บทที่ 44 แป้งข้าวโพด

"เจิ้งเจี๋ย เจ้าว่าอันนี้เป็นเช่นไร" ฟางเหนียงกำลังเลือกชุดและของเล่นสำหรับเด็กทารกให้กับหลานของนาง เพราะอีกเดือนเดียวก็ถึงกำหนดคลอดบุตรของเหมยเหม่ยแล้ว และตอนนี้ฟางเหนียงก็อยู่ร้านของเล่นร้านที่สามแล้ว ของเล่นในแต่ละร้านนั้น จะมีของเล่นบางอย่างที่ไม่ซ้ำกัน นางจึงต้องเข้าไปดูทุกร้านเผื่อว่ามีของเล่นที่นางถูกใจ "ข้าว่าตัวนี้มันดูเป็นเด็กผู้หญิงเกินไปนะ ตัวนี้ดีกว่าใส่แล้วเหมือนกับจอมยุทธ์หญิง" เจิ้งเจี๋ยค้าน "ถ้าเช่นนั้นก็เอาทั้งสองชุดเลยดีกว่า หลานของข้าจะได้มีเสื้อผ้าให้เลือกใส่มากหน่อย" ขนาดนี้แล้วเจ้ายังคิดว่ามันยังไม่มากพอหรอกรึ แล้วขนาดไหนถึงจะเรียกว่ามากพอสำหรับเจ้ากัน เพราะนี้ก็รอบที่สามแล้วที่นางให้คนเอาเสื้อผ้าของเด็กไปไว้ในรถม้า เสื้อผ้าที่ซื้อให้หลานของนางในวันนี้ใส่ทั้งปีก็คงไม่หมดเป็นแน่ เจิ้งเจี๋ยคิด

"หลิวฟางเหนียง หลิวฟางเหนียง ใช่หลิวฟางเหนียงหรือไม่" เจิ้งเจี๋ยหันไปตามเสียงที่เรียกชื่อภรรยาของตน ฟางเหนียงที่กำลังจะเลือกของเล่นอย่างอื่นเพิ่มก็ต้องหยุดลง เพราะได้ยินเสียงที่คุ้นๆเรียกนางอยู่ นางจึงหันมองตามเจิ้งเจี๋ยไปเช่นกัน "ใช่เจ้าจริงๆด้วย ข้าตามหาเจ้าตั้งนาน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกับเจ้าที่อำเภอซีอานเช่นนี้" ฟางเหนียงเมื่อเห็นหน้าของลีหยางนางก็รีบยิ้มตอบเขาอย่างอ่อนหวานทันที เพราะนางต้านทานความหน้าหวานของเขาไม่ได้จริงๆ เจิ้งเจี๋ยที่เห็นท่าทางของนางเป็นเช่นนั้น ก็รีบเข้าไปสะกิดเพื่อเตือนสตินาง แล้วดึงนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาทันที "อ๊ะ อ่า แล้วเจ้าล่ะกลับมาทำอะไรในอำเภอซีอานอย่างนั้นรึ" ฟางเหนียงเอ่ยถามกลับ ในขณะที่ถูกเจิ้งเจี๋ยกอดเอาไว้อยู่ต่อหน้าลีหยาง ทำให้ฟางเหนียงพูดด้วยเสียงเก้ๆ กังๆ "ข้าพาเพื่อนของข้ามาหาผักหรือผลไม้ที่สามารถเอามาทำแป้งได้นะ" ลีหยางเอ่ย "เอ๊ะ!! จะทำแป้งอย่างนั้นรึ แล้วเจ้าลองเอาข้าวโพดไปทำแป้งบ้างรึยังล่ะ" ลีหยางทำหน้าสงสัยกับสิ่งที่ฟางเหนียงเอ่ยขึ้น "ข้าวโพดเช่นนั้นรึ ที่กำลังเป็นที่นิยมในเมืองเฟิงฟู่นะหรือ" ลีหยางได้ยินมาว่าข้าวโพดเป็นที่ต้องการของพ่อค้าเป็นอย่างมาก ข้าวโพดสามารถเอามาทำเป็นเมนูได้หลายอย่าง หรือจะเอามาต้มไว้กินเล่นก็หวานอร่อยมากเช่นกัน แต่ลีหยางยังไม่เคยได้มีโอกาสซื้อข้าวโพดเลยสักครั้ง เพราะจะไปซื้อครั้งใดก็ไม่มีวาสนาได้ไปเจอกับพ่อค้าที่ขายข้าวโพดนี้เลยสักครั้งเดียว "อืม ใช่แล้วล่ะ เจ้าสนใจจะลองเอาไปทำดูหรือไม่ ข้ามีข้าวโพดส่งให้เจ้าด้วยนะ" ฟางเหนียงรีบเสนอสินค้าของตนเองทันที

