บทที่ 36 ตกหลุมพราง

ทั้งสองคนเดินมาถึงรถเข็นก็รู้สึกว่ามีอะไรตามพวกเขามาด้วย ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วจึงหันหลังไปดู แล้วก็ต้องเจอกับสัตว์ตัวน้อยสองตัวที่กำลังยืนสองขา ทำสายตาอ้อนวอน มันมีขนที่ดูหนาหนุ่ม มีสีน้ำตาลอ่อนอมเหลือง มีลายเป็นจุดกลมสีเข้มตามลำตัว บางจุดมีการเชื่อมต่อกันเป็นสายสั้น ๆ หรือเป็นวง หัวโตและกว้างเมื่อเทียบสัดส่วนกับลำตัว ตาโต สีเหลืองอำพันหรือสีน้ำตาลอมเทา คาง หน้าอก ท้อง และขาด้านในมีสีขาว มีเส้นสีเข้มที่แก้มข้างละสองเส้น หูใหญ่มน หลังหูสีน้ำตาลอ่อน ขามีเส้นสีดำพาดตามแนวนอน มีแถบเข้มที่แก้มก้น อุ้งตีนดำและมีขนยาวสีดำปกคลุม

"นี่พวกเจ้าสองตัวตามพวกข้ามาอย่างนั้นรึ" ฟางเหนียงเอ่ยขึ้น เหมียว เหมียว เจ้าแมวสองตัวร้องออกมาพร้อมกัน "ทำไมล่ะ เจ้าอยากได้ดอกไม้ของเจ้าคืนเช่นนั้นรึ" นางเอ่ยแล้วก็เอาดอกไม้ต่อชีวิต คืนให้เจ้าแมวสองตัวนี้ แต่มันไม่สนใจกลับกระโดดไปที่ขาของนางและเจิ้งเจี๋ย "แล้วพวกเจ้าต้องการอะไรจากพวกข้ากัน" ฟางเหนียงไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไรกันแน่ อยากได้ดอกไม้คืน หรือว่าอยากจะมาส่งพวกนาง แต่ไม่นานนางก็ได้คำตอบ เพราะเจ้าแมวสองตัวนี้กระโดดขึ้นรถเข็นของพวกนาง แล้วมันก็นอนลงหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ ไม่ได้สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองการกระทำของมันเลยสักนิด

"นี่พวกเจ้า อย่าบอกนะว่า" ฟางเหนียงเอามือตบไปที่หน้าผากของตัวเอง โอ๊ย!!! หัวจะปวด อยู่ๆก็ได้ผู้อาศัยเพิ่มเข้ามาในบ้าน โดยไม่ต้องขออนุญาตจากเจ้าของบ้าน เฮ้อ" เจิ้งเจี๋ยได้ยินเช่นนั้นก็รีบถามนางด้วยความเป็นห่วง "เจ้าปวดหัวอย่างนั้นรึ แล้วตอนนี้ปวดมากหรือไม่" เขาปล่อยมือจากรถเข็นแล้วรีบใช้มือมาทาบหน้าผากและลำคอของนางทันที ว่ามันมีอาการร้อนกว่าปกติหรือไม่ "อ่ะๆ ข้าไม่เป็นไร แค่พูดไปเช่นนั้นแหละ" นางรีบอธิบายให้เขาฟัง ไม่เช่นนั้นเขาไม่ปล่อยนางไปง่ายๆเป็นแน่

หลังจากที่ทั้งสองคนและสองตัวมาถึงที่บ้าน เจ้าแสบสองตัวก็วิ่งมารับนางเหมือนปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือ ตอนนี้แมวสองตัวกับสุนัขสองตัวกำลังขู่กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีฝ่ายใดยอมใครทั้งนั้น นางที่เห็นเช่นนั้นก็รีบห้ามและขู่ทั้งสองฝ่ายทันที "นี่พวกเจ้า หากพวกเจ้ายังจะทะเลาะกันอยู่เช่นนี้ ช่วยออกไปจากบ้านของข้าด้วย ข้าไม่รับเลี้ยงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทั้งนั้น ไป ไป ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้" เจ้าแสบสองตัวที่รู้ว่าครั้งนี้เจ้านายของตนคงไม่ได้พูดเล่นเหมือนครั้งก่อนๆ พวกมันจึงเริ่มลดการขู่ลงแล้วค่อยๆเดินถอยหลังเข้าบ้าน ส่วนแมวทั้งสองตัวนี้มันเข้าใจที่ฟางเหนียงพูดทั้งหมด เพราะเมื่อก่อนมันก็เคยอยู่กับมนุษย์ แต่เจ้านายเดิมของพวกมันจากไปนานแล้ว

ปกติแล้วมันทั้งสองตัวได้หมดอายุขัยไปนานแล้ว แต่เพราะว่ามีดอกไม้ต่อชีวิตนี้อยู่ จึงทำให้มันทั้งสองตัวมีอายุยาวถึง 50 ปีเช่นนี้ ใช่แล้วทุกคนอ่านไม่ผิด เมื่อก่อนพวกมันเคยอยู่ในหมู่บ้าน แต่เมื่อเจ้านายเดิมพวกมันจากไป พวกมันจึงคิดว่าหากขึ้นไปอยู่บนภูเขาน่าจะปลอดภัยกว่า พวกมันหากินไปเรื่อยๆ จนมาเจอถ้ำแห่งนี้แล้วก็ได้พบกับดอกไม้ต่อชีวิต พวกมันจะกินดอกไม้นี้แค่ปีละดอกเท่านั้น เพราะมันรู้ว่าต่อให้กินเยอะเท่าไหร่ก็ต่อชีวิตได้แค่ 1 ปี และที่มันแบ่งดอกไม้นี้ให้กับสองสามีภรรยาคู่นี้ก็เพราะทั้งสองคนนี้เป็นคนจิตใจดี เหมาะสมที่จะเป็นเจ้านายของพวกมัน ถึงพวกมันจะเป็นแค่ลูกแมว แต่พวกมันจะเลือกเจ้านายเอง ไม่มีมนุษย์คนไหนที่จะจับมันได้หากมันไม่อนุญาต