแม่สื่อพร้อมสินสอดทองหมั้นมาสู่ขอ ความยิ่งใหญ่เกรียงไกรเช่นนั้นของเขาดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย ท้ายที่สุดแล้วการเคลื่อนไหวของใต้เท้าลู่น้อยในครั้งนี้ค่อนข้างโอ้อวดทีเดียว ยากที่จะไม่ให้ผู้คนกล่าวถึง

ประตูจวนสิงมีคนมากมายมารายล้อม

ทันทีที่ประตูเปิดออก ชาวบ้านที่เดิมทีออกันอยู่ตรงนั้นก็แยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว แต่ละคนแสร้งทำเป็นชมวิวทิวทัศน์ มองไปทางอื่น ซื้อของจากแผงลอย แสดงท่าทีประหนึ่ง ‘ข้าเพียงผ่านมา’

ลู่ฉาวอวี่ขึ้นรถม้า จากนั้นรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ผู้ติดตามให้แม่สื่อขึ้นรถม้าอีกคันหนึ่ง แม่สื่อกล่าว “ใต้เท้าท่านนี้ ไม่ต้องแล้ว บ้านข้าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง”

“เช่นนั้นก็ได้ นี่เป็นรางวัลของท่าน” ผู้ติดตามมอบถุงเงินหนาหนักใบหนึ่งให้แม่สื่อ

แม่สื่อยิ้มปากแทบฉีกถึงหู “ใต้เท้าวางใจ ยายเฒ่าผู้นี้จะช่วยใต้เท้าลู่น้อยจัดการเรื่องงานแต่งอย่างสง่าผ่าเผยแน่นอน”

ผู้ติดตามก็ขึ้นรถม้าแล้วขับออกไปเช่นกัน

“แม่สื่อ ใต้เท้าลู่น้อยจะแต่งแม่นางสกุลสิงหรือ?”

“ไม่ผิด”

“คุณหนูสี่หรือคุณหนูห้าเล่า?”

“แน่นอนว่า…” แม่สื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าลองเดาดูสิ?”

“ยายเฒ่าผู้นี้ ยังจะล้อเล่นกับพวกเราอีก! รีบบอกเร็วเข้า…”

“ความลับไม่อาจแพร่งพราย หลังจากหมั้นหมายแล้วเจ้าก็จะรู้เอง” แม่สื่อกล่าว “อย่างไรก็ตาม สินสอดทองหมั้นก็รับไว้แล้ว สกุลสิงไม่มีวันคืนคำอย่างแน่นอน”

“กล่าวไปแล้วก็แปลกจริง ๆ เหตุใดคนที่มีสถานะอย่างใต้เท้าลู่น้อยวันนี้จึงได้บุ่มบ่ามนัก? กล่าวกันตามหลักแล้ว ควรให้แม่สื่อมาทาบทามเสียก่อน รอกระทั่งอีกฝ่ายตกลง ค่อยส่งสินสอดทองหมั้นตามมา! นี่ยังไม่ทันเชิญแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอ เขาก็นำสินสอดทองหมั้นมาเสียแล้ว นี่ก็เกิน…”

“พวกเจ้าไม่รู้อะไรเสียเลย” แม่สื่อเอ่ยด้วยท่าทีลึกลับ “ใต้เท้าลู่น้อยทำอย่างนี้ แน่นอนว่าเพราะร้อนใจอยากจะให้งานแต่งครั้งนี้สำเร็จ พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าเมื่อครู่นี้น่าตื่นเต้นเพียงใด หากเขาช้าไปเพียงหนึ่งก้าว คุณหนูห้าจะถูกสกุลหัวแย่งชิงไปแล้ว”

“อะไรนะ? สกุลหัว? สกุลหัวไม่ได้ตกลงเรื่องการแต่งงานกับสกุลทังหรือ?”

“สกุลหัวไม่ใช่ว่ามีคุณชายเพียงผู้เดียว” แม่สื่อกล่าว “ดูปากข้าสิ ไยมาพูดพล่ามเหลวไหลอยู่ที่นี่กัน หากใต้เท้าลู่น้อยรู้เข้า ข้าจะมีผลดีให้กินได้อย่างไร? สมควรตี สมควรตีจริง ๆ ข้าไม่พูดแล้ว”

“ยายเฒ่าผู้นี้ ปากก็พร่ำบอกไม่พูดแล้ว อันที่จริงอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูดล้วนพูดออกมาหมด” คนข้าง ๆ นางหัวเราะขึ้นมา

คำพูดของแม่สื่อกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน พวกเขาล้วนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ด้วยเหตุนี้จึงสอบถามข้อมูลจากบ่าวรับใช้จวนสิง

ไม่นานนัก บทละครฉบับเสร็จสมบูรณ์ก็ปรากฏที่โต๊ะของนักเล่าเรื่องในโรงน้ำชา หลังจากนักเล่าเรื่องเผยแพร่ต่อหน้าธารกำนัลอย่างประณีตบรรจง เรื่องราวการใช้อำนาจสู่ขอของใต้เท้าลู่น้อยก็แพร่สะพัดออกไป

เรือนกรุ่นฝัน มู่ซืออวี่พ่นน้ำชาในปากใส่ฝั่งตรงข้าม

หากไม่ตอบสนองรวดเร็ว หลีกได้ทันกาล เกรงว่าน้ำชาอาจพ่นใส่หลี่กู่หยวนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

หลี่กู่หยวนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาส่งให้กับมู่ซืออวี่ “อาจารย์ ท่านอย่าได้ตื่นเต้นเพียงนั้น ถึงแม้ใต้เท้าลู่น้อยจะชิงลูกสะใภ้กลับมาให้ท่านแล้ว ท่านก็ไม่จำเป็นต้องดีใจจนเป็นเช่นนี้กระมัง?”

มู่ซืออวี่เช็ดมุมปาก แล้วเอ่ยเคือง ๆ “เจ้าเด็กคนนี้สร้างปัญหาให้ข้าแล้วจริง ๆ”

“ท่านไม่ได้อยากให้เขามีภรรยามาตลอดหรือ? ตอนนี้ในที่สุดเขาก็กระจ่างแล้ว ชนรุ่นต่อไปของสกุลลู่ก็มีนายหญิงแล้ว ท่านควรมีความสุขจึงจะถูก” หลี่กู่หยวนกล่าว

“นังหนูสกุลสิงคนนั้นข้าชอบทีเดียว เพียงแต่ อย่างไรข้าก็ไม่นึกว่าพวกเขาจะถึงขั้นเอ่ยเรื่องแต่งงานกันแล้ว หรือเจ้าเด็กนั่นคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?” มู่ซืออวี่กล่าว

ความคิดเห็น