ลีหยางทำหน้าตะลึงงัน ว่านางจะหาข้าวโพดมาให้เขาได้อย่างไร "เอ๋!!! ข้าวโพดช่วงนี้มันหาซื้อยากมากเลยนะ เจ้าจะหามาส่งโรงผลิตได้อย่างไร" ที่ลีหยางกล้าพูดเช่นนี้ เพราะมันเป็นสิ่งที่หาซื้อได้จากพ่อค้าคนนั้นคนเดียวเท่านั้น "แน่นอนสิ ตอนนี้ข้าได้รวมกลุ่มชาวบ้าน ปลูกมะเขือเทศและข้าวโพดเพื่อเอาไปขายที่เมืองเฟิ่งฟู่อยู่นะ" ครั้งนี้ลีหยางทำหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่เขาตามหามานานว่าใครกันแน่ที่เป็นคนขายข้าวโพด แท้จริงแล้วพ่อค้าคนนั้นก็คือ เหย่เจิ้งเจี๋ย เองหรอกรึ "เจ้าไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งนั้นแหละ ของที่เมืองเฟิ่งฟู่ต้องการนั้นมันมาจากอำเภอซีอานของเรานี่แหละ คริ คริ" ฟางเหนียงหัวเราะให้กับใบหน้านิ่งอึ้งของลีหยาง "เจ้า เจ้าจะบอกว่าพืชทั้งสองชนิดนี้เจ้าเป็นคนพาชาวบ้านปลูกเช่นนั้นรึ" ฟางเหนียงพยักหน้า

ลีหยางในตอนนี้ยิ่งทำหน้ามึนงงไปใหญ่ แต่เขาก็ดีใจมากเช่นกัน พืชที่ต่างเมืองต้องการมันมากเช่นนี้กลับมาอยู่ในอำเภอของเขา เป็นเช่นนั้นแล้วชาวบ้านในเมืองนี้ต้องมีฐานะที่สูงขึ้นเป็นแน่นอน "หากเช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะลองถามเพื่อนของข้าดูก่อนนะ ตอนนี้เขาก็น่าจะถึงตัวอำเภอแล้วล่ะ" ลีหยางพูดไม่ทันขาดคำ อวิ้นเลี่ยงเฟิ่ง ก็เดินตรงมาทางที่พวกเขายืนคุยกันอยู่พอดี "อ่า นั้นไงเลี่ยงเฟิ่งมาแล้ว" ฟางเหนียงมองไปตามลีหยางก็เห็นชายคนหนึ่งที่กำลังเดินมาทางนี้ด้วยท่าทางที่สง่างาม มือซ้ายไขว้หลังส่วนมือขวาถือพัดสะบัดเป็นจังหวะให้เกิดลมพัด บริเวณข้อมือขวาที่กำลังสะบัดพัดอยู่นั้น ปลายแขนเสื้อได้หล่นลงมาครึ่งแขน ทำให้เห็นกำไลสีดำที่อยู่บนข้อมือ สะดุดตาเพิ่มความดึงดูดให้กับคนมองไปอีกหนึ่งระดับ และความใกล้ที่กำลังเดินเข้ามา ทำให้เห็นใบหน้าขาวเนียนใส ไร้ที่ติ ดวงตาที่คมกับขนตาที่หนานั้น มันสะกดคนที่มองได้อย่างอยู่หมัด เส้นผมสีดำกับชุดสีเขียวมรกตที่ปลิวไหวไปตามสายลม ยิ่งมองยิ่งน่าหลงใหลละสายตาจากตาคู่นั้นไม่ได้เลยจริงๆ