บทที่ 17

"อืม ดูเหมือนว่าในช่วงที่เธอเดินทางมาที่นี่ เธอควรจะต้องผจญภัย ฉันไม่เชื่อว่าจะมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้อยู่ในบ้านนายพล Lou"

"อ๋อ? ถ้าอย่างนั้น ครั้งนี้เราไม่ประสบความสำเร็จเหรอ?"

"ดูเหมือนตอนนี้ แต่เรายังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ฉันหวังว่าเธอจะไว้ใจได้มากกว่านี้"

Manggu คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

ในขณะนี้ เสียงขนาดใหญ่มาจากทิศทางหนึ่ง และแสงขนาดใหญ่ที่เต็มท้องฟ้าดูเหมือนจะเปลี่ยนทั้งคืนเป็นกลางวัน

สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองหลวง และทิศทางยังคงเป็นคฤหาสน์ของนายพล Lou ทั้งคู่มองไปที่ด้านนั้นทันที

"เป็นอย่างไรบ้าง"

Mang Gu ถามอย่างรวดเร็ว

ฮั่ว เย่เชียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันไม่รู้ แต่ฉันเกรงว่าทุกคนในเมืองหลวงรู้เรื่องความวุ่นวายครั้งใหญ่เช่นนี้"

“ใครกันที่สร้างความโกลาหลขนาดนี้”

“ในคฤหาสน์นายพล Lou ไม่เคยมีเรื่องโกลาหลขนาดนี้มาก่อน เพราะเธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อน เป็นไปได้ว่าอาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับเธอ”

Mang Gu พยักหน้าและพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่เช่นนี้"

ด้านนี้ Lou Wuyi เกือบจะร้องไห้ เธอแค่ต้องการทดสอบระดับที่แท้จริงของเธอ เธอกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เธอไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

เมื่อมองไปที่คนเหล่านี้ที่เดินเข้ามาเพราะความโกลาหลครั้งใหญ่ เธอต้องการซ่อนตัว แต่เธอคงไม่มีทางหลบ ดังนั้นเธอจึงได้แต่ร้องไห้และคร่ำครวญ คิดว่าจะอธิบายเรื่องนี้กับพ่อของเธออย่างไรในภายหลัง

แน่นอน หลังจากนั้นไม่นาน คนเกือบทั้งหมดในคฤหาสน์ของนายพลมาและเห็นเธอยืนอยู่หน้าหินพรสวรรค์ แต่สิ่งที่ผู้คนไม่คาดคิดก็คือหินพรสวรรค์นั้นปกติดี แต่ตอนนี้มันพังแล้ว เศษขยะบนพื้นทำให้ทุกคนตกตะลึง

ใครช่วยบอกพวกเขาทีว่าเกิดอะไรขึ้น?

นายพล Lou เดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว มองไปที่หินพรสวรรค์ที่อยู่ด้านหน้า Lou Wuyi และพูดด้วยความตกใจ:

“หวู่เอ๋อ เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”