บทที่ 1 ความทรงจำที่ทับซ้อน

“โอ๊ย!!!หัวจะปวด เมื่อคืนไม่น่ากินเลี้ยงกับเพื่อนดึกเลยเรา” หลิวฟางเหนียงบ่นให้ตัวเองกับเรื่องของเมื่อคืน เพราะเมื่อวานเป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ เธอเลยชวนเพื่อนๆ ไปกินเลี้ยง กินกันเพลินไปหน่อยรู้ตัวอีกทีก็ดึกดื่นเที่ยงคืนแล้ว กว่าจะได้เข้าหอพักเวลาก็ผ่านไปจนถึงตี 3 เธอได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องตื่นเช้าไปทำงานต่อ ทำให้เธอปวดหัวมากเพราะยังไม่สร่างเมา แถมวันนี้เธอยังตื่นสายอีกด้วย ณ ตอนนี้เธอเหลือเวลาไม่มากนัก อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้เธอก็จะเข้างานสายแล้ว “ตื่นก็สาย หัวก็ปวด งานก็กำลังจะเข้าไม่ทันเวลา แถมยังจะเมาค้างอีก ทำไมวันนี้ถึงไม่ใช่วันหยุดนะ” หลิวฟางเหนียงเธอเป็นพนักงานบริษัทโรงงานผลิตยางรถยนต์แห่งหนึ่งในประเทศจีน เพราะผลงานของเมื่อคืนแท้ๆ ต้องทำให้เธอต้องวิ่งไปบ่นไป จากหอเธอไปโรงงานประมาณ 1 ลี้ เธอยกข้อมือข้างซ้ายที่ใส่นาฬิกาอยู่ดูเวลาตลอดทางที่วิ่งไปโรงงาน

“เวลาอย่าเดินเร็วนักสิ เดินช้าๆ หน่อยเถอะ” เธออ้อนวอนเวลาทั้งๆ ที่รู้ว่าเวลาไม่สามารถรอเธอได้ เธอรีบวิ่งไปให้เร็วที่สุด พอไปเจอทางแยกเธอนึกคิดขึ้นมาได้ว่ายังมีทางลัดอยู่ทางหนึ่ง แต่ทางนี้เขากำลังทำท่อระบายน้ำอยู่ “คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง เพราะตอนนี้กำลังเช้าอยู่ พวกพี่ๆ เขาคงยังไม่ได้เข้างานกันหรอก ไปทางนี้แล้วกัน” เธอตัดสินใจเลี้ยวขวาไปทางลัด แล้ววิ่งด้วยความเร็วที่สุด “พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยหยุดเวลาให้ลูกสักนิดด้วยเถอะ” เธอภาวนาให้พ่อกับแม่ช่วยเธออีกแรง พ่อกับแม่ของเธอนั้นท่านทั้งสองได้จากไปตั้งแต่เธอเรียนอยู่ ม.ปลายเทอมสุดท้ายแล้ว ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ท่านทั้งสองได้ทิ้งเงินประกันก้อนหนึ่งเอาไว้ให้เธอ ตอนนั้นเธอคิดได้อย่างเดียวว่าหากได้ทำงานเร็วขึ้นก็จะมีรายรับเพิ่มขึ้น เพราะตอนนั้นเงินที่เธอมีอยู่ก็ไม่มากพอที่จะให้เธอเรียนต่อได้ ส่วนเงินของพ่อแม่เธอนั้นเธออยากเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินมากกว่า เธอเลยตัดสินใจจะเรียนให้จบแค่ ม.ปลาย พอเธอเรียนจบแล้วเธอก็ไปหาสมัครงานทันที จนได้งานทำที่โรงงานแห่งนี้ ตอนนี้ก็ผ่านไป 10 ปีแล้วที่โรงงานแห่งนี้ได้เป็นอู่ข้าวอู่น้ำให้เธอมาโดยตลอด

“ตอนนี้ฉันกำลังวิ่งให้เร็วที่สุด แต่เวลาช่วยเดินช้าๆ ก็ได้นะ” เธอวิ่งไปตะโกนไป พอวิ่งไปได้สักพักยังไม่พ้นพื้นที่ที่พวกพี่ๆ เขาทำท่อระบายน้ำ จู่ๆ สิ่งที่ไม่เธอคาดฝันก็เกิดขึ้น “โอ๊ย!!!” เธอร้องอุทานเสียงดัง เพราะเธอวิ่งไปสะดุดกับก้อนหินก้อนหนึ่ง ด้วยความรีบของเธอนั้นตอนเธอวิ่งจึงไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรกำลังขวางทางเธออยู่หรือเปล่า ทำให้เธอต้องสะดุดล้มลงไป โดยส่วนหัวของเธอนั้นได้ฟาดเข้าไปกับขอบฝาท่ออย่างจัง เจ้ากรรมคนที่เขาทำท่อระบายน้ำนี้ก็ดันมาลืมปิดฝาท่อในวันนี้อีก จึงทำให้เธอต้องผลัดตกลงไปในท่อระบายน้ำที่มีความลึกประมาณ 3 ฉื่อได้ ความรู้สึกของเธอตอนนี้คือเจ็บตรงบริเวณศีรษะอย่างมากจากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับวูบไป

หลิวฟางเหนียงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งความเจ็บปวดตรงบริเวณศีรษะของเธอก็หายไปแล้ว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ แล้วปรับสายตามองไปรอบๆ แต่รอบด้านที่เธอมองไปนั้นมีแค่ความมืดสลัว เธอเริ่มรู้สึกมึนงงและสับสนว่าเธออยู่ที่ไหน ทำไมที่นี่ถึงมีแต่ความมืดจัง ความมืดนี้ทำให้เธอเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ ในขณะนั้นเองก็มีแสงสว่างที่ริบหรี่อยู่ไกลๆ ค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ แสงสว่างเข้ามาใกล้เธอมากเกินไปทำให้เธอแสบตาจนต้องรีบหลับตาลงทันที สักพักเธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ อีกครั้ง แสงที่ปรากฏตรงหน้าเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากแสงสีขาวธรรมดากลายเป็นรูปภาพของเด็กทารกคนหนึ่ง แล้วจึงเปลี่ยนจากรูปภาพเป็นภาพเคลื่อนไหวความเป็นอยู่ของหญิงสาวคนนั้นที่มีชื่อเดียวกันกับเธอ เธอดูเรื่องราวของหญิงสาวคนนั้นตั้งแต่เด็กแรกเกิดจนหญิงสาวคนนั้นได้เสียชีวิตลงเพราะหมดอายุขัย พอเธอดูเรื่องราวของหญิงสาวคนนั้นจบลง ขณะนั้นเองก็มีแรงดึงดูดมหาศาลจากที่ไหนก็ไม่รู้ดูดร่างของเธอเข้าไปในหลุมดำขนาดใหญ